de Fruitberg

Greppels

~~Om het coronavirus van ons erf te houden, besloot ik een greppel te graven rond de woning.~~ Neen, even serieus terug.

Bij de EV hoort natuurlijk ook een laadpaal. En laat onze parkeerplek nu afgescheiden van de woning liggen, met een flinke border er tussen. Ik wil echt geen aannemer in augustus een greppel zien graven door mijn borders om een stroomkabel te kunnen trekken tot aan de oprit. Dus had ik afgesproken dat ik een wachtbuis met trekdraad zou voorzien. Het is nu een geschikt ogenblik om die greppel te graven, de planten die ik tegenkom zijn op dit ogenblik eenvoudig op te nemen en nadien terug aan te planten.

Net hetzelfde voor de zonnepanelen. De berging is afgescheiden van de woning, en er staat ook nog eens een rambler op het pad van de bekabeling. Dus zou ik ook voor deze aansluiting een wachtbuis trekken.

Gisteren begon ik vol goede moed aan dat werkje. Het pad naast de woning is bedekt met houtschors, de eerste klus was die schors verwijderen (zodat ik die mooi kon gescheiden houden van de opgegraven grond.

Daarna begon ik met het eerste stukje, het gezamelijk traject voor beide wachtbuizen, door de border tegen de woning aan. Een elektriciteitskabel die je in de grond legt moet 60 cm diep ingegraven worden, maar dat was zeer snel klaar in deze goed bewerkte grond.

Daarna begon ik met de kabelpad voor de zonnepanelen, onder het tuinpad. Dat bleek andere koek te zijn. Dat viel gewoon dik tegen. De bovenste laag grond onder het tuinpad was pure klei (15 cm) en op het eerste stuk van het traject zat er ook nog aardig wat kiezel in die kleilaag. Gelukkig was dit alleen het geval voor de eerste anderhalve meter , ik denk dat ik langer bezig ben geweest met het uitgraven van dat stuk dan met de hele greppel.

Maar de aanhouder wint, de eerste greppel was klaar rond 16h00. Kabel erin leggen (heerlijk zo’n opgerolde wachtbuis afrollen), even een fotootjes maken zodat ik me herinner waar ik die kabels heb gelegd en alles terug dichtgooien. De wachtbuis voor de laadpaal zal voor later zijn, vrijdag meer bepaald.

Dotterbloem

Eén van mijn collega’s is ook een tuinier. Hij gaf me twee jaar geleden wat zaad van zijn dotterbloemen mee. Ondertussen staat deze eerste plant hier nu te pronken, laten we hopen dat deze plant zich ook verder uitzaait.

Ik weet, er zijn veel mensen die het zo niet op gele bloemen hebben. Maar zo rond Pasen is dit toch gewoon geweldig.

Bovendien is deze plant ook een geschenk van een fijne collega waarmee het altijd fijn samenwerken is.

Planten die je van iemand anders krijgt, dat maakt het toch dikwijls allemaal leuker. Er blijft aan die planten altijd een mooie herinnering hangen. Dat geldt vooral voor dit veldje meiklokjes hieronder, deze komen rechtstreeks uit de tuin van mijn bompa en bobonne. Ze worden hier absoluut gekoesterd.

Compost

Ik ben nu een eerste keer rond met het wieden van de borders en de nectartuin. De schaduwtuin en de fruitkamers moeten nog een weekje wachten.

Gisteren ben ik begonnen met compost aan te brengen in de bedden. Alle bomen, struiken, rozen, pioenen,….krijgen nu een flinke gift compost. Dat dient niet alleen als bodemverbeteraar, het is ook voeding voor de planten. Ik gooi die gewoon rond de planten, de regenwormen werken die compost dan wel in de bodem.

Er was ook één eekhoorn die de composthoop als verzamelplek voor okkernoten zag. Ik ben minstens 50 kiemende okkernoten tegengekomen tijdens het zeven.

Ik heb hier al eerder wat stukjes geschreven over mijn compostzeef, ondertussen heb ik mijn methode nog maar eens aangepast. De met compost gevulde metserskuipeen onder de zeef uithalen was eigenlijk een gedoe, en een aanslag op de rug. Ik heb nu één lat weggehaald, en kan rechtstreeks met de kruiwagen onder de compostzeef rijden (en ja dat lukt maar net, dat is gewoon toeval).

De bak op wieltjes ram ik ook niet meer over en weer, ik gooi het compost in de bak en woel er wat met mijn handen door (met handschoenen aan).Dat werkt perfect, en het grove materiaal haal ik ook zo uit de bak. om verder te composteren.

En ja ik weet dat de compostzeef nu wat scheef lijkt te staan, ik moet de constructie in zijn nieuwe vorm nog wat verstevigen. Ik kan nu moeilijk met pasen de cirkelzaag bovenhalen om wat hout op maat te zagen.

Dat gaat best snel, op minder dan 5 minuten heb ik een volle kruiwagen perfect gezeefde compost.

Ik heb wel nog even werk. Ik heb nog minstens 6 m³ compost liggen die ik wil verspreiden in de tuin, zodat de compostbakken terug leeg zijn.

Uitlopen

Deze Camassia is nog niet in bloei, maar heeft ook als jonge scheut wel iets (boven-.

Nog een mooie : de Styphnolobium die uitloopt

Opkomstplicht

Zoals ik al eerder aangaf, ik heb vorig jaar nog behoorlijk wat plantgoed in de tuin uitgeplant. Het is altijd afwachten of zo’n nieuwe planten de winter doorkomen.

Syringa persica x ‘Laciniata’ staat hier nu in bloei. Wanneer ik de bloemen van het struikje vergelijk met die van Lievesgarden lijkt het me toch niet helemaal dezelfde plant, ook al heeft ook deze mooi gevederd blad (dat nu nog aan ’t uitlopen is).

Ik heb het voorbije jaar eigenlijk flink wat nieuw plantmateriaal aangekocht, waarbij behoorlijk wat materiaal dat ik echt niet ken, dan heb je veel minder een idee of zo’n plant na de winter – die misschien niet zo koud was, maar wel erg nat – wel terug gaat komen. Maar dat valt allemaal best mee. Op enkele planten na zie ik alles mooi uitlopen.

Eén grote verrassing, is Phacelia californica. Ik plantte hier begin september drie kleine plantjes aan en die zijn al een poosje erg enthousiast aan ’t groeien. De eerste bloemknoppen zijn al zichtbaar. Ik was, toen ik deze kocht, nogal sceptisch over de omschrijving die aangaf dat deze plant hier winterhard zou zijn. Maar ook op internet wordt deze plant omschreven als een plant die winterhard is tot -20 °C. Ondertussen stel ik me eerder de vraag of hij niet té enthousiast groeit. Het ziet er in ieder geval naar uit dat deze een perfecte bodembedekker is op warme, droge plekjes… Hier staat hij op een plekje waar eigenlijk niets anders wou groeien.

Eéntje die er geen gras laat over groeien: Saruma Henryi (ik spreek altijd over Samoerai Henri). De plant is nog maar net aan ’t uitlopen, en staat al in bloei. Deze wordt normaal een 40-50 cm hoog, maar bloeit terwijl hij nog uitloopt. Deze heeft ’t eerste jaar wat moeilijk gedaan, maar is sinds vorig jaar echt goed aan de groei.

Vergeet-me-niet(je)

In de nectartuin kwamen enkele jaren geleden spontaan vergeet-me-nietjes op. Een éénjarige variëteit die midden mei uitgebloeid was en die zich daarna makkelijk liet verwijderen. Ik heb ze nooit als een probleem ervaren, ze brengen kleur in de tuin wanneer er nog niet zo veel kleur is. Ze zijn ook makkelijk te wieden, wanneer ze ergens storen.

Die plantjes hadden maar één probleem : de bloemetjes van dit ras zijn echt klein, 2-3 mm. Ik heb geprobeerd ze te determineren, ik ben er zo goed als zeker van dat het het ruw vergeet-me-nietje betreft.

Bij mijn moeder bloeit ook al jaren een vergeet-me nietje in de tuin. Met veel grotere bloemen. Vorig jaar nam ik er ééntje mee. En die heeft zich duidelijk redelijk uitgezaaid. De bloemetjes zijn 6-8 mm groot, ik vermoed dat dit een bosvergeet-me-nietje is.

Niet de beste foto, deze laatste (’s avonds genomen, de accu van de camera liet het na één opname afweten en het diafragma was niet voldoende klein ingesteld om voldoende scherpte-diepte te bekomen) maar het verschil in grootte is bij deze wel duidelijk, vermoed ik.

Nu is het de bedoeling om de wat grootbloemige variëteit zich de komende jaren wat meer uit te laten zaaien dan de kleinbloemige.

Lunaria annua ‘Chedglow’

Deze Judaspenning met paars blad zag ik vorig jaar voor ’t eerst in ’t Hessenhof. Ik heb er enkele exemplaren van uitgeplant in de tuin. Nu alleen maar hopen dat deze zich op zijn minst ten dele soortecht uitzaaien.

Ik heb de plant zowel in de schaduw, halfschaduw als volle zon aangeplant en het exemplaar in volle zon is het meest uit de kluiten gewassen exemplaar.

Terwijl deze vandaag in bloei stond, zag ik ook mijn eerste Oranjetipjes van ’t jaar. Ik ben eens benieuwd of ze deze ook als waardplant gebruiken.

Nog wat bollen-fotokes

Muscari botryoides is van oorsprong een inheemse plant. Deze witte versie begint hier nu ook in ’t gazon te bloeien. Eigenlijk wel iets te laat voor de plek waar ik ze heb aangeplant, want het gras maai ik op die plek een eerste keer eind april.

Maar dat is natuurlijk alleen mijn eigen fout (M. botryoides bloeit gewoon later dan blauwe druifjes), we gaan in ieder geval al proberen nog wat langer te wachten met het gras te maaien. Zoals een grote Vlaamse Filosoof een aantal jaren geleden aangaf ‘Laat het gras maar groeien’.

Ondertussen bloeien er ook enkele paarse kievitsbloemen in de bloemenweide. Ik vind dit plantje dus echt wel een juweeltje.

Nog een eigenaardige keuze van me… Narcissus tazetta ‘Minnow’. Ik wou eigenlijk gewoon nog wat extra kleur in het stuk van de nectartuin waar we op uitkijken vanuit de woonkamer. Maar veel kleur brengt deze dus niet. Ik had gerekend op een zachtgele narcis…

Doen het dit jaar zeer goed: Tulipa clusiana. Deze zijn zich nu duidelijk aan ’t vermeerderen.

En de mooiste blijft de Tulipa whittallii

Ook hier zie ik de voorbije twee jaren een duidelijke toename van het aantal bloemknoppen. Ook al is dit een botanische variëteit, op uitzaaien heb ik deze jammerlijk genoeg nog niet kunnen betrappen. Ik zou daar absoluut mee kunnen leven…

Return on Investement

Terwijl er op de beurzen niet veel dividenden te rapen vallen op dit ogenblik, krijg ik nu al een flinke eerste Return on Investment van de aangeplante Amelanchier lamarckii.

Dit boompje heeft me dus de volle 73,50 EUR* gekost. En ook in het tweede kwartaal (bessen voor de vogels) en het derde kwartaal (herfstverkleuring) gaat dit boompje nog jaren dividenden opleveren. Alleen in de winter zal de opbrengst een stuk lager liggen…

*Dit boompje is waarschijnlijk 6-8 jaar oud, en heeft in die tijd niet alleen ruimte ingenomen, maar is gedurende die tijd ook verplant en gesnoeid geweest.

Verdeel en …

Drie weken geleden had ik een hardnekkige luchtwegeninfectie. Toen ik vorige week wat tuinklussen deed, was ik onmiddellijk buiten adem. Ik beperkte me tot de allereenvoudigste klusjes. Ik had vorige week vrijdag verlof genomen om in de tuin te werken, maar ben uiteindelijk zondag zelfs gewoon binnen gebleven, omdat ik voelde dat één en ander nog niet OK was.

Stiekem hoopte ik dat het dit week-end beter ging. Het was dit week-end niet alleen een prachtig weertje om in de tuin te werken, ik was ondertussen ook duidelijk hersteld. Het was dus tijd voor het zwaardere werk. Enkele flinke pollen delen. Op de foto hierboven één van de grotere: Aster novae-angliae “Blue Barlow”. Enkele jaren geleden kocht ik me twee planten, en die zijn de voorbije jaren flink uitgegroeid. Zo groot dat het tijd werd om op te delen.

Je deelt planten op omdat een plant van binnen naar buiten groeit, en na verloop van tijd de oude binnenkant niet meer zo vitaal is. Je haalt dus eigenlijk de oudere stukken weg en plant de jonge, groeikrachtige delen terug aan. En natuurlijk ook om ‘meer’ planten te krijgen.

Daarvoor neem je die pol dus op, voor zo’n grote planten is dat behoorlijk klussen, zo’n kluit weegt toch snel 20 kg . De pollen waren hier voldoende groot (+- 40 cm diameter) om makkelijk 8 nieuwe planten te maken van iedere plant.

Hier zie je de eerste pol nadat ik hem in vier heb gedeeld. Na het opdelen heb ik zoveel mogelijk van de gescheurde plantdelen terug aangeplant.

Wat vooral tegenvalt : dat klusje klaren, ergens 1,5 meter diep in een border, met rond deze plant meerdere, net uitlopende plantjes… en wat ook tegenviel, nog eens merken hoe bot mijn spade niet is.

Ik kreeg niet alles opnieuw aangeplant, de overblijvende stukken staan even in de schaduw. Misschien vind ik er nog wel een plekje voor, en indien dat niet het geval is, kan ik iemand anders er blij mee maken.

Maar ik ben vooral blij dat ik dus weer volop aan de slag kan in de tuin.