Bloemenweide v2

De eerst aangelegde bloemenweide is niet meer, want daar ligt nu een vijver. Tijd voor een nieuwe bloemenweide dus.

Bij de graafwerken voor de vijver werd alle grond achterin de tuin verzameld. Na het vullen van de leemvakken in de vijver had ik verwacht dat er iets minder grond zou overblijven dan in werkelijkheid het geval was. Ik had gedacht om er een klein ‘heuveltje mee aan te leggen, maar dat zou dus toch een flinke heuvel geworden zijn.

In de toontuinen van de Chelsea Flower Show zie ik wel eens een tuin passeren waarin een bloemenweide met reliëf is aangebracht, en dus dacht ik ‘Waarom dat hier eens niet proberen’. Met een zondagnamiddagje grondverzet met kruiwagen, schop en landhark kwam ik tot het volgende resultaat. Fijn dat het tot dan redelijk droog was gebleven, want maandag zou die klus niet gelukt zijn na de zware regenval van zondagnacht.

DS1_2089
De situatie voor de start

In dit landschap werden alle planten uitgeplant die ik had gerecupereerd uit het stukje bloemenweide-dat-vijver-zou-worden. Verder plantte ik er ook nog een reeks aangekochte Knautia arvensis, Leucanthenum vulgare, Campanula rapunculus en Campanula rapunculoides aan,

Over een week zaai ik er nog een mengsel van éénjarigen uit. Veel werk, maar ’t fijne is wel dat ik hier geen graszoden moest verplaatsen alvorens te beginnen, en eigenlijk redelijk arme grond gebruik voor de bloemenweide…

Vijver Aflevering 2

Net voor het paasweek-end was de tijd gekomen om de vijverfolie te leggen.

Vooraleer we met de folie startten legden we beschermingsdoek in de put. Die beschermt de folie tegen stenen maar maakt het leggen van de folie ook eenvoudiger, de folie glijdt beter over die doeken. en met die wallen leek me dat een groot voordeel.

Dan was het tijd om de folie aan te leggen. Een flinke klus om met zijn tweeën af te werken. Het gewicht van de folie bedraagt ongeveer 80 kg, en zo’n rol is een redelijk ‘lomp’ gewicht. En ’t was niet de bedoeling om de lemen wallen te beschadigen tijdens het aanbrengen van die folie.

Maar na wat geknoei slaagden we er in om de folie juist te leggen zonder de wallen te beschadigen. Van zodra de folie goed lag, werd de vijver gevuld tot aan de hoogte van de voet van de wallen (zodat daar geen extra druk op gezet zou worden.

Daarna werd de plantenzone opgevuld met de leemgrond uit de put. Ondertussen werd de kraan van het water opnieuw opgezet. Na drie uur aanlopen met kruiwagens was de vijver bijna volledig gevuld. Ik wacht met het verder vullen van de vijver tot ik de planten heb aangeplant, zo maak ik minder  ‘stof’. En die planten aanplanten en de randafwerking, dat wordt waarschijnlijk een werkje voor volgende week.

De wallen hebben het in ieder geval stand gehouden (zoals ik eigenlijk wel verwachtte). Ik heb nu rondom de vijver plantzones van 60 – 100 cm breed, met 30-50 cm diepe grondlaag. Daar zouden de planten zich goed moeten in kunnen voortplanten.

Adoptie

Vlak voor de winter van 2015-2016 werd ons kippenbestand op enkele dagen tijd flink gedecimeerd door een virus. Eén haan en twee hennen bleven over. In juni ontsnapte één van die hennen, dus toen waren ze nog met twee: één haan en één hen.
Begin dit jaar ging ik op zoek naar nieuwe hennen, en deze keer geen goudbrakels. Hun ‘Houdini’ gedrag begint na verloop van tijd te vervelen. Dus zocht ik naar een rustiger ras, in eerste instantie Mechels hoen of Brahma (lekker zwaar dus geen gevlieg) om dan bij Barnevelders uit te komen (rustig ras).
Maar net voordat ik een bevestigingsmailtje stuurde voor een toom barnevelders dacht ik bij mezelf: waarom geen legkippen adopteren? Sinds 2012 jaar zijn legbatterijen verboden en vervangen door “verrijkte kooien”, zodat het leven van een legkip ‘leefbaarder’ is. Niet dat de dieren nu een riant bestaan leiden (of lijden?), ze vertoeven nu met 13 kippen per m² (een oppervlak van 27 x 27 cm per kip). Na een jaar tot anderhalf jaar zijn de dieren niet langer economisch rendabel omdat ze niet voldoende eieren meer leggen, en worden ze geslacht als soepkip.
Er zijn heel wat ‘Adopteer een legkip’ initiatieven, waarbij legkippen die afgeschreven zijn worden opgekocht, geadopteerd door particulieren en zo behoed van het soepkip-statuut. Na het lezen van de website van één van zo’n initiatieven, besliste ik, er zelf ook drie te adopteren om zo enkele extra stakkers de kans op een fatsoenlijk pensioen te geven. Het lijkt onwezenlijk, maar zo’n kippen hebben nooit aarde gekend om in te scharrelen, weten niet wat gras is, hebben de zon nog nooit gezien en weten zelfs niet wat regen is.
Woensdagavond mocht ik mijn kippen afhalen. Gewapend met een grote kartonnen doos kwam ik aan op het afgesproken adres, waar ik niet alleen was, en er ook nog heel wat volk verwacht werd na me, want er zaten nog tientallen kippen in transportkooien.
Tot nu toe was het eerder een probleem om aangekochte kippen in de doos te houden tot in de ren (ik herinner me de keer dat een haan in de auto uit de doos was gekropen, lachen). Deze diertjes durfden hun kartonnen doos niet te verlaten. Ik heb de beestjes dan maar uit de doos gepakt en in het nachthok gezet, waar ze ook enkele minuten als standbeelden bleven staan. Een pak van mijn hart: geen of weinig agressie tussen de goudbrakels en de legkipjes. Ze slapen nu samen in ’t zelfde nachthok, ik hoop van harte dat ze ook morgen in peis en vree leven.
De dieren zien er nu absoluut niet uit. Ze hebben bijzonder weinig pluimen maar zijn wel duidelijk goed doorvoed. Blijkbaar zouden ongeveer 10% van de rescue-kipjes het niet redden. De overige 90% recupereren verbazend snel en zouden er over enkele weken al een pak beter moeten uitzien, met veren en zo. Tot dan vragen ze wel wat extra zorgen. Want schuilen voor regen, het nachthok opzoeken ’s avonds, dat kennen ze niet. Maar ik reken erop dat ze snel het gedrag overnemen van de goudbrakels (behalve dat vliegen).
De kippen bleven vandaag in het nachthok, we hebben ze na de middag zelf buiten gezet. Ik vermoed dat ik ze vanavond ook terug zal moeten binnenzetten.
De eerstkomende weken dienen alle kippen te vertoeven in het ophokplicht-conforme hokje van 5 m². Niet groot, maar ze hebben wel al meer dan 10 keer meer plaats dan in hun oude kooien. Ik wil eerst wachten tot er terug gras staat in het kippenhok, daarna hebben ze met zijn vijven terug 100m² kippenren ter beschikking. En in de winter mogen ze in de hele tuin scharrelen.
Indien je dus kippen wenst, overweeg dan ook om zo’n beestjes te adopteren. Er zijn over heel Vlaanderen opvancentra waar je terecht kan. Mensen die ieder jaren uren vrije tijd steken in het ophalen, verzorgen en verdelen van deze kippen.

Lente

Er lijkt nu elke dag wel iets nieuws in bloei te komen. De muurbloem Erysimum ‘Bowles Mauve’ (foto boven) is één van de eerste vaste planten om te bloeien. Het is een uitstekende vlinderlokker en de plantjes zullen doorbloeien tot aan de vorst.

DS1_2064

Viburnum carlesii ‘Aurora’ staat ook al enkele dagen in bloei. ’s Avonds is het aroma van deze plant erg goed merkbaar. De geur is wel redelijk zwaar (iets wat wel vaker voorvalt bij telgen uit het Viburnum-geslacht)

Al jaren was Geranium ‘Stephanie’ de eerst bloeiende Geranium in de fruitberg. Maar G. Bill Wallis’ neemt dit jaar de fakkel over.

DS1_2056

Geranium phaeum volgde enkele dagen later. Maar gek genoeg wel de planten die in de schaduw staan, planten die meer in de zon staan zijn nog lang niet aan bloeien toe.

DS1_2060

Fothergilla major wordt overal omschreven als een plant met geurende bloemen. Maar terwijl het aroma erg aangenaam is, is het zo goed als niet waarneembaar.

Vijver Stap 1

Vrijdag morgen stond de grondwerker met zijn minigraafmachine en bobcat klaar om het vijvergat te graven. Nog geen drie uur later was het gat gegraven en kon ik zelf ook al wat verder werken.

DS1_2042.jpg

Deze vijver zal met folie worden afgewerkt. De ‘wallen’ in de vijver dienen om rondom de vijver een laag leem van  30 cm te kunnen leggen. Die leem is opgegraven bij het maken van de vijver. De bovenste 30-40 cm is te vruchtbare grond, en zal niet in de vijver gaan, maar  de grond die daaronder werd opgegraven zal ik als vijveraarde gebruiken.

Vraag is natuurlijk, gaan die natuurlijke wallen blijven staan eens de vijver gevuld wordt? Dat is een gok die ik bereid ben te nemen, ik denk van wel. De folie is ondertussen besteld, en dan zou ik vrijdagmorgen moeten kunnen starten met het leggen van de folie, en het vullen van de vijver (dat laatste zal in meerdere keren gebeuren, maar daarover later meer).

Ik zou die wallen ook kunnen maken met chappe, of leem vermengd met 10 % kalk (dan wordt die leem ook beenhard). Maar ik wil eigenlijk zo weinig mogelijk met verhardingen ‘klooien’. Zoals al gezegd, het zou best kunnen dat die wallen instorten tijdens het vullen, of zelfs na enkele jaren.

Maar dat zien we dan wel.

 

Wieden, een hobby

Heel wat mensen zien op tegen wieden. Zelf gaat het wieden me redelijk goed af, waarschijnlijk omdat mijn onkruidtolerantie wat groter is dan die van anderen (en ik dus net iets sneller tevreden ben van het resultaat van ’t wieden). Oppervlakkig wieden is mijn ding, en dat gaat verbazend goed vooruit. Ook dan ben ik nog ongeveer 4  uur per week zoet met wieden (dat is nu wel gestaag aan ’t zakken doordat de borders beter opgevuld geraken). Alleen in het begin van het seizoen gaat het vervelen, om die honderden vierkante meters borders bij te werken heb ik dan eerder een volle dag per week nodig.

Ik wied niet volgens de regels. Zoals hierboven aangegeven, Deutsche gründlichkeit is in deze niet aan mij besteed. Ik ga écht geen planten-met-penwortel uitsteken, ik hak ze weg. Die komen dan wel terug, maar kunnen ondertussen geen zaad zetten. En als ik door die nog eens één tot drieduizendzeshonderachtentwintig keer weghak (telkens twee tot drie weken later), geven ze er ook de brui aan. En ik heb me er niet voor moeten bukken. Want zeg nu zelf, knielen voor onkruid, dat is toch écht een brug te ver?

Ik geloof ook niet dat je, om goed te wieden, alles moet wieden. Ik haal de meest opvallende/grootste planten weg, het kleine, jonge grut blijft over. Wanneer ik 80% van ’t onkruid heb verwijderd ben ik al heel tevreden. De resterende planten krijgen executie van uitstel, twee weken. Die laatste 20 % wieden neemt écht teveel tijd in beslag, en ’t zou ook saai worden (want dat vordert niet snel genoeg). Bij de volgende wiedbeurt zijn dat de planten die ’t meest in ’t oog springen en met zekerheid voor de bijl hak gaan.

Nog andere regels waar ik lak aan heb? Het onkruid weghalen om te vermijden dat het ter plaatse zaad zou zetten na het wieden. Door vooral te wieden wanneer het echt warm is, zorg ik ervoor dat alle onkruid onmiddellijk uitdroogt.

Ik kan soms best genieten van dat wieden. Het dwingt je te vertragen doorheen de tuin, en ik zie steeds weer dingen die me anders niet opvallen. Beestjes, plantjes, leuke combinaties,…

Mijn favoriete gereedschap is een tegelrits. Neen, niet om tussen tegels het onkruid weg te werken, maar je kan zo’n tegelrits perfect gebruiken om penwortels door te steken, worteluitlopers los te rukken en zelf om een hoop kleine zaailingen te ‘schoffelen’. Het is ook erg handig om tussen planten te wieden. Een regelrits en mijn tuinhoed, meer heb ik niet nodig, tenzij voor wat grotere oppervlaktes, waar ik met dank overstap op een hak.

Wat ik haat is wieden tussen zaailingen (dus koop ik gewoon planten aan in de winkel en heb ik geen moestuin) en wieden tussen bodembedekkers, maar dat laatste is een tijdelijk probleem.

De meest vervelende onkruiden alhier?

Zevenblad en heermoes  – die bij andere mensen helemaal bovenaan het lijstje staan – heb ik hier redelijk snel onderdrukt.  Zonder twijfel op nummer 1 akkerwinde en haagwinde, die zich niets aan lijken te trekken van mijn wiedpogingen. Ik kan ze hooguit intomen, En verder grassen, en wel in al zijn vormen: straatgras, kweekgras, en ook enkele siergrassen die in de tuin staan, voornamelijk het inheemse (en bloedmooie) Carex pendula en Deschampsia cespitosa, die laatste is zonet op de composthoop beland met heel zijn nageslacht wegens te vervelend. Ook Geel Nagelkruid (Geum urbanum) en kruipende boterbloemen werken hier serieus op mijn zenuwen.

Verder zijn het vooral (inheemse) sierplanten die ik onder controle dien te houden. Rozemarijn, leverkruid, damastbloem en  valeriaan maken er een potje van. Eigenlijk is er maar één uitheemse sierplant die ik flink moet intomen, en dat is Verbena bonariensis.

En daarom mijn vraag aan U allen? Wat is uw favoriete onkruid?

Foto bovenaan: voor velen onkruid, wat mij betreft één van de mooiste plantjes in mijn tuin. Het madeliefje.

 

5 jaar

Exact 5 jaar geleden publiceerde ik mijn eerste berichtje op deze blog. Het aantal volgers is over die 5 jaar gestaag gestegen tot meer dan 200. Vandaag is het dus groot feest hier.

Ik dank jullie allen van harte voor de vele reacties gedurende die 5 jaren.

Ik ben op dit ogenblik in volle onderhandeling met WordPress over mijn bonussen  om er nog eens 5 jaar bij te doen!