Gek hoe een mens na verloop van een tijd dingen gewoon wordt. Mijn wekker staat op ooghoogte naast het bed. In de week staat mijn wekkerradio afgesteld op 06h00. Maar meestal ben ik net voor dat de wekker afgaat al wakker. Dan lig ik in bed te kijken hoe de wekker minuut voor minuut het alarm nadert. Pas als de wekker afgaat sta ik op. Geen snooze toestanden, ik verkies de korte pijn. Ik sluip in ’t donker naar de dressing, zoek mijn kledij bij mekaar en ga naar de badkamer. Ik was me, scheer me, kleed me aan (niet noodzakelijk in die volgorde) en ga naar beneden. De routine is hier steeds dezelfde : zodra ik de badkamer vrijgeef staat MadaMasj op, daarna de kinderen.

Beneden start ik de PC en overloop snel mijn mailbox. Eén belangrijke mail wordt onmiddellijk beantwoord, de rest is voor later. Ik controleer mijn wordpress-reader en mijn statistieken van de dag ervoor.
De kat laat met veel misbaar horen dat ze uit haar hok wil, ik log uit en laat Muis uit haar hok. Ik zet koffie, begin de tafel te dekken en hoor een berichtje binnenlopen op mijn GSM. Ik zoek mijn telefoon en doorlees snel het dagrapport.  Er zijn duidelijk weinig problemen geweest gisteren, altijd fijn om dat te lezen. Ik ga verder met het tafeldekken en begin te eten. MadaMasj komt binnen in de keuken. Tijdens het ontbijt wordt er even overlopen hoe de avondplanning eruit ziet. op een normake werkdag zitten de kinderen ook aan tafel voor ik vertrek, maar niet vandaag want het is één van de laatste dagen van de grote vakantie. De kinderen liggen dus nog in bed terwijl ik mijn boterhammen voor ’s middags  smeer.

Echt samen eten is waarschijnlijk gezelliger maar de dag is daarvoor te kort. Indien ik niet op tijd vertrek, verlies ik heel wat tijd onderweg en wordt ochtendrit een stresserend gebeuren. Een kwartier later vertrekken betekent een half uur later aankomen op ’t werk. Na ’t ontbijt nog snel mijn tanden poetsen en heel ’t huis afzoeken naar mijn sleutels, portefeuille en GSM. Waarom kan ik die toch niet netjes wegleggen ’s avonds? Het is vandaag vrij laat wanneer ik de deur achter me toetrek, dus stap ik direct naar de auto.

Op het werk start de dag met iedereen van mijn afdeling goedemorgen te zeggen. Zoals steeds zijn de meeste van medewerkers al meer dan een uur in de weer. De senior onder mijn medewerkers steekt een grote doos pralines onder mijn neus. Hij is vandaag 59 geworden. Ik feliciteer hem en neem een praline. Na de ochtendlijke ronde ben ik op de hoogte van de situatie en eventuele problemen. Vandaag lijkt alles goed te lopen… Mijn afdeling staat in voor de organisatie van de productie en verzendingen van drie fabrieken. Als alles verloopt zoals gepland verliezen we minder tijd met brandjes blussen (ook al moet ik toegeven dat ik niets liever doe dan beslissingen sturen of nemen onder grote tijdsdruk).

Vandaag wil ik verder werken aan een dossier dat me al even bezig houdt, correctie, ik wil het écht afwerken vandaag. Het is een ingewikkelde simulatie waar ik nu al even zoet mee ben. Normaliter vind ik dat erg leuk, maar deze analyse moest al even klaar zijn, de twee laatste weken proberen ik onvolmaaktheden van Microsoft Excel te omzeilen. De pret is er dus écht af… Ik controleer mijn agenda en stel vast dat dat afwerken dan wel tussen de vergaderingen zal moeten gebeuren, vier stuks vandaag, goed dat ’t alleen korte vergaderingen zijn. Ik open eerst mijn mailbox en lees de belangrijkste berichten. De andere berichten wordt aangevinkt en met de ‘Mark as Read’ knop als gelezen aangegeven.

Iets na tienen. De twee eerste vergaderingen zijn al achter de rug. Ik  stap naar de cola-automaat op ’t gelijkvloers. Ik drink geen koffie op ’t werk (lust het niet), wel Cola Zero. Ik heb voor mijzelf beslist dat ik geen cola drink voor 10h00, maar heb meestal wel een blik cola op mijn bureau staan voor 10h30. Ik drink er gemiddeld 3-4 per dag. Klinkt als een verslaving eigenlijk. Veel collega’s lachen er ook mee. Terwijl ze zelf sloten koffie drinken en er ook nog behoorlijk wat rokers tussen zitten.
Die cola zero is een ritueel. Al van tijdens mijn studie werk ik op mijn eigen manier, met horten en stoten . Ik werk geconcentreerd in blokken met pauzes tussenin, waarin ik dat werk even helemaal loslaat (een cola halen is zo’n ‘break’ ). Als ik dan opnieuw start, heb ik vaak nieuwe, andere inzichten.

De deur van mijn bureau staat bijna altijd open, ook al is dat in een traphal. Wanneer de deur open staat ben ik beschikbaar, wanneer ze toe is heeft het geen zin om te kloppen. Druppelgewijs komen collega’s of medewerkers met vragen of voor (ondersteuning bij) een beslissing. Ondertussen werk ik door. Bijna klaar.

Om 11h00 heb ik een vergadering met de hele afdeling. Het was gisteren ondernemingsraad en geef een kort overzicht van wat er daar verteld werd. Ook de resultaten van onze afdeling worden overlopen. Na nog wat bijkomende vragen beantwoord te hebben is het tijd om te eten. Ik eet mijn middagmaal (boterhammetjes) achter de PC op, en neem een erg korte break. Tot twee jaar geleden ging ik ’s middags vaak met enkele collega’s eten, maar dan ben je anderhalf uur weg van de site en wordt het ’s avonds vaak erg laat…

In de namiddag wordt ik weinig onderbroken en kan ik de laatste hand leggen aan Het Dossier. Om 16h00 heb ik er ook een korte presentatie van gemaakt. Omdat het een gevoelig dossier is wil ik mijn conclusies toch even afstemmen met mijn baas, die mijn telefonische oproep onmiddellijk afbreekt.

Een half uur later belt hij me op met de vraag of ik even langs kan komen –  naar aanleiding van mijn eerder telefoongesprek dacht ik – maar niets was minder waar.

Na een korte inleiding geeft hij me aan dat er in het Management Committee gisteren een aantal dringende problemen besproken zijn. Eén daarvan is een groot project dat blijkbaar in ’t slop zit. Terwijl ik me afvraag waarom hij me dat uitlegt krijg ik ook het antwoord : “Binnen het MC zijn enkele kandidaten overlopen om dit terug op gang te trekken, en er is een consensus dat jij de meest geschikte kandidaat bent”.

Ik ben niet direct geschikt voor repetitief werk. Het is ondertussen al 8 jaar geleden dat ik vanuit een staffunctie verantwoordelijk werd voor een project binnen het bedrijf. Nadat dat project afgelopen was heb ik de operationele leiding van de betrokken afdeling overgenomen. Terwijl ik de eerste jaren heel wat kon veranderen , heb ik na 6 jaar het gevoel dat ik iets anders wil doen. Dat heb ik ook al een tijd geleden kenbaar gemaakt.
Mijn huidige job blijven uitvoeren is op routine werken en op veilig spelen, eigenlijk een redelijk comfortabele situatie. Veranderen is opnieuw risico nemen, een nieuw evenwicht zoeken in leven en werken, meer verplaatsingen, maar ik heb die afwisseling nodig. Is dít de job die me interesseert? Ben ik er écht wel voor geschikt? De jobomschrijving en omkadering zijn in ieder geval nog te vaag. Mijn baas stelt me voor om er met onze COO over te praten.

Ik bespreek ook mijn voorstelling nog, en verlaat om iets na zessen de site. Ik rijd naar huis, waarbij ik nadenk over het aanbod. Ik betrap me erop de meest idiote redenen te bedenken om de job al dan niet aan te nemen.

Thuis aangekomen eet ik eerst, en kleed me daarna om om nog wat te werken in de tuin. Daarna neem ik een douche en kijk wat TV met MadaMasj. Daarna surf ik nog wat op internet, en neem mijn mailbox van ’t werk nog eens door en beantwoord enkele mails.

Ik zoek nog enkele dingen op op internet, drink nog iets en ga naar boven om te slapen. Na het obligate bezoek aan de badkamer kruip ik in mijn bed. Het is net geen middernacht. Ik leg me op mijn zij in bed en val in slaap.

Dit bericht pende ik neer in navolging van het logje van mevrouwonderdeappelboom, en beschrijft mijn laatste werkdag van augustus. Ik was van ’s morgens keurig aan ’t bijhouden wat er gebeurde. Zolang ik niets beslist had of ik die nieuwe functie zou accepteren kon ik hier moeilijk iets over neerpennen. Ondertussen is de beslissing gevallen en gecommuniceerd…

Zelf liftte ik vroeger geregeld. Voornamelijk wanneer ik – na een week ‘studeren’ op kot in Leuven – vrijdagavond naar huis moest en niet voldoende geld meer had om een treinbiljet te kopen (85 Belgische franken voor Leuven-Duffel, 20 jaar later kost dat 5,60 EUR) was liften de enige manier om thuis te geraken. Of wanneer een verplaatsing met het openbaar vervoer teveel gedoe was (overstappen trein  bus en nog een andere bus en zo). Vooral de man die me een lift gaf tijdens een nationale staking tegen het Globaal Plan – blijf ik eeuwig dankbaar (dat was midden in de blok van 1993, en ik zou nooit  thuis geraakt zijn met het openbaar vervoer).

Het laatste jaar van mijn studies beschikte ik zelf over een wagen. Ik vond het toen niet meer  dan normaal om zelf ook lifters mee te nemen. Vaak leverde dat toffe gesprekken op met studenten die dezelfde richting uitmoesten als mezelf.

Ik stop nog vaak wanneer er iemand aan de kant van de weg staat. Ik heb wel de  indruk dat er steeds minder wordt gelift, en de recentste ervaringen met lifters doen mij soms twijfelen om ze mee te nemen. Zo heb ik de laatste jaren recht gehad op

• Een bouwvakker in werkplunje. Toen hij uitstapte was mijn interieur klaar voor een grondige poetsbeurt…
• Een twintiger die zodra hij in de auto stapte begon te telefoneren, en ongeveer 15 km lang aan ’t palaveren was met zijn moeder. Hij had net gedaan met het gesprek toen hij op zijn bestemming aankwam en uit Taxi Tom stapte.
• Drie tieners die me deden stoppen – bij mooi weer – om welgeteld 600 m verder aan te geven dat ze op hun bestemming waren. 600 meter, en de zon schijnt. Ik heb me écht moeten inhouden.
• Een maand geleden stopte ik voor een vrouw van middelbare leeftijd die volgens mij héél veel honden in huis heeft. Ofwel droeg ze ‘Eau de Kennel’ die dag, zou ook kunnen.
• Iemand van – ik schat – 16 jaar die me vroeg of ik niet even 5 km kon rondrijden tot voor zijn deur. Enfin, dankzij de arrogante ondertoon klonk het niet direct als een vraag, eerder als een bevel. Toen ik hem vriendelijk aangaf dat ik daar geen tijd voor had deed hij er nog een schepje bovenop.  (“Enfin, waarom niet? Dat is nu toch een kleine moeite, dat is maximaal 5 minuten’). Hij stopte pas met zeuren toen ik hem aangaf dat ik hem ook ter plekke kon afzetten.
• Twee weken geleden weer twee jonge gasten die nog geen km verder moesten zijn… Kunnen die dan niet gewoon tot daar wandelen vraag ik me af?
• Vandaag weer een twintiger, die me liet stoppen om een km verder uit te stappen. En’t was absoluut niet aan ’t regenen. Op de plaats waar mijnheer wou uitstappen kon ik niet parkeren aan de kant van de weg, op een nationale weg, dat was gewoon ronduit gevaarlijk. Kan dat nu echt niet te voet?

De enige reden waarom ik – tegen beter weten in – blijf stoppen is omdat ik af en toe nog interessante mensen oppik.

Zoals niet zo lang geleden de eerstejaarsstudent (geneeskunde) vol dromen, of de student-DJ met een gelijklopende muzieksmaak. De twee Slovaken die al liftend door Europa trokken en absoluut Tongeren wouden bezichtigen!  Of een vijftiger, die op die dag zijn zus had begraven in Brussel, en zeker een half uur bij me in de auto zat. Waarvoor ik met plezier even rond reed om hem aan de deur van zijn huis af te zetten.  Of vorige week de jobstudent  die net zijn laatste werkdag van zijn eerste vakantiejob achter de rug had.

De meest bizarre lift? Een franstalige jonge vrouw die nadat ze instapte wel erg vreemde, en persoonlijke vragen begon te stellen (“Ben je getrouwd?” “Ben je trouw aan je vrouw?”). Toen ik nog eens vroeg om te preciseren waar ik ze moest afzetten (dat bleek een bar te zijn) had ik meteen door dat ze al liftend klandizie zocht, zij niet dat dat niet zou lukken die dag.

Enfin, één ding staat vast, vanaf vandaag stop ik alleen voor mensen die een bordje bij zich hebben met hun bestemming.