Deze toonde ik hier vorig jaar ook al, maar hij is flink gegroeid dit jaar. Stel je niet teveel voor van de bloempjes, ze zijn nog geen 2 cm diameter groot.
Eerste Gezicht Jaargang 5 / Maart
7 Maart 2017. Tijd om de foto’s van dit week-end te posten. Zoals al eerder aangegeven blijf ik volharden in de boosheid, maar ga ik alleen foto’s plaatsen wanneer er iets veranderd is ten opzichte van de vorige maand. Dus van maart tot oktober naar alle waarschijnlijkheid. De andere foto’s neem ik wel, en plaats ik nog steeds in de slideshows.
Voortuin.
De voortuin staat er nog erg winters bij. Maar met een goed oog zie je toch dat één en ander al opgeruimd is. Onzichtbaar op deze foto de talloze exemplaren van Crocus ‘tricolor’ en Iris rectaculata die in bloei staan achter de taxushagen
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
De nectartuin staat er nog erg winters bij. De komende weken breng ik daar wel verandering in, maar nu mag alles hier nog even blijven staan. De insecten kunnen nog wat beschutte plekjes gebruiken.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
Ook dit stukje border vooran is al helemaal opgeruimd, met het oog op de krokussen . Verder is de bamboehaag (van waar ich achteraan fotografeerde) ook verwijderd, en vervangen door een haagbeukhaag.
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
Als je heel goed kijkt, zie je een lichte paarse zweem van de krokussen in ’t gazon. En enkele gele lichtpuntjes van de eerste narcissen.
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Schaduwtuin
Ook hier weinig animo, op enkele sneeuwklokjes en wat wilde kruiden na.
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Hier ook nog weinig lente te bespeuren. Volgende maand gaat dit stukje flink veranderen…
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Plant van de maand Februari: Chimonanthus praecox
In deze donkere dagen vormen niet alleen bloembollen een verademing. Er zijn ook een heel stel winterbloeiers die de koude (een beetje) doen vergeten, en eigenlijk nog veel langer voor kleur en meestal ook geur zorgen in de tuin. Enkele van deze winterbloeiers waren de voorbije jaren al plant van de maand, deze maand is het de beurt aan Chimonanthus praecox, winterzoet, en volgende maand denk ik ook nog eens een heel speciale winterbloeier in de aandacht te brengen.
Chimonanthus is hier dit jaar midden januari beginnen bloeien en staat nu nog steeds in bloei. Het is een struik die ongeveer 3 meter hoog zou worden en met de jaren steeds beter zou gaan bloeien. Terwijl de plant uitzonderlijk lekker ruikt, moet hij het qua intensiteit van de geur toch afleggen tegen de Lonicera fragrantissima die er net naast staat.
Beide planten staan strategisch opgesteld in mijn tuin, broederlijk naast mekaar tegen het pad langs het huis, dus op een plek waar ik vaak voorbij wandel, een beetje beschut zodat de geur nog wat beter blijft hangen. Het is in de winter iedere keer weer een plezier om het fijne aroma waar te nemen.
Een aanrader? Absoluut. Maar de winterkamperfoelie is wat mij betreft nog iets beter. Ook al omdat ik die struik in de zomer ook mooier vind (mooier blad).
Van lente naar herfst in 60 minuten
Vandaag had ik een dagje verlof. De weersvoorspellingen waren niet direct veelbelovend, maar toen ik vanmorgen opstond was het nog droog. ‘Geen tijd verliezen met ontbijten’, was mijn eerste gedacht en vol goede moed startte ik met de winterschoonmaak van de borders in de voortuin, er van uitgaande dat het ieder moment kon beginnen regenen.
Tot mijn grote verbazing begon het zonnetje zelfs te schijnen (of beter gezegd, het wolkendek brak open, want de zon, die schijnt altijd), zodat het de hele voormiddag aangenaam vertoeven was in een tuin die ontwaakt. Door het aanhoudende warme weer van de voorbije week is er hier nog heel wat in bloei gekomen. Ook de eerste madeliefjes in ’t gazon laten van zich horen.
Voor een volledige lenteopruiming vind ik het nog wat vroeg, maar een deel van verdorde plantendelen wegnemen is een noodzaak zodat narcissen, irissen en krokussen meer in ’t oog springen. En dat ging aan een echte rotvaart, die schoonmaak. Ik heb sinds vorig jaar een heggenschaar op batterijen en ik snij met die heggenschaar alles plantenresten van vaste planten weg tot ongeveer 20 cm boven de grond.
De rest (stoppels van 20 cm) blijft nog even staan, ik verwijder verdorde plantendelen pas helemaal wanneer een plant opnieuw uitloopt. Zo herinner ik me wat waar staat. En die ‘stompjes’ zorgen voor wat winterbescherming.
Nog een (aangemane) nieuwigheid in het opruimproces dit jaar: de hakselaar die met gemak alle snoeihout en uitgedroogde halmen van onder meer siergrassen vermaalt. Dat vermakkelijkt en versnelt het composteren, en gehakselde siergrashalmen zijn bovendien perfect strooisel voor het kippennest.
Op minder dan 3 uur tijd was ongeveer 60 m² tuin opgeruimd en het bijhorende afval verhakseld. Na een korte middagpauze werden ook de borders rond ’t terras aangepakt en de eerste rozen gesnoeid, maar ’t was toen al duidelijk dat het weer aan ’t veranderen was. De windstoten werden steeds fikser, en tegen 15h00 volgde een plensbui van jewelste. Net daarvoor kon ik nog enkele beelden vastleggen van de prille tekenen van de lente…
Wat me opvalt: De krokussen hebben het hier naar hun zin. De foto helemaal bovenaan is het resultaat van drie bolletjes die drie jaar geleden aangeplant werden. In de borders verschijnen op veel plekken zaailing-krokusjes . En ook de sneeuwwitjes breiden met een rotvaart uit. Volgend jaar zal ik die voor ’t eerst delen, denk ik.
En dan zeggen dat ik lang niets van bollen moest hebben…
Rode loper
Tot een week geleden had er alle schijn naar dat de lente vrij laat zou ingezet worden dit jaar. Maar sinds maandag lijkt de lente echt in ’t land. Planten en dieren reageren vrijwel onmiddellijk op mooi weer, en dat zie je ook in de tuin vrijwel onmiddellijk.
Maar niet alleen in de tuin merk je dat. De tuinier in mij, die tot vorig week-end nog in vegetatieve winterslaap verkeerde, is door de prille lentezon wakker geschoten boordevol energie. Voor een grote lenteschoonmaak vind ik het nog veel te vroeg, maar deze periode van ’t jaar is een perfect moment om – naast het obligate snoeiwerk van alle fruitgewassen – wat structurele taken aan te pakken.
Over enkele weken start ik met het aanleggen van vijver, maar daar vertel ik later wel wat meer over. Verder moet er nog een haag aangeplant worden, een andere gerooid te worden (dankzij de vijverplannen), ga ik – hopend op het motto “derde keer goede keer” voor de – jawel U raadt het goed – derde keer enkele leembakjes maken voor solitaire steilwandbewoners (minder kalk, is volgens mij een gouden tip), en wordt een bijkomend stukje tuin getransformeerd in bloemenweide. Tenslotte wordt ook de kippenren aangepast (met het oog op de ophokplicht, maar ook in een poging om terug bodembedekking te krijgen in de rest van de kippenren).
Wanneer al die klusjes afgerond zijn tegen begin april, wordt het tijd om de lenteschoonmaak in te zetten. En de jaarlijkse wijzigingen van de border door te voeren (tegen beter weten in gaat er weer heel wat van plek veranderen, “It’s beyond my control”).
Maar aangezien het lijstje van uit te voeren taken dit jaar erg beperkt is, en ik wijselijk de voorkeur heb gegeven aan een vijver boven een moestuin, zal ik vanaf dit jaar meer tijd hebben om te genieten van de tuin.
En dat genieten, dat begon dit week-end al. Aanwezig : de lentezon én heel wat signalen dat de lente op komst is. De rode loper voor een mooi tuinseizoen is uitgerold.
Snoeien
Door de koude en natte maand januari was er nog niet veel gesnoeid in de fruitberg. En met de aangekondigde weersveranderingen is het plotseling tijd om door te zetten met het snoeien. Vorig week-end werden de kiwibessen, de kruisbessen, de aalbessen, de blauwe bessen, de frambozen en een deel van de druiven gesnoeid. En dat allemaal op drie uur tijd. Tijdens het snoeien had ik ook een goed zicht op de talrijke gasten aan de voedertafel, en zag zo onder meer een flinke zwerm staartmeesjes. ’t Was alleen een beetje balen dat ik dat werkje op de mistige zondagvoormiddag afwerkte, terwijl in de namiddag de zon zo aangenaam scheen.
De foto’s bij dit blogje. Bij Ribes is de boodschap : flink snoeien. Deze kruisbessen-in-haag groeiden de voorbije zomer erg stevig, en aangezien ik de zomersnoei achterwege heb gelaten dit jaar, betekent dat heel wat snoeiafval. Kruisbessen en aalbessen zijn eigenlijk de meest arbeidsintensieve planten om te snoeien (wanneer je in haag snoeit). Het snoeihout op de foto is het resultaat van één kant van de haag voor één plant. Wat opvalt is de enorme groeikracht van de zwarte kruisbessen (worchesterberry en consoorten), die op één jaar nieuwe scheuten tot 2 m lang produceren. Volgend jaar misschien toch maar terug zomersnoei toepassen.
Volgend week-end volgen de rest van de druiven, de perenbomen en bind ik de bramen en frambozen ook correct aan. Dan is de fruittuin weer klaar voor een nieuw seizoen. Veel werk is het niet zo’n fruittuin.
Neen! Wij doen morgen NIET mee!
Morgen is het warmetruiendag. Hier in de Fruitberg doen we NIET mee. Onze verwarmingsketel heeft de geest gegeven in de nacht van zaterdag 8 op zondag 9 februari, en tot vanavond hebben wij het moeten stellen zonder verwarming en zonder warm water (met medewerking van een eerste aannemer die een defecte verwarmingsketel bij vrieskoude niet zo’n probleem vond).
We hebben er hier dus een warmetruientiendaagse en een warmepyamatiendaagse opzitten, onze fonkelnieuwe ketel blijft morgen lekker doordraaien.
Plant van de maand Januari: Cornus ‘Midwinter Fire’
Ik probeer nog een jaartje toe te voegen aan de ‘Plant dan de Maand’.
2017 start al met een flinke valse start, want deze plant van januari komt pas midden februari aan bod. De foto is wel van januari…
Door de winterprik was er niet direct sprake van winterbloeiers. Maar er zijn nog andere blikvangers in de winter.
Cornus ‘Midwinter Fire’ is een cultivar van Cornus sanguinea, de kornoelje met rode twijgen. Die staat hier ook in een aantal varianten in de tuin, maar deze ‘Midwinter Fire’ draagt toch mijn voorkeur uit.
Jonge twijgen van de plant kleuren van oranjerood tot geel. Op winterse dagen is het een echte blikvanger. Eigenlijk staat hij beter ergens in ’t gazon of tegen een wintergroene haag op. Dan valt hij veel beter op dan tegen de dorre haagbeuk-blaadjes. Door de plant op tijd en stond eens flink in te snoeien blijft de plant een blikvanger in donkere winters, want takken verliezen hun kleuren bij het ouder worden.
Cornus sanguinea is een erg gemakkelijke plant, die het zowat overal doet.
Druivensnoei: Guyot of Cordon
Enkele jaren geleden schreef ik over het snoeien van druiven volgens de Guyot-techniek. Gisteren en eergisteren introduceerde ik jullie in het cordon snoeien. Zo heb ik de twee basistechnieken om druiven te snoeien besproken. Zowat alle snoeivormen zijn te herleiden naar één van deze basistechnieken.
Tot nu toe paste ik alleen guyot-snoei toe in mijn tuin. Zoals ik eergisteren al aangaf, ga ik vanaf dit jaar ga ik ook enkele druivelaars in cordon opkweken.Nog eens kort herhalen : bij cordon maken we een gestel waarop we eenjarige takken steeds terugsnoeien op één of twee ogen, bij guyot gaan we één of meerdere éénjarige takken uitbuigen. Bij cordon houden we één of twee ogen op verschillende sporen over, bij guyot behouden we typisch 6 – 8 ogen op één of twee (uitgebogen) takken.
Beide systemen hebben hun voor- en nadelen. Een kort overzicht.
- Indien je een muur of een pergola wil begroeien met een druivelaar, is cordonsnoei de logische keuze. Guyot is in vormsnoei veel beperkter. In cordonsnoei groei je eender welke vorm van gestel en knip je de eenjarige scheuten terug op twee ogen. Bij guyot moet je éénjarige scheuten gaan uitbuigen en ook het reservespoor opkweken (dat laatste is wel niet echt ‘verplicht’).
- Bij Guyotsnoei verwijder je bijna alle oude hout. Bij cordon groei je een gestel op. En dus blijft er bij cordonsnoei veel oud hout over met afbladerende bast en spleten over voor mos, parasieten, mijten en schimmels. Guyot is op dat vlak beter af.
- Guyotsnoei geeft grotere trossen en dus beter fruit.
- Bij cordonsnoei snoei je alle eenjarige hout terug tot één of de twee eerste ogen die vorig jaar groeiden. Ze zijn dus allemaal tegelijkertijd ontstaan, en zullen allen op ’t zelfde moment in bloem staan. Bij guyotsnoei ga je eenjarige stokken uitbuigen, en scheuten opgroeien uit zes tot acht ogen die allen op een ander moment zijn ontstaan. Je krijgt een (beperkte) spreiding in bloei. Dat is een voordeel voor guyot, want de bestuiving is beter bij mooi weer, en bloemspreiding helpt op dat vlak.
- Cordonsnoei heeft een voordeel voor grote wijngaarden: je kan ongeschoolde arbeiders (of tegenwoordig zelfs machines) inzetten om alle eenjarige takken terug te zetten tot 30-40 cm boven het cordon en die mensen (of de machine) ook al dat hout reeds laten verwijderen. Je schakelt je hooggeschoolde snoeiers alleen in om de sporen te snoeien, zodat zij een hogere productiviteit behalen. Een druif in cordonsnoei dien je ook niet aan te binden. Je kan met zo’n voorsnoei het snoeien op vorstgevoelige plekken ook uitstellen (want het verwijderen van de oud hout maakt een belangrijk deel van ’t werk uit). Guyot snoei dient in zijn geheel te gebeuren door gekwalificeerd personeel: het selecteren van de juiste stok om uit te buigen, het uitbuigen zelf,… De loonkost is dus hoger.
- Je hoort vaak zeggen dat cordonsnoei eenvoudiger is dan guyot, maar volgens mij is dat onzin. Voor oudere wijnranken (> 20-30 jaar oud) wordt cordonsnoei (met oud gestel) ook moeilijker, en guyot is écht niet zo moeilijk.
- Je leest hier en daar op internet wel eens van problemen met guyot, zoals het steeds hoger groeien van je spoor, maar wanneer je wat ervaring hebt met het snoeien in guyot merk je dat dat een eerder theoretisch probleem is. En je hebt datzelfde probleem veel meer met cordonsnoei, waarbij dat probleem na vele jaren veel moeilijker op te lossen is, want het cordon/gestel gaat ook ieder jaar gestaag dikker en hoger worden.
Ik heb hier ook één druivelaar die ik tot nu toe in dubbele guyot groeide waarvan ik nu één zijde in cordon en één zijde in guyot heb gesnoeid. Ik ga die stok doorheen ’t jaar een beetje opvolgen en op gepaste tijdstippen nog een fotootje van de
Nog een belangrijk punt : sommige rassen verkiezen cordonsnoei, andere guyotsnoei. Je kan dat voor een aantal wijndruiven makkelijk op internet vinden (Cabernet Sauvignon eerder guyot, Merlot eerder cordon), maar voor veel van de nieuwe rassen is deze informatie niet zomaar op internet te vinden. Daarom volgende tip (ééntje die je volgens mij niet direct gaat terugvinden op andere Nederlandstalige sites): je kan zelf eenvoudig vaststellen of je ras eerder cordon of guyot is.
Daarvoor groei je de druif het eerste jaar op via guyotsnoei. Indien de druivelaar bloem zet hoog op alle jonge scheuten, dan is de druivelaar beter geschikt voor guyotsnoei. Indien de plant enkele blinde ogen vormt op de uitgebogen tak, dan is het ras minder geschikt voor guyot snoei, en is cordonsnoei dus meer aangewezen (blinde ogen zijn ogen waaruit geen of erg slecht groeiende en niet bloeiende scheuten worden gevormd. De twee onderste ogen en de laatste twee ogen van de uitgebogen tak gaan normaal gesproken goed hout vormen, het zijn de ogen tussenin die je in ’t oog moet houden).
Let wel op: druivelaars maken ook meer blinde ogen wanneer planten in de schaduw staan. Een druivelaar hoort volop in de zon te staan!
Cordonsnoei druiven – enkele foto’s
Toch even een korte fotoreeks van ’t selecteren van het spoor, dit was het reservespoor voor de guyotsnoei van deze plant..
Je ziet twee scheuten op de voorste rank. De rechtse staat een stuk lager bij het cordon en ziet er gezond uit.
Ik knip deze eerst op twee ogen. Daarna kan ik via de snoeiwonde nog controleren of dit spoor OK is.
Daarna verwijder ik de andere scheut.
de Fruitberg 