Kantelpunt

Terwijl de planten in de bloemenweide achteraan nog steeds veel te hoog uitgroeien ( en dus omvallen bij een flinke regenbui zoals dit week-end), is de hoeveelheid grassen in de bloemenweide toch flink verminderd. Het gaat duidelijke de juiste richting uit in de bloemenweide.

Op het oudste stuk (vooraan) zijn de planten ook al flink wat lager…

Maar het belangrijkste kantelpunt is er één qua biodiversiteit. De afgelopen weken is er volgens mij een grotere diversiteit in de bloemenweide dan in de nectartuin. Dat geldt dan voornamelijk voor solitaire bijen, waarvan er velen alleen in de bloemenweide te vinden zijn.

Weer heel wat omgevallen planten, achteraan in de bloemenweide

In de nectartuin zijn er ook wel enkele planten die een grote diversiteit aan beestjes aantrekken, maar die planten zijn toch ook grotendeels inheemse soorten, nauw aan inheemse planten verbonden planten of planten waarvan hun oorspronkelijk verspreidingsgebied niet zo ver van hier verwijderd is.

Let wel, ik spreek hier over diversiteit, want voedingsgeneralisten zoals hommels, zweefvliegen, honingbijen en vlinders zie ik meer in de nectartuin dan de bloemenweide. Vooral vlinders verkiezen duidelijk de nectartuin boven de bloemenweide.

Het zijn eigenlijk voornamelijk de solitaire bijen die een voorkeur hebben voor inheemse planten (ook al foerageren veel van die solitaire bijen alsnog op enkele van die uitheemse planten). Die hebben dus hun plekje in de bloemenweide.

Klokjesbij op Campanula lactiflora

Wil dat dan zeggen dat je best alleen inheemse planten aanschaft? Ik vind dat een moeilijke discussie. Ik denk dat je ook met een gemengde beplanting soortendiversiteit kan garanderen.Ik heb het hier al eerder geschreven, de plek in het Verenigd Koninkrijk met de grootste diversiteit aan solitaire bijen is een tuin in Surrey, die er nog steeds redelijk formeel bij ligt maar wel een zeer grote plantendiversiteit kent. Er zijn in die tuin 133 soorten beschreven.

Maar er zijn wel een hele serie inheemse planten die perfect in éénder welke border passen en die de solitaire bijen een plaatsje geven in een standaard border: Centaurea nigra, Polygonum bistorta, Campanula , Tanacentum vulgarum, Achillea millefolium, Knautia arvensis, Succissa pratensis, Eupatorium cannabinum, Anthriscus sylvestris, …

(On)kruid

Nog een fotootje van de schaduwtuin. In die schaduwtuin gebruik ik twee inheemse planten als ‘bodembedekker’, Glechoma hederacea (Hondsdraf) en Geranium robertianum (Robertskruid).

Eigenlijk is ‘gebruiken’ hier niet het juiste woord, het is eerder ‘toelaten’. Zij groeien waar ze willen, en ik haal ze weg waar ze me storen.

bloem(etje) Robertskruid

Ik vermoed dat veel mensen deze bestrijden als onkruid. Hier zijn het gewoon nuttige, maar zoals je op de foto’s ziet, zie je toch vooral dat het ook gewoon mooie planten zijn.

een ‘mat’ van hondsdraf

Drukker

De snorretjes zitten ook en masse op de Verbascum chaixii. Ik vermoed dat er een een vijftiental van deze zweefvliegen rondcirkelen en foerageren op iedere plant. Er staan hier een twintigtal van deze planten in bloei, geeft een idee van de drukte. Dat stopt in de late voormiddag, dan zijn de bloemen van die dag volgens mij niet interessant meer.

Erg leuk aan Verbascum chaixii: de pollen hebben een zeer specifieke kleur.Hommels die foerageren op deze plant krijgen zeer fel oranje stuifmeelzakjes aan hun poten. In de buurt van deze planten staat ook wat lavendel, wanneer een hommel dan van bloem verandert is dat een apart zicht.

Mancave

Ik lees op wikipedia “Volgens sommige psychologen komt het het huwelijk ten goede als mannen een plek voor zichzelf hebben, waar ze zich in kunnen terugtrekken uit de dagelijkse stress om even te ontspannen door middel van een hobby.”

Misschien is de tuin gewoon mijn mancave? Ik lees op wikipedia ook nog “Is de mancave ingericht als hobbyruimte … waarbij de ruimte soms een rommelige uitstraling heeft en vol losse onderdelen ligt. Voor de man in kwestie ligt alles echter op de juiste plek en kan hij alles ook onmiddellijk vinden.”

OK dus, mijn tuin is waarschijnlijk een mancave. En dit plantje op de foto boven heeft echt wel de geschikte naam voor zo’n tuin, want die luidt: Erodium manescavii. En neen, dat is geen verzinsel.

Ik heb de plant niet gekocht voor de naam, wel omdat ik hem mooi vond. Het is een fors uit de kluiten gewassen, grootbloemige reigersbek, die je kan vinden in de graslanden van de Pyreneeën. Maar dus ook bij mij in de tuin.

Over geduld…

De typische kleine schopjes die in tuincentra verkocht worden, zijn totaal nutteloos in mijn tuin. De grond wordt veel te hard, en een plantgat met zo’n schopje graven is bijna onmogelijk. Het is bovendien ook aanslag op je polsen.

Tot nu toe gebruik ik mijn spade, maar hoe meer de borders dichtgroeien, hoe minder praktisch zo’n grote spade wordt. En ze durft ook wel eens omvallen….

Met het oog op de grote tuinwerkzaamheden bestelde ik me in februari het borderschepje dat je hierboven op de foto ziet. Het is in totaal 53 cm lang, het blad is 14 cm hoog en breed. Het kleinood weegt iets meer dan een halve kilo.

Toen ik het schopje bestelde was het uit voorraad. En door de corona-perikelen heeft het lang geduurd voor de producent de productie terug opnam (in het VK). De voorbije weken ben ik me dus blijven behelpen met de spade. Maar na bijna 4 maanden wachten kwam het net op tijd binnen voor de werkzaamheden van dit week-end. Ik vind het in ieder geval aangenaam om mee te werken…

Alle aanplant staat er nu fris bij want het heeft hier vannacht nog eens 7 mm geregend. We zitten nu aan 49 mm deze maand (tegenover 75 mm als normale waarde voor juni). Ik ben toch vooral blij met elke druppel… en de maand is ook nog niet gedaan.