En nu eens écht deprimerend nieuws

Natuurverenigingen spreken vaak over het verlies van biodiversiteit, maar echt kwantitatieve gegevens blijven daarbij vaak achterwege. Natuurpunt probeert in de natuurreservaten met alle beschikbare middelen het tij te keren en communiceert daarbij ook over de successen die daarbij worden gerealiseerd.

In de omgeving van Tienen zien we de terugkeer van de bever, de klauwier, de das, de geelgors, grauwe gors, visarend, slechtvalk,… Je krijgt de indruk dat we goed bezig zijn, maar een vrij recent artikel uit Science dat ik deze week onder de ogen kreeg, geeft me de indruk dat de Homo sapiens sapiens nog steeds met een rotvaart bezig is om alle leven op onze planeet uit te roeien. ‘Where have all the insects gone?’ is de titel van het stukje.

Ik ben niet van plan dat artikel over te schrijven, maar een groep (amateur)wetenschappers in Duitsland stellen over 35 jaar een enorme daling vaste in de hoeveelheid insecten die gevangen worden in een aantal natuurgebieden. Sinds 1982 meten ze op een honderdtal plaatsen de hoeveelheid insecten na, en op een aantal van deze sites zien ze de voorbije jaren een erg sterke daling van de hoeveelheid insecten die ze vangen, ook in natuurgebieden waar de plantenbiodiversiteit zich gedurende die periode heeft hersteld. Over deze periode stelden dalingen van de hoeveelheid insecten tot 80% vast. En dat is dus op plaatsen waar aan natuurbeheer wordt gedaan… Ook in Schotland ziet met de hoeveelheid insecten sterk dalen.

Insecten vormen de onderkant van de voedselpiramide. Heel veel vogels en zoogdieren leven op een dieet van deze dieren. Heel de piramide stort op zo’n plek dus in. De exacte oorzaak is moeilijk vast te leggen, maar er bestaat een vermoeden dat neo-nicotinoïden hier een rol zouden in spelen, dit is een groep insecticiden waarvan ondertussen bewezen is dat ze ook een rol spelen in de achteruitgang van de bijen.

Wat dit alles voor mij nog veel onrustwekkender maakt, is dat die eerste metingen gebeurd zijn in de nadagen van het gebruik van DDT.

 

 

 

 

Blauwe druiven – rasevaluatie

Terwijl er ontelbaar veel goede witte rassen zijn voor de tuin, ligt dat met blauwe druiven toch iets moeilijker. De smaak blijft vaak een beetje achterwege. In de meeste tuincentra verkoopt men Boskoops Glorie, een ras dat gezond groeit en betrouwbaar afrijpt. Maar de smaak heeft volgens mij weinig weg van een druif.

Op de foto boven; van links naar rechts: Straschinski, Kyoho, Kodrianka, Festivee, Rosetta.

In de Fruitberg staan 4 blauwe rassen en 2 rose rassen. Eén van die twee roze rassen is nog te jong om er een oordeel over te vellen (Vanessa, één klein trosje dit jaar, wel lekker), de andere staan hier ondertussen al enkele jaren.

Voor blauwe rassen is de standplaats van uitermate groot belang. Op een warme plek, tegen een zuidermuur, is de smaak van de bessen veel beter. Ik merk dat zelf met ‘Kyoho’, in de ouderlijke, ommuurde stadstuin pal op het zuiden zijn de bessen een stuk zoeter dan in mijn plantage.

De witte druiven zijn op dat vlak een pak minder kieskeurig, en smaken wanneer goed rijp geplukt allemaal uitstekend (dan spreek ik over mijn rassenselectie). De meeste van die 12 witte rassen zijn ondertussen al lang op, daar schrijf ik volgend jaar wel iets over.

Straschinski

DS1_3945

Een uitzonderlijk grote druif die wanneer ze voldoende afgerijpt is ook goed smaakt. De druivelaar is ook zeer productief en levert trossen die ongeveer 1 kg wegen (de individuele bessen op de foto hierboven zijn zo groot als een 2 EUR stuk). Krenten is niet nodig, vanwege de redelijk losse trossen. Pitarm.

Zou veel warmte nodig hebben. Volgens mij is dit een ideale druif om te telen tegen een zuidermuur of in de serre.

Festivee

DS1_3947 (1)

Een iets kleinere blauwe druif, een selectie uit Canada, maar toch zeer grote trossen oplevert. Net zoals Straschinski erg productief. Van de echte blauwe druiven heeft deze een lichte voorkeur in mijn tuin. Pitvrij.

De trossen zijn wel iets compacter, maar ook hier lijkt krenten toch overbodig.

Kyoho

DS1_3948

Een Japans ras met zéér grote individuele bessen. In Japan worden de bessen per stuk verkocht. Weinig pitten, en een goede smaak, wanneer volledig rijp. De bevruchting lijkt niet zo evident, want er worden steeds maar enkele bessen per tros gevormd. Pitarm.

Kodrianka

DS1_3949

Een ras waar ik lang ‘reclame’ voor heb gemaakt, en na lang zoeken heb kunnen invoeren via postorder, bijna 10 jaar geleden . Ondertussen ook in België op enkele plekken te koop. Een Moldavische selectie, met grote langwerpige bessen die goed smaken. De talrijke, grote trossen wegen makkelijk meer dan een kg en de bessen smaken vrij lekker. Maar er is een maar, de bessen rijpen hier redelijk ongelijkmatig af, waardoor je ofwel een tros plukt met enkele rijpen bessen ofwel een tros plukt waar enkele rotte exemplaren tussen zitten. Volgend jaar ga ik die enkele vroegrijpe bessen tijdig verwijderen, want éénmaal er enkele rotte druiven in zo’n tros zitten, is de pret er af wat mij betreft. Pitvrij.

Rosetta

DS1_3946

Een roze druif. Roze druiven rijpen in ons klimaat net iets beter af dan de blauwe druiven en zijn merkbaar zoeter dan de blauwe rassen (dat geldt ook voor Vanessa) maar de trossen en de bessen zijn een pak kleiner. De trossen van Rosetta groeien redelijk compact, krenten zou hier misschien wel aangewezen zijn, maar ik heb weinig last van schimmels op deze bessen, en dus doe ik ook hier geen moeite. Pitvrij.

Vanessa vervangt Isabella, een grote blauwe druif met grote trossen die ronduit slecht smaakte volgens mij, en in de winter van 2016 werd gerooid.

 

Eerste Gezicht Jaargang 5 / September

2 September 2017.

Voortuin.

In de voortuin voeren de herfstanemonen nu het grote woord, samen met Verbena bonariensis en Rudbeckia (die laatste staat niet in beeld). Ook de siergrassen staan er nu prachtig bij.

Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.

Nectartuin

In de nectartuin wordt de nazomer ingezet,met voorop de asters die beginnen bloeien. Het vaste fotostandpunt dat ik de voorbije jaren gebruikte voor dit stuk tuin gaat op termijn een probleem vormen, omdat ik nog twee vlinderstruiken heb aangeplant vooraan in beeld…

 

 

Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow

Een beetje meer naar links draaien geeft ons het volgende beeld

Een andere beeldhoek:

Terras

Nog altijd heel wat planten in bloei hier. De appels zijn bijna rijp

En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow

Tuin achter de woning

Het gras is ondertussen een beetje gerecupereerd van de droogte, maar nu beginnen de woelmuizen er zich in uit  te leven…

http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow

Vijver

In de vijver begint het verval al een beetje in te zetten.

Bloemenweide

De bloemenweide is al ten dele gemaaid. Ik doe dat in drie keer, omdat er heel wat diertjes leven in dat stukje ‘wildernis’ en ik de biotoop van die diertjes niet helemaal wil vernietigen.

Schaduwtuin

Geen foto deze maand, er is nochtans hard in gewerkt, maar door ’t gewicht van de noten hangen de takken nogal laag…

Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow

Pruimenhaag

De pruimenhaag werd flink gesnoeid….

Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow

Beestjes

DS1_3776

Nogmaals de kleine vuurvlinder, maar deze keer een jong dier, met veel diepere kleuren dan het exemplaar dat ik enkele dagen geleden op de gevoelige plaat vastlegde.

DS1_3764

Ook een ‘verse’ Gehakkelde Aurelia. Bij geen enkele andere vlindersoort vind ik het verschil tussen een jonge en een wat oudere vlinder zo sterk als bij deze. Het blijft wel een vlinder die slechts in kleine hoeveelheden in de tuin voorkomt.

Het warme weer van de voorbije dagen zorgt in ieder geval voor een sterke stijging van het aantal vlinders. Terwijl ik enkele dagen geleden de eerste ‘nieuwe’ dagpauwoog zag, tel ik er nu al 10.

DS1_3752

Ook erg talrijk op dit ogenblik: de landkaartjes, ik telde eind vorige week 6 stuks. Landkaartjes hebben hier een voorkeur voor inheemse Eupatorium (die ondertussen wel bijna uitgebloeid is), ook al bezoeken ze zo nu en dan eens een aster. De typische mengvorm die vaak zou voorkomen in de derde generatie heb ik nog niet gezien.

Eupatorium, is net als al die andere planten, niet helemaal zonder gevaar. Eén van de landkaartjes, gevangen door een krabspin…

DS1_3771

 

Libel in vlucht

Ik moest en zou die Blauwe glazenmaker in volle vlucht fotograferen, zo had ik me voorgenomen. Eenvoudig is dat net, het autofocussyteem van de camera reageert nogal traag bij macro-opnames. Ik zou mijn 70-200 mm lens kunnen gebruikt hebben (een echte ‘sportlens’, met razendsnelle autofocus), maar die is een pak zwaarder en mijn elleboog zou dan beginnen protesteren.

Dus foto’s maken met manuele focus, van een beestje dat nooit langer dan 2-3 seconden ter plekke blijft zweven.

Toch lukte me het vrij snel enkele goede opnames te maken,  niet perfect, wel goed. Misschien dat ik één dezer toch eens probeer met de wat zwaardere lens, dan kan ikook de diafragmaopening wat vergroten en zo minder scherpte diepte creëren.

DS1_3850

DS1_3855

Plant van de maand Augustus: Persicaria amplexicaulis ‘Fat Domino’

Persicaria (vroeger Polygonum), perzikkruid in ’t Nederlands. Een naam die een beetje doet kriebelen, want het is ook de Nederlandstalige naam voor Persicaria maculosa, een éénjarig onkruidje waar veel tuiniers wel eens last van hebben. En er zijn vroeger enkele vreselijk woekerende leden van het geslacht Polygonum geïntroduceerd, maar deze is echt het beschaafde neefje uit de familie.

Persicaria amplexicaulis is namelijk  helemaal geen woekeraar, wel een gezond groeiende, lang bloeiende vaste plant die afkomstig is uit de Himalaya, perfect winterhard is en niet teveel eisen aan de bodem stelt (zolang die maar niet te droog en zanderig is).

DS1_3869.jpg

De plant heeft ook sierlijke, grote bladeren die de bodem perfect bedekken en een hoogte 40-60 cm hoog reiken. De bloemen priemen boven dat blad uit (ongeveer 100 cm hoog) en bloeien zonder oponthoud van midden juni tot ver in oktober.

DS1_3868

Het is een plant die in prairietuinen wordt aangewend, een echte ‘Dutch Wave’ plant, ééntje die vaak aangewend werd door Piet Oudolf.  De laatste jaren werden heel wat nieuwe interessante cultivars geïntroduceerd, grotendeels onder impuls van de Vlaamse tuinontwerper Chris Ghyselen.

DS1_3862
Deze rups lust de bloemen ook wel. Geen idee welke rups dit is, hageheld, zuringuil of toch spaanse vlag?

‘Fat Domino’ is één van deze cultivars en heeft  – in vergelijking met andere variëteiten – erg dikke bloemaren wat de plant enigszins onderscheidt van de rest. De plant lokt bestuivers, in mijn tuin voornamelijk solitaire wespen en hommels.

Een andere Persicaria amplexicaulis ‘JS Keep Smiling’, met duidelijk dunnere bloemaren.

 

 

Pottentuin

Enkele dagen geleden sprak ik al over het stukje verharding dat ik wilde aankleden. Ik wil in geen geval allemaal exotische potplanten aanwenden. Ik heb me dus wel die reeks Salvia aangekocht, maar dat zijn op twee planten na allemaal niet-wintergroene planten.

Wintergroene planten zijn een pak vervelender qua winterberging, want die behoeven een vorstvrije plek met licht. Niet-winterharde niet-wintergroene planten kunnen gewoon de tuinberging of  – wanneer het echt heel hard gaat vriezen – de kelder in. Daarom vind je in mijn tuin ook geen wintergroene Agapanthus in potten (ook al vind ik die mooier) en beperk ik me tot bladverliezende variëteiten.

En dus zocht ik me ‘gewone’ vaste planten uit om in pot te zetten. Zoals altijd planten die het goed doen bij bestuivers. Voor minder gaat de zon niet op  in de Fruitberg. Wanneer je op internet zoekt, vind je niet direct veel informatie over ’t opkweken van vaste planten in potten, en ik ga er vanuit dat enkele van de planten die ik nu oppot het niet goed gaan doen in potten, maar dat is dan geen ramp.

Die potten laten in ieder geval toe enkele niet zo winterharde planten aan te schaffen, zoals Asclepias tuberosa, Penstemon en Dierama pulcherrimum. Ook de wondermooie Eupatorium coelestinum, een plant die ik twee jaar geleden al eens aanschafte maar snel weer weghaalde vanwege zijn uitbreidingsdrang via worteluitlopers, kan in zo’n pot geen kwaad. ’t Zelfde geldt voor Lysimachia fortunei.

Verder zijn het grotendeels een aantal ‘banale’ vaste planten, waarvan sommigen zelfs al ergens een plekje in de tuin hebben : Aster, Echinacea, Epimedium, Chelone, Geranium en Achilea.

De planten staan nu nog in plastieken zwarte 3 L potten, maar van zodra ze wat groter worden, worden ze opgepot in terracotta potten.

 

Libel

Gisteren was ik aan ’t werk in de tuin. Terwijl ik even wat uitrustte aan de vijver vloog er een blauwe glazenmaker over ’t water. ’t Dier bleef vaak minder dan een meter voor me zweven. Na 5 minuten dacht ik, dit is een uitgelezen kans om die vliegend te fotograferen. Ik haastte me naar binnen, nam mijn camera, installeerde me aan de vijver en net op dat ogenblik vloog de Glazenmaker weg.

Als troostprijs bleef deze bruinrode heidelibel wél net lang genoeg zitten voor enkele goede foto’s. Gisteren waren drie koppeltjes van deze libel eitjes aan ’t afzetten in de vijver.