de Fruitberg

Fasciatie

Fasciatie of bandvorming is een fenomeen waarbij planten brede, afgeplatte stengels krijgen. De oorzaak is niet direct helemaal duidelijk. In de bloemenweide zijn er ieder jaar enkele exemplaren Crepis biennis met fasciatie tussen de honderden planten, en dat levert een eigenaardig beeld op.

Zo zou de plant er normaal moeten uitzien:

De mensen noemen dat dus onkruid heh, kijk eens hoe mooi die bloemen zijn!

OK, even terug on topic. De plant hieronder heeft er dus extreem veel last van.

En die hieronder is een soort quasimodo van de bloemenweide.

Fasten your Seatbelt!

Een geaderd witje dat landt op Knautia arvensis

Legioen 3

Ludo plaatste hier twee weken geleden een opmerking : “Dat gaat richting kwekerij fruitberg”.

Er staan gewoon enkele plantjes op mijn terras. En ze zijn trouwens niet allemaal gekweekt, er zijn er ook enkele gewoon aangekocht.

Volgend week-end neem ik de voortuin onder handen, en plant ik het leeuwendeel van het stekgoed uit. Alleen de lavendel gaat een jaartje op het terras blijven staan.

Witte tijger

Deze nachtvlinder, de Witte tijger (Spilosoma lubricipeda) viel echt wel goed op tussen de planten. Vanop afstand lijkt hij wel een pluimpje. De vlinder legt zijn eitjes onder meer op brandnetel en paardenbloem. Het is een vrij algemene nachtvlinder die qua tekening nogal variabel is. Deze heeft zeer weinig zwarte stippen.

Hieronder volgens mij een Halictus scabiosae , de breedbandgroefbij. Een vrij algemene soort in Vlaanderen. Ik lees dat deze bij haar nest in lemige grond graaft, vaak in steilwandjes , soms in groepjes bij elkaar. Een primitief sociale soort.

Cornus florida ‘Rainbow’

In de herfst van 2013 kocht ik me deze Cornus florida ‘Rainbow’. Ik was toen van plan een ‘gewone’ Cornus florida te kopen, maar de herfstkleuren van deze boom deden me van mening veranderen.

Nog een voordeel van dat bonte blad: de boom contrasteert heerlijk met de beukenhaag.

Eén nadeel aan deze variëteit: de bloemen openen zich niet volledig, bloemblaadjes blijven aan mekaar hangen. Maar dat heeft ook wel iets.

De struik is ondertussen flink gegroeid en nu bijna 2 m hoog. Hij zou, afhankelijk van de bron, 3 tot 7 m hoog worden.

Dominantie

Ondertussen beginnen de akeleien echt voor kleur te zorgen. Akeleien hebben van mij de toelating om zich uit te zaaien. Alleen in uitzonderlijke gevallen wied ik de planten. De genetica van deze bloemen is heel wat ingewikkelder dan de bonen van Mendel, maar wat me opvalt bij de zaailingen, is het feit dat zowat alle spontane zaailingen ofwel roze, ofwel donkerblauw gekleurd zijn.

Speciale kleurvariëteiten zoals die ik in den beginnen uitplantte, zie ik slechts hoogst uitzonderlijk terug (zoals de Red-Barlow zaailing hierboven).

Die overblijvende ‘aparte’ kleurencombinaties vallen amper op tussen de blauw en roze planten, kleuren die duidelijk dominant zijn. Niet dat ik dat een probleem vind hoor.

Ook het plantvak onder de perzik, dat ik eind vorig jaar vulde met akeleien uit de tuin, en dat ik op termijn helemaal wil laten dichtgroeien met akelei vertoond hetzelfde kleurenpatroon.

Wat me verder ook opvalt: ik lees vaak dat akeleien kortlevende vaste planten zijn en dat je ze ook niet kan verplanten, maar ik heb hier exemplaren staan die al bijna 10 jaar oud zijn. Maar dat zijn wel allemaal blauwe of roze planten. De speciale selecties zijn zo goed als allemaal verdwenen na 5 jaar.

En alle akeleien die je op de onderste foto ziet, zijn planten die ik eind vorig jaar heb verplant, dat waren echt geen jonge zaailingen… Ik ben hooguit twee of drie planten verloren.

Halesia diptera magniflora

Dit boomple blijft een relatief trage groeier in mijn tuin. Na een verblijf van 7 jaar is het boompje ongeveer verdubbeld, tot 2 meter hoog. Het is dit jaar wel de eerste keer dat het echt weelderig bloeit.

Het boompje zou op termijn 4-5 m hoog moeten worden, maar wil precies liever struikje spelen. Vandaar de bamboestok, zo wil ik met behulp van apicale dominantie de vorming van een hoofdtak stimuleren…

Arbeidsintensief

Zeven jaar geleden plantte ik enkele siergrassen in de nectartuin, om wat structuur aan te brengen. Eén van die grassen was Carex pendula, een inheems wintergroen gras dat er heel goed uitzag op foto.

Ondanks het feit dat die plant zich vooral goed thuis zou voelen op kwelgronden, was hij ook duidelijk in zijn nopjes in de nectartuin. Een beetje te goed zelfs. De initieel aangeschafte plant nam ondertussen al bijna 2 m² in waarbij hij alle planten rondom verdrong. Op zich geen onoverkomelijk probleem, ik nam mijn spade en bracht de plant met het nodige spit en sleurwerk terug tot de helft van zijn volume.

Maar ik bedacht met dat dat nog geen oplossing was voor het andere probleem met deze plant: hij heeft last van eenzaamheid, en zorgde ieder jaar voor duizenden zaailingen. Zaailingen waarvan er steevast tientallen in het midden van de pollen van de omringende planten terecht kwamen. Grrrrrr.

Ik schat dat het wieden van de zaailingen van deze plant me twee jaar geleden ongeveer een dag werk kostte. Ik had toen beslist alle bloem-aren te verwijderen om zaailingen te vermijden, maar ook vorig en dit jaar ben ik nog minstens een halve dag bezig geweest met het wieden van zaailingen.

Eigenlijk had ik dus meer werk met deze plant dan met eender welke andere plant in mijn tuin, en zo belangrijk is hij toch ook niet. Ik nam de schop opnieuw vast en verwijderde de plant helemaal. Daar kwam redelijk wat overtuigingskracht bij van pas, maar zoals het spreekwoord zegt, de aanhouder wint (de eerlijkheid gebiedt me wel op te biechten dat ik nu met een peesontsteking van de latissimus dorsi binnen zit).

Eén aangekocht plantje in een P9 potje in 2013 was nu goed voor bijna 4 kruiwagens plantafval (enfin, de laatste – op de foto hierboven – was maar halfvol) .

Zo krijgen mijn mooie Phloxen (‘Utopia’) en een aantal Eupatoriums, die allemaal verdrongen werden door dit opdringerig baasje, terug wat meer plaats.

En de open plek werd ingevuld met een pol Miscanthis ‘Ghana’ die elders een beetje verloren stond, samen met twee exemplaren van Rudbeckia nitida ‘Sonnenrad’. Die laatste is eigenlijk een volstrekt onbekende voor me (ik vind ook maar één foto terug). Hij zou wat kleiner zijn dat Rudbeckia ‘Herbstsonne’ die hier eigenlijk veel te hoog werd. Ik had hem ook aangekocht om die te vervangen, maar die laatste is dus gered door de gong.

En ik spaar me minstens een halve dag werk uit volgend jaar.

Vroeg

Paeonia ‘Abalone Pearl’ (foto bovenaan) staat sinds 26/04 in bloei. De voorbije jaren startte deze meestal met bloeien midden mei.

Ook de Rambling Rose ‘Seagull’ begint al te bloeien (steevast helemaal bovenaan). Nog maar enkele bloemen, maar ik schat dat ook deze ongeveer twee weken eerder is dan anders.

Verder ook al in bloei: Paeonia ‘Early windflower’.

Bijna in bloei: Amsonia

Al lang in bloei: Lamium orvale

Detail van de bloem

Bloemenweide

Ook de bloemenweide komt langzaam aan op dreef. Crepis biennis (groot streepzaad), Silene dioica (dagkoekoeksbloem) en Knautia arvensis (beemdkroon) staan al (een beetje) in bloei.

Het is wel gek hoe opvalt dat elk van die planten hun stukje bloemenweide inpalmen. Ook verderop in het jaar blijft dat zo: dan zijn er grote stroken Duizendblad (Achillea millefolium) en Glad Walstro (Galium mollugo). Alleen de Centaurea jacea (Echt knoopkruid) en Geranium pratense (weideooievaarsbek) komen zowat overal in de bloemenweide voor.

De wilde margriet (Leucanthemum vulgare) is volledig verdwenen, maar heb ik van de winter uitgezaaid in potjes. Ik heb vanmorgen een reeks zaailingen aangeplant, de volgende dagen volgen er nog wat, want een margriet hoort echt wel thuis in mijn bloemenweide, vind ik.

Deze planten (onder) zijn aangekocht als Knautia arvensis, maar bloeien veel te vroeg. Ik zie in de lijst van andere botanische Knautia-soorten niet direct een alternatief voor determinatie. Planten in de beemden bloeien pas vanaf juni. Ik probeer daar deze winter ook wat van uit te zaaien. Indien dat goed lukt, vervang ik deze planten door de lokale variant, want deze gaan me niet helpen in mijn queeste om de knautia-bij in mijn tuin te lokken.

Je ziet aan de grootte van de planten dat de bodem nog steeds te voedzaam is. Maar ik zie toch al enkele verbeteringen…