Eigenlijk was het makkelijk om deze te identificeren, het betreft Ectophasia crassipennis, een sluipvlieg die zelf leeft van nectar maar waarvan de jongen parasiteren op wantsen.
Dit mannetje was wat aan ’t uitrusten op een nog niet bloeiende blauwe knoop, dat gaf me de tijd om enkele goede foto’s te maken.
Het dier is blijkbaar redelijk algemeen, maar ’t is toch de eerste keer dat mijn lodderig oog dit beestje opmerkt.
Boomblauwtjes zie ik hier zowat altijd. Icarusblauwtjes heel wat minder vaak. Wanneer de beestjes vliegen is ’t verschil erg duidelijk, het Icarusblauwtje is veel feller blauw gekleurd. Zelf dit wijfje dat grotendeels bruine binnenvleugels heeft, heeft aan de basis van haar vleugels een stukje dat diepblauw gekleurd is (in vaktermijn spreken ze van een bestuiving), zoals je ziet op de foto hieronder (die verre van perfect is, maar ’t beestje had geen zin in een fotoreportage). ’t Is ook duidelijk te zien dat dit vlindertje al wat ouder is.
Ook deze spaanse vlag is al wat ouder, de vleugels sluiten niet meer zo goed. Nu zie je duidelijk de rode ondervleugels, die niet te zien waren op de oudere foto’s.
Achter de woning staat een garage. Om ze met de auto te bereiken zou ik een oprit rond de woning moeten leggen (die dus door heel de tuin zou lopen). Niet dus. De auto’s staan gewoon buiten.
De garage wordt voor belangrijkere dingen gebruikt: tuingereedschap, fietsen en ergens is ook nog een plaatsje voor de aanhangwagen die één keer per jaar gebruikt wordt.
Maar die aanhangwagen moet wel in die garage geraken. Dus liet ik een stukje verharding over ter breedte van dat onding. Een ‘kaal’ vlak vol kasseien van bijna 20m².
Dat stuk verharding is een doorn in mijn oog en wil ik al een tijdje op één of andere manier ‘aankleden’.
Met planten in potten, meer bepaald vaste planten die het goed doen in potten en lang kleur geven. Daar gaan zeker enkele niet zo ‘typische’ potplanten tussen staan , zoals Eupatorium, Ecchinacea, Asters en Verbena, maar ook wel ‘klassiekers’ zoals Geranium en dus … Salvia.
Enkele weken geleden bezocht ik een salviakwekerij. Aangezien deze planten in potten komen te staan moet ik niet zoveel rekening houden met de winterhardheid van die planten (je kan de potten in de winter gewoon in de kelder of de garage bewaren), en dan is er plots heel wat meer keuzevrijheid.
Veel van de aangekochte planten zijn uit de kluiten gewassen exemplaren en worden 100-125 cm hoog.
De andere vaste planten worden eind deze week opgepot (wel nog in voorlopige potten). Volgende week plaats ik wel eens voor en na foto van dat stukje tuin.
Aan den oever van de vijver, ‘mijn’ twee kikkers. Ze kwaken ’s avonds in koor, en dat valt wat mij betreft best mee.
De vorm en de kleur van grootste doen me twijfelen of dit wel een gewone poelkikker is. Maar ik ben geen kikkerexpert, en van wat ik begrepen heb is het zelfs voor experts moeilijk om ze te determineren. Ik zal er niet wakker van liggen. Of misschien, wel; maar dan alleen letterlijk.
Ik vermoed dat er volgend jaar meer dan 2 kikkers zullen vertoeven aan den oever, en dan ook heel wat meer kabaal gaan maken. Maar dat zullen we dan wel weer zien.
De twee eerste foto’s zijn plaatjes van een langlijfje. Aan een nauwkeurigere determinatie waag ik me niet.
In de nectartuin is Succisella inflexa aan ’t bloeien. De plant is familie van de blauwe knoop (Succisa pratensis) en is een trekpleister voor blinde bijen, het lijkt wel of alle blinde bijen alleen op deze planten foerageren. Van deze plant kocht ik me 2 jaar geleden 5 planten, de plant heeft zich erg vlot uitgebreid.
Zweeft hier ondertussen nog altijd rond: hoornaarzweefvlieg. De voorbije dagen zag ik ook meerdere malen een echte hoornaar vliegen over de Eupatorium, maar die kon ik niet vastleggen. En dat is bovendien geen zweefvlieg, zou hier dus niet in dit lijstje mogen figureren. Eén van die hoornaars zag ik vandaag een prooi uit het web van een spin roven, waarbij de spin zelf veiligere oorden opzocht.
De resultaten van de nationale vlindertelling waren dit jaar volgens mij veel minder gunstig dan de voorbije jaren. Natuurpunt heeft die nog niet gepubliceerd, ik ben benieuwd hoe Natuurpunt gaat communiceren dat er minder vlinders geteld werden dan vorig jaar maar dat het toch een uitstekend vlinderjaar is (en dus intrinsiek aangeven dat die vlindertelling als instrument nutteloos is, en voornamelijk een bewustmakingsactie is).
Veel veelvoorkomende vlindersoorten (waaronder atalanta en dagpauwoog) piekten dit jaar begin tot midden juli (een pak vroeger door ’t warme voorjaar) en vanaf midden juli zag ik de hoeveelheid en diversiteit in vlinders in de tuin gestaag afnemen. De koolwitjes zijn nu duidelijk aan een nieuwe generatie toe en zijn op dit ogenblik de enige vlindersoort die ik in grote aantallen zie, waarbij ze ook dag na dag talrijker worden.
De resultaten:
Wat me verder opvalt dit jaar: de vlinders lijken dit jaar veel minder interesse te hebben in de Verbena bonariensis, en meer te foerageren op de vlinderstruik, hoewel de voorkeur bij sommige vlinders heel expliciet is. Boomblauwtjes en landkaartje zag ik nog niet foerageren op de vlinderstruiken, boomblauwtjes zie ik bijna alleen op Eupatorium. Nogmaals een bewijs dat je in een tuin best een verscheidenheid aan bloemen zet.
De Spaanse Vlag was dit jaar voor ’t eerst niet van de partij tijdens het telweek-end, maar verscheen gisteren (woensdag) voor de eerste keer op ’t toneel, enkele dagen te laat. Ook de glasvleugelpijlstaart toonde zich gisteren nog eens in de tuin, maar ook die mag dus ook niet mee op ’t lijstje.
Binnen enkele weken hoop ik opnieuw zwermen dagpauwogen (en andere vlinders) te verwelkomen. De rupsen van de dagpauwoog groeien in ieder geval gestaag, wanneer het weer wat mee zit zijn dit begin september vlinders.
In de tuin zitten op dit ogenblik heel wat solitaire wespen. Veel van deze wespen worden aangetrokken door de Asclepias incarnata.
Ik trof zowaar ook dit parend koppeltje aan.
Dit zijn dus geen ‘papierwespen’ (de wespen die we allemaal kennen), maar solitaire wespen die zelf nectar eten en ofwel actief prooien vangen (solitaire bijen, vliegen, rupsen,…) voor hun larve (de wesp verdoofd de prooien, brengt ze in nestholtes onder en deponeert er een eitje in), ofwel parasiteren op andere solitaire bijen of wespen (zij leggen hun eitje in ’t nest van een andere bij of wesp).
Op de foto hieronder zie je een solitaire wesp die een maskerbij als prooi heeft gevangen.
Iets meer dan een half jaar geleden schreef ik een stukje over mijn speed-pedelec. Het inschrijven van de fiets verliep al bij al redelijk vlot. Dat kon niet gezegd worden van de eerste ‘echte test’ van 50 km. Een fiets moet je instellen op je lichaam, en dat was een stap die ik was overgeslagen.
Gevolg : op een ritje van nog geen anderhalf uur reed ik mijn achillespezen aan flarden.
Met een bezoek aan een gespecialiseerde ‘bikefitter’ (die op basis van camerabeelden de positie van het stuur, de hoogte van het zadel en afstand tussen zadel en stuur bijstelt), ontstekingsremmers én drie maand ‘revalidatie’ was dat euvel van de baan. Begin mei reed ik eindelijk een eerste keer met de fiets naar ’t werk. Ondanks een belabberde fysieke conditie (wegens 3 maand in de lappenmand met achillespeesontstekingen) deed ik de afstand in beide richtingen sneller dan me ooit tevoren lukte.
Maar toen ik die avond thuis kwam, werd mijn enthousiasme opnieuw zwaar getemperd: een terugroepactie op de elektrische fiets wegens een constructiefout in de voorvork – die zou kunnen breken – verplichtte me de fiets opnieuw aan de kant te zetten en de mooie lente- en zomerdagen met de auto naar ’t werk te rijden.
Drie weken geleden werd de nieuwe voorvork eindelijk geleverd, en van de laatste 7 werkdagen heb ik er 5 met de fiets afgelegd. Op die fiets stappen doe ik met een grote glimlach. Ik kan dit vervoersmiddel werkelijk aan iedereen aanbevelen, het is gewoon ideaal voor woon-werkverplaatsingen. Natuurlijk zijn er dagen die minder geschikt zijn (felle wind, onweders), maar er zijn zoveel mooie dagen.
Gezien de lange afstand moet ik ‘zuinig’ omspringen met de batterij, maar zelf met mijn belabberde fysieke conditie haal ik een gemiddelde van 35km/h over een afstand enkele rit van 55 km. Wanneer ik terug echt fit ben, denk ik dat 36km/h haalbaar zou moeten zijn.
Bij die snelheden span ik me zelf dus wel in, indien ik niet wil zweten zou ik me moeten beperken tot een snelheid van 30 km/h, maar ik verkies intensief te sporten.
Voor mensen die zich spontaan vragen stellen rondom de veiligheid van ’t fietsen tegen snelheden van boven de 30 km/uur, met defensief rijden reduceer je die risico’s. Mijn traject met de fiets is aangepast, zodat ik gevaarlijke punten vermijd (straten met veel opritten van woningen bvb) en ik voel me met die fiets niet verplicht om altijd 40 km/h te rijden. Nadenken en anticiperen mag ook op de (snelle) fiets. Ook andere fietsers hoffelijk inhalen blijkt mogelijk op een speedbike.
Ik hoop dit jaar de teller op de fiets boven de 1500 km te krijgen, dat zal wat afhangen van ’t weer begin september, want de komende weken heb ik verlof.
Helemaal rijp zijn ze nog niet, maar dat is nog een kwestie van enkele dagen tot weken. Aan de meeste druivelaars flink wat trossen druiven. Enkele planten zijn bij de vorst sterk ingevroren en zullen dit jaar geen oogst opleveren, maar toch zal ik over de komende weken ergens tussen de 50 en de 100 kg druiven oogsten.
Na het natte voorjaar van vorig jaar oogstte ik amper druiven, de volledige oogst ging verloren aan schimmels. Daarom heb ik dit jaar iets agressiever ontbladerd, en de zomersnoei in zijn geheel meer plichtbewust uitgevoerd.
1 Augustus 2017. Nog eens een overzicht van hoe de tuin erbij staat.
Voortuin.
In de voortuin domineert het paars van Verbena bonariensis, begeleid door Cephalaria gigantea.
De rambler, tegen de gevel, is ondertussen met een poging bezig om het huis te overwoekeren.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
De nectartuin is nu volop in kleur. Achter de vlinderstruik zie je een deel van de Veronicastrum die dit jaar voor ’t eerst weelderig bloeit. Nog links daarvan staart een veldje van 6 m² Eupatorium in volle bloei.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
Rond het terras is staat er heel wat in bloei, meer neigen de kleurtjes nu meer naar wit dan geel . Een rijke appeloogst aan de appelaar…
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
Het gras heeft zich nog altijd niet hersteld van de droogte. Er staat eigenlijk heel wat in bloei, maar dat zie je niet op deze foto.
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Vijver
De vijver is weer wat meer begroeid, maar rondom blijft alles kaal door de droogte. Ook het wateroppervlak is weer iets meer bedekt (maar nog lang niet genoeg).
Bloemenweide
De bloemenweide is langzaamaan aan ’t ‘uitdoven’. Ik denk dat ik over maximaal één maand alles zal platmaaien.
Schaduwtuin
Geen foto deze maand
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Geen foto deze maand
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
de Fruitberg