Blauwbessen

Een echte meerwaarde in de tuin. Ze vormen niet alleen zeer mooie struiken met een uitzonderlijke herfstkleur, maar leveren in de zomer gedurende enkele weken lekkere bessen, die je ook in de supermarkt kan aanschaffen, maar erg prijzig zijn…
Er bestaan zelfs enkele wintergroene variëteiten, maar dan ruil je de mooie herfstkleuren in voor groen blad in de winter.

Het zijn niet direct eenvoudige planten, want ze doen het alleen goed in zure grond. En dus worden in heel wat tuinen getracht een stukje grond zuur te maken, met behulp van turf, dennennaalden of houtschilfers. Toen ik in 2011 enkele extra planten aankocht, vertelde Marc Geens van de proeftuin me over een kwekerij  waar alle blauwbesplanten in potten worden opgekweekt.

Dat bracht me op een idee voor het aanplanten in mijn tuin…

Voor iedere plant werd een gat ter grootte van een metserskuip van 65 liter gegraven. Onderaan de bodem van de metserskuipen werden enkele gaten geboord om drainage te verzekeren. De metserskuipen werden daarna gevuld met een mengsel van compost, zure potgrond, turf en houtschilfers en afgedekt met houtsnippers. Zo ben ik er zeker van dat de zure grond niet geneutraliseerd wordt door bodem rondom.

De planten doe het uitstekend in deze kuipen. Eén van de blauwbesplanten die ik al wat langer heb, maar waarvan ik de naam niet ken, gaf vorig jaar voor het tweede jaar op rij tegenvallende vruchten. Daarom heb ik deze plant gerooid en vervangen door een andere blauwbes. Op één jaar tijd had die plant (die in een plantpot van 5 liter stond) het volledige oppervlak van die kuip doorworteld. Ik had dus waarschijnlijk beter een nog grotere kuip gebruikt…

Neem geen al te diepe kuip, want de plant wortelt helemaal niet diep (10-15 cm).

Tuin vol Palen

Bramenhagen rond de aalbessentuin

Dit week-end heb ik als volleerde mol de laatste kastanjepalen in de grond gewerkt. Na weken zoeken uiteindelijk toch kastanjepalen van 300 cm lang op de kop kunnen tikken. Omdat gaten boren in zware leemgrond met een manuele grondboor een helse klus is, toch maar een motorische grondboor gehuurd en alle palen 80 cm in de grond gewerkt. Daarbij tot de conclusie gekomen dat gaten maken met een motorische grondboor ook een flink karwei is, alleen gaat het wel iets sneller.

De voorbijgangers kijken ondertussen verwonderd naar de tuin met palen, maar over enkele jaren zouden deze palen de steun en toeverlaat moeten worden voor bramenhagen, druiven en kiwi(bessen). Als de blaren tijdig van mijn handen verdwenen zijn, start ik volgende week met het uitwerken van de staaldraad als leisysteem.

Lyrasysteem voor de druivelaars en pergola voor de kiwi(bessen) op de achtergrond, vooraan palen voor de kruisbessenhaag

Jonge fruitbomen

De fruithagen in mijn tuin zijn in de kerstvakantie aangeplant. Uit vrees voor schade door woelmuizen heb ik gezocht naar een manier om eventuele vraatschade van deze knagers in te tomen. Na veel wikken en wegen zijn er  “kooien” gemaakt van fijnmazig mollennet. Deze kooien moeten de wortels vrijwaren van vraatschade.
Voor iedere jonge boom werd een gat gegraven van 60 x 60 x 60 cm. Daarna werd het mollennet geplaatst en het gat gevuld met grond , boom en steunpaal. Tijdens deze werken heb ik me dikwijls afgevraagd of de soep de kool wel waard was – een half uur werk om één boom te planten. En terwijl enkele mollen vorige zomer molshopen buiten categorie maakten zoals ook zichtbaar in de achtergrond van de foto – en dit tot groot ongenoegen van mijn grasmaaiende vrouw – gaven de woelmuizen niet thuis.

Daar kwam enkele weken geleden verandering in. Vorige winter werd een eerste bestelling kleinfruit uitgeplant. Maar aangezien het tuinplan vorige zomer aanzienlijk werd bijgestuurd, zijn een deel van die planten deze winter verplaatst. Daarbij deed ik een onaangename verassing… de wortels van meerdere braamstruiken waren volledig weggevreten. De vraag of het aanbrengen van die woelmuizenkooi nodig was is dus vervangen door de vraag of het mollengaas wel voldoende fijn is en of het wel stevig genoeg is om woelmuizen te stoppen. Ik vermoed (en hoop) dat dat antwoord nog even op zich laat wachten. Mooi is dat net allerminst, maar ik beschouw het als een noodzakelijk kwaad.

De ongelukkige planten zijn elders in de tuin aan het herstellen, ver weg van de composthoop. En alle druivelaars en kiwi’s hebben ook een woelmuizenkooi gekregen. De kooien zijn wel iets kleiner geworden (50 x 50 x 50 cm), nogmaals 20 van die grote gaten zag ik niet meer zitten.

Op de foto zie je een jonge appelaar, met mollennet onderaan de stam, vakkundig gesnoeid en uitgebogen (dat hoop ik alvast).

Fruithaag

Pruimenhaag in de achtertuin
 

In mijn eerste tuinplan was de tuin helemaal ommuurd door een haag van groene beuk. Ik ben van dat plan afgestapt. Door heel mijn tuin te omhagen met een beukenhaag van 2 m hoog zouden we ons volledig afschermen van de buren. Maar ik zou er vooral enorm veel snoeiwerk aan over houden: meer dan 150m haag die twee keer per jaar moet gesnoeid worden. Het kan misschien therapeutisch werken, een heel week-end beukenhaagsnoeien, maar ik laat die therapie met plezier aan anderen over.

Ik vind zo’n strakke beukenhaag mooi, maar ook een beetje saai. Daarom heb ik een aanzienlijk deel van de beukenhagen vervangen door een kerselaarhaag, een appelhaag, een pruimenhaag, een frambozenhaag en een bramenhaag. 
Ze geven minder privacy, maar ze blijven voldoende open om nog contact te hebben met de buren. In de lente staan ze vol bloemen. En daarna hangen ze vol kleurrijk fruit. Niet alleen attractief, maar ook lekker.

Prune de Prince in bloei

Zo’n haag moet natuurlijk ook gesnoeid worden, maar minder strak. En door mijn fruitbomen in haag op te stellen win ik plaats. Voor de appelaars en perelaars is de plantafstand 145 cm , de pruimen en kerselaars heb ik iets verder uit mekaar gezet.

Een nieuwe tuin

Eén van de belangrijke criteria toen we voor de derde keer op zoek gingen naar een nieuw huis, was een grote tuin. Eind 2010 hebben we een woning gevonden die aan onze eisen voldeed.

Oppervlakte van het domein : 21 a. Ik zeg wel domein, en niet ‘tuin’ want ongeveer de helft van de niet-bebouwde oppervlakte is bedekt met een laag kiezel van > 10cm. En de rest van de grond was omheind en bewoond door een groep ganzen.

Het belangrijkste pluspunt van de tuin vormt een reuzenotelaar, wel 20 m hoog.
Na de verplichte renovatieoefening trokken we midden vorig jaar in ons nieuw huis. Nu is het nog wachten op een aannemer voor een uitbreiding van de woning. Zodra dat klaar is, kunnen de afbraak- en ontkiezelwerken starten.
Dat betekent wel dat ik voor de derde keer opnieuw moet beginnen met de aanleg van een tuin. Deze winter is een deel van de tuin al onder handen genomen. De ganzen zijn al lang weg en hebben plaats gemaakt voor een stel kippen. De twee “fruitkamers” zijn ook al ingericht.
 
Ik stel me als doel om de natuur een plaats te geven in mijn tuin. Hoe ik dat exact ga invullen zal zich nog moeten uitwijzen. Chemische bestrijdingsmiddelen ga ik daarbij niet gebruiken.
Op deze blog probeer ik daar wat meer over te vertellen… En me ook te dwingen terug wat meer te fotograferen.