Ik vraag me af wie zich nog herinnert uit welke film deze quote komt. En niet vals spelen heh!
Ik ben dus nog wat plantgoed gaan kopen. Eén hoek van de nectartuin stond me absoluut niet aan (een stuk van 3-4 m²) en is helemaal heraangelegd. In dat hoekje staat nu Indigofera amblyantha, Salvia viscosa, Cephalaria flava, Geranium ‘Tiny Monster’ Phuopsis stylosa ‘Purpurea’ en Penstemon hirsitus ‘Pygmeus’.
Toen het plantgoed aangeplant stond was er toch nog altijd iets niet in orde. Maar wat er mij niet aanstond, zag ik pas ’s avonds. Op die plek loopt het padje tussen de twee borders ongeveer 3 meter rechtdoor, dat wringt dus echt gewoon. Doet echt niet natuurlijk genoeg aan. Dat moet ik dus nog aanpassen.
In de nectartuin stond ook een grote groep Caryopteris ‘Heavenly Blue’. Ik wist dat die heel makkelijk te stekken waren en had me indertijd één plantje gekocht waardoor ik enkele maanden later 7 of 8 flink gegroeide stekken kon aanplanten. Kwestie van de tuin snel vol te krijgen. Het is een prachtig bloeiend struikje in het najaar, maar de rest van het jaar echt wel een beetje saai. Daarvan zijn er nu enkele gesneuveld en vervangen door Baptisia australis minor ‘Dark Blue‘.
Verder ook nog aangeschaft wegens veel te mooi om niet aan te schaffen: een onbekende Scutelleria (waarschijnlijk S. tournefortii) om in de voortuin te planten.
De saskatoon (Amelanchier alinfolia) hangt hier nu afgeladen vol met vruchten. Aangezien ik deze winter ook een krenteboompje (Amelanchier lamarckii) aanplantte, kan ik nu eens de vergelijking maken tussen beide bessen.
De saskatoon draagt in ieder geval enorm veel fruit ( vorig jaar trouwens ook). Het fruit is ook behoorlijk wat groter (en ik heb nog geen speciaal geselecteerde rassen met grote vruchten). Ik kan me niet herinneren ooit een krentenboom te zien die zo afgeladen vol bessen hing.
Qua smaak is er eigenlijk niet zoveel verschil (de saskatoons op deze foto zijn nog niet helemaal rijp, dan is de krent echt wel lekkerder. Maar eens de saskatoon rijp is, is er weinig verschil).
Een echt rijpe krent/saskatoon is echt heerlijk, maar ’t probleem is dat de vogels met de krenten weg zijn voor ze rijp zijn. Ik heb de indruk dat ze de saskatoon meer negeren.
Wanner je dus de bessen wilt oogsten, lijkt een saskatoon toch meer aangewezen. De struikjes worden ook niet zo hoog, dus dat maakt het plukken een pak makkelijker.
Veronicastrum zijn prachtige tuinplanten. De Veronicastrum virginicum beginnen nu te bloeien in de tuin (andere vroeg bloeiende rassen zijn al bijna uitgebloeid). Ze staan hier in grote getale in de tuin, ze zijn niet alleen mooi, maar ook goede drachtplanten voor insecten. Het is plant om eerder achteraan in de border te plaatsen, want ze gaan flink de hoogte in (ze groeien tot meer dan 200 cm hoog uit). Positief ook: ze lijken echt nooit om te vallen en hoeven dus helemaal geen ondersteuning.
Ze hebben hier wel wat tijd nodig gehad om uit te groeien tot forse planten.
Een leuk detail: de manier waarop alle aren net iets anders van vorm zijn, zoals deze hieronder die zich opsplitst
Toch nog even inzoomen op de individuele bloemetjes.
Veronicastrums zijn nauw verwant aan het geslacht Veronica. Maar Veronicastrum zijn veel betere tuinplanten, want ook al is Veronica longifolia best wel een mooie plant, die laatste waait hier veel te vaak om en zaait zich ook een beetje te enthousiast uit.
Een stuk van de tuin is gazon. Het is net groot genoeg om Viking Kubb op te spelen. Ik maai het gazon alleen wanneer het echt nodig is, bijvoorbeeld wanneer we een (tuin)feestje hebben. Maar als er geen nood is tot maaien, mag het allemaal wat langer groeien, zoals in het liedje van die bekende Vlaamse Filosoof. Zo is het gazon dit jaar nog maar één keer (redelijk) kort gezet (want ik maai het gazon steevast om het afgestorven loof van de bollen weg te halen).
Daar zijn verschillende redenen voor. Ten eerste heb ik er gewoon geen zin in. Gras maaien is voor mij nu niet direct iets wat ik geweldig leuk vind.
Maar het klinkt natuurlijk veel beter wanneer je daar ook andere redenen voor kan geven . Zoals : met de huidige droogte maaien staat gelijk aan alle gras verklooien.
En nog : omwille van de Achillea millefolium die grote stukken van de grasmat aan ’t inpalmen is en die ik nu wil laten bloeien. Er staat ook redelijk wat Gewoon biggenkruid (Hypochaeris radicata) in ’t gazon, een belangrijk inheemse plant voor veel solitaire bijen.
De witte klaver en het madeliefje doen het dan weer veel minder goed in ’t gazon. Ik hou nog enkele stukjes klaver over, maar terwijl het gazon twee jaar geleden nog vol madeliefjes stond is het nu echt zoeken om er nog enkele te vinden. De droogte?
En tenslotte maai ik ook niet voor de vele sprinkhanen die in mijn gazon rondspringen, zoals deze krasser hierboven. Die beestjes doen me terugdenken aan mijn jeugd, toen we in het braakliggend terrein tegenover de ouderlijke woning sprinkhanen gingen vangen.
Het biggenkruid
Ohh, en er is nog een reden. De benzine voor de grasmaaier is op.
Licht schoeisel is niet geschikt om mee te werken in de tuin. Ik heb hier een stel stevige schoenen staan voor het tuinwerk. Maar wanneer je zo maar even de tuin inloopt om de kippen eten te gaan geven of wat bessen te plukken, zijn die veiligheidsschoenen echt wel vervelend (kost veel te veel tijd om ze aan te doen). Daarvoor gebruikte ik een stel oude crocs (sorry Jani). Twee weken geleden stapte ik op een tak van de stekelige stekelbes, en de stekels van de plant gingen gewoon door de zool van die crocs en dus in mijn voet.
“Koop U een stel klompen” stelde MadaMasj voor. Ze bedoelde Zweedse klompen (lederen ‘aansteek’klompen met houten zaal), maar ik besloot even de taalpurist uit te hangen. Klompen zijn klompen, geen Zweedse klompen. Dus kocht ik me houten klompen. Ik heb nog even getwijfeld om er te kopen met een schreeuwlelijk motiefje op.
De eerste dag viel het wandelen met die klompen dik tegen, maar na enkele dagen wandelen begin ik ze wel gewoon te worden, dit veganistisch schoeisel waarvoor dan weer ergens een boom moest sneuvelen (“You can’t win them all”).
MadaMasj is niet direct fan volgens mij. Ze vind bovendien ook dat ik die klompen niet mag dragen onder mijn fietsuitrusting. Ik heb haar beloofd dat ik niet met die klompen ga rijden met de racefiets, maar zij wil een volledig embargo op het dragen van klompen onder fietskledij. Ik had misschien toch gelakte klompen moeten kopen, in één of ander schreeuwerig kleurtje. Dat had nog ze nog beter doen aftekenen tegen mijn ‘wielerensemble’.
Wil je wat extra leven in je tuin lokken? Eén tip: Achilea millefolium doet het bijna overal en is een echte insectenmagneet. De foto’s die je hier ziet, maakte ik op drie planten, in een periode van minder dan 2 uur (niet dat ik er twee uur ben blijven langs staan, ik ben er gewoon enkele keren langsgelopen). Er stond behoorlijk wat wind, het was niet echt ideaal om macro’s te maken…
ZwartstreepsmalboktorDe bloemen worden ook gebruikt om andere activiteiten te ontlpooien door de ingekeepte smalboktorTapijtkeverGeringelde smalbokVuurwantsEen nobele onbekendeDit is een kleine knotswespGroefbijendodermuseumkeverGoudbij, ze gaf me geen tijd om een tweede foto te maken…Fraaie schijnboktor
Op ons terras achter de woning is geen schaduw, en dat gaat nog een hele tijd zo blijven Het terras ligt aan de noordkant van de woning, een boom achter het terras zetten zou dus niet direct veel helpen. Wanneer het echt warm is, is buiten eten geen optie. En ik heb geen zin om te klooien met een parasol (ik plan wel om eens een schaduwdoek te hangen).
Om met het gezin ’s middags in de zomer buiten te kunnen eten rekende ik op het schaduwhoekje. Maar de eerste poging om daar eens te eten – op de houtschors – was geen succes. Onder tafel zat een rode mierennest, en de soldaten van dat nest lieten de jongste zoon weten dat ze niet direct van plan waren om hun plek met zijn onderbenen te delen. MadaMasj gaf aan dat ik misschien toch maar wat verharding moest voorzien. Ik had daar in eerste instantie niet veel zin in, maar gaf dan toch schoorvoetend toe dat het niet echt praktisch was. Zonder verharding zou het plekje toch gewoon geboycot worden.
Maar verharding aanleggen onder een oude boom kan dus echt wel voor problemen zorgen. Ik wou die verharding dus zo beperkt mogelijk, en absoluut volledig waterdoorlatend en zonder stabilisé. Grind onder een boom zou volgens mij gewoon snel vuil worden, een houten terras een schaatsbaan door mosvorming,…. Het zouden dus stenen op een dun laagje rijnzand worden.
Bij de lokale tegelboer liet ik me een prijs liet maken voor een prachtige (Belgische) blauwe natuursteen (200 x 200 x 50 mm). Ik zou slechts 4,4 m² terras aanleggen, dus de prijs per m² is dan ook niet direct van belang.
Maar ik bedacht me nadien dat zo’n hardsteen toch niet het overeenstemde met het beeld dat ik in gedachte had. Ik wou iets dat wat meer doorleefd leek en kocht me uiteindelijk een partij betontegels van 30 x 30 en 3 cm dik. Omdat ik nog nooit zelf tegels had gelegd, en ik dit echt wel zelf wou doen, heb ik beslist om de tegels in een koffer van azobe-palissades te leggen. Toen ik die palissades bij de houthandel ging afhalen, viel me vooral op dat die dingen echt loodzwaar zijn (110 x 70 mm doorsnede).
Azobe palissades worden typisch gebruikt om grond te stutten, en zouden een eeuwigheid moeten meegaan.
Ik heb bijna geen grond afgegraven, de mulchlaag verwijderen was voldoende. Daarna de minitieus uitgemeten azobekoffer op zijn plek gelegd , een laagje van 3 cm rijnzand gelegd en daar de tegels opgelegd. Ik ben echt wel tevreden van het resultaat.
Het terras lijkt op foto misschien groot, maar dat tafeltje is klein (140 cm). Het zou voldoende groot moeten zijn om met 6 man rond de tafel te zitten. Wel vind ik het nu allemaal erg kaal aandoen. Ik plan nog 2 grote en 2 kleinere bloempotten om het allemaal wat minder kaal te maken.
Zoals ik gisteren al schreef heeft het hier gisteren flink geregend. Vanmorgen gaf de pluviometer 10 mm aan. In totaal heeft het in juni nu 31 mm geregend. Dat is lang niet voldoende om het droogteprobleem op te lossen, maar wel voldoende om de situatie niet erger te maken.
De planten waarderen dat hemelvocht ook duidelijk, heel wat planten zijn hier de voorbije week met rasse schreden gegroeid.
Naast de gevlekte orchis (die nog moet starten met bloeien) bloeit er nu een bosorchis in de bloemenweide. Het is een ‘witte’ bloemvorm*.
Er is blijkbaar wat discussie of de bosorchis een ondersoort is van de Gevlekte orchis of niet. Ik onthou vooral dat ik het echt wel een mooi ding vind.
*Technisch gezien kan ik op het moment dat ik dit schrijf moeilijk gaan controleren, want er is hier een klank-en lichtspel bezig buiten, samen waterpret.
Ik heb al eens eerder over dit beestje geschreven. Eigenlijk is de Grote Wolbij de bullebak onder de solitaire bijen. Het mannetje zoekt zich een territorium uit, waar hij vanaf dat ogenblik alle andere dieren verjaagt. Daarnaast verzamelt hij wijfjes in zijn territorium.
Ze gebruiken de haartjes van wollige planten om een nest mee te maken. Deze Stachys is voor hen een gedroomde plant: pollen en nectar te over en een plant die altijd een corona-kapsel heeft. Op de foto hierboven zie je een wijfje ‘haartjes’ oogsten.
Ik heb drie grote groepen Stachys in de tuin staan. Ze zijn allemaal ingenomen door wolbijen. Toen ik deze akkerhommel zal foerageren op de plant dacht ik, “Perfect, deze ga ik volgen tot mijnheer Grote Wolbij ze aanvalt/verjaagt, maar tevergeefs dus geen actiefoto’s… Die wolbijnen vliegen dan wel rond op patrouille, maar echt efficiënt zijn ze niet.
Ondertussen heb ik de Geranium stekjes opnieuw opgepot. Na 5 weken begonnen heel wat van die stekjes toch wortels te maken, en dat wortelen ging razendsnel vooruit. Zelfs enkele van de stekken die bovengrons geen nieuwe scheuten hadden gemaakt, bleken toch wortels te hebben aangemaakt. Flink wat wortels trouwens….
Ik kon uiteindelijk een 20-tal plantjes oppotten, ik denk dat ik daarmee een slaagkans van iets meer dan 1 op 3 behaal. Gezien het beperkte werk en plantmateriaal dat benodigd is om op deze manier stekken te maken, vind ik dat een succes. Ik ben ondertussen bezig met een tweede testrun, met andere geraniumsoorten. Die lijkt wel wat minder vlot te verlopen, maar ik wacht nog even af alvorens conclusies te trekken.
De opgepotte, jonge plantjes.
Deze plantjes laat ik nu nog 2-3 weken doorwortelen, en dan kunnen ze de tuin in. Gieten moet ik ze nu zeker niet, want er is vandaag weer 6 mm uit de lucht gevallen. We hebben nu toch al 23 mm regen gehad sinds vrijdag….
Ondertussen probeer ik nog een boel andere dingen te stekken. Amsonia, Buddleja globosa, Buddleja alternifolia, Isodon, Strobilanthes, Campanula lactiflora en lavendel (dit keer met jonge scheuten).
Bij één poging tot stekken hoort wel een grappig verhaal. Jaren geleden heb ik eens Nepeta kubanica gekocht bij een Nederlandse kwekerij. Enkele plantjes, omdat ik die dus aankocht zonder te weten hoe de plant er zou uitzien. Een plant die wel wat weg heeft van een Agastache. De plant beviel me zo goed dat ik nadien nog extra planten wou hebben.
N. kubanica
Ik heb bij twee verschillende grote Belgische plantenkwekers een reeks van deze planten gekocht, maar geen enkele van die plantjes heeft de eerste winter gehaald of overleefd.
Drie weken geleden bedacht ik me dat ik deze ook eens zou kunnen proberen te stekken, uiteindelijk zijn de meeste Nepeta erg makkelijk te stekken.
Op twee weken tijd hadden deze stekken dus al wortels gevormd. Nu nog een week later zijn ze opgepot. Zo moeilijk kan dat dus zijn. Ik heb in ieder geval nog eens een tiental stekken opgepot. ‘Safety by Numbers’ heeft zoiets.
de Fruitberg 