de Fruitberg

Ecotuindagen 2020

Een beslissing die al wat langer in de lucht hing is gisteren gevallen (of toch in ieder geval gisteren gecommuniceerd) : de velt-ecotuindagen van 2020 zijn geannuleerd. Het lijkt me in ieder geval de enige logische keuze, je kan als organisatie moeilijk energie blijven steken in een event dat naar alle waarschijnlijkheid niet toegelaten zal worden. Bovendien was het thema van 2020 ‘stadstuintjes’, over ’t algemeen ligt social distancing daar iets moeilijker.

Als alternatief worden een aantal alternatieven voorgesteld, onder meer online eco-tuindagen (via de velt-facebook pagina) of, indien de veiligheidsraad tegen dan nog bijkomende versoepelingen zou toelaten, zou iedere tuineigenaar ook een mini eco-tuindag kunnen organiseren (met beperkte lijst bezoekers, op uitnodiging). Hier zullen de deuren naar alle waarschijnlijkheid gewoon gesloten blijven.

En die online eco-tuindagen, dat doe ik al een tijdje op deze blog. Een persoonlijk facebook-account heb ik niet, uit principe. Misschien maak ik me nu wel een fuitberg-facebook-account…

Telewerk

Vijf weken geleden besliste mijn werkgever dat iedereen die enigszins thuis kon werken via telewerk moest werken.

Sindsdien werk ik dus thuis, mijn vrouw volgde enkele dagen later ook, toen de lockdown een feit werd. Ons huis is redelijk open, mijn bureau maakt deel uit van het woongedeelte. Maar een goede hoofdtelefoon en mijn Spotify-playlist zorgen dat ik rustig en geconcentreerd kan werken.

Ik ben niet zo lang geleden van functie veranderd en ben nu voornamelijk bezig met analyses en projecten. Analyses die ik al langer wilde doen, maar die niet altijd lukten op kantoor – omdat je er eigenlijk zonder oponthoud een volle dag (of meer) ongestoord moet kunnen aan doorwerken – kan ik nu ongestoord afwerken. Zonder een telefoon of een collega die me stoort met een dringend probleem. En wanneer je toch een collega moet spreken, zijn die vlot via een videogesprek te bereiken.
Als koffiepauze zet ik me even op het terras, met een glas water. En na de lunch wandel ik even door de tuin.

Maar het is toch een heuse verandering.

Want uiteindelijk mis je de gesprekken met collega’s tijdens de middag en door de isolatie van die collega’s krijg je ook wat tunnelzicht.

Maar er zijn nog meer veranderingen.

Vanaf deze week ben ik ook één dag per week ‘Werkloos door overmacht’, om de vaste kosten van mijn werkgever onder controle te houden. Ik werk nu dus nog 4 dagen op 5.

Ik probeer me niet teveel zorgen te maken. Want zorgen maken, daar los je geen problemen mee op. Je slaapt er hooguit wat minder goed van, en stress is sowieso geen goede bondgenoot. Dus probeer ik zoveel mogelijk te leven volgens een ‘carpe diem’ principe en alle zorgen gewoon te verbannen. Dat lukt me de ene dag al beter dan de andere. Op ons fruitberg-eiland, afgezonderd van de grote boze wereld.

Maar zelfs met dat besef mis ik nog steeds het rechtstreeks contact met vrienden, familie en collega’s.

Ik heb verder niet zoveel moeite met het ‘Blijf in Uw Kot’-advies. Ik heb in het verleden ook nooit moeite gehad om een week-end niets te doen of een week-end in de tuin te werken. Ik heb nu extra tijd om in de tuin de achterstand in te halen, en dat lukt me aardig.

En ik besef dat ik in een comfortabele situatie zit, ik woon in een ruim huis met grote tuin en twee volwassen kinderen, zonder financiële kopzorgen. Vervelen kan ik me niet hier, werk genoeg in de tuin.

Maar ik besef dat dat niet voor iedereen zo is.

Ik kan me voorstellen dat deze periode voor ouders met jonge kinderen in een appartement een heuse opgave is. Of voor mensen met financiële kopzorgen. Om nog maar te zwijgen over de mensen die in krottenwijken wonen waar er ook ‘Stay – at – home’ maatregels afgekondigd worden. Of voor de mensen die onder normale omstandigheden al moeite hebben om hun kinderen van eten voorzien, en nu zonder werk vallen omdat de consumptie in het Westen stilvalt…

Ik denk ook aan alle dokters die door een gebrek aan capaciteit moeten kiezen welke patiënt opgenomen wordt, en welke niet (daar blijven we hier in België gelukkig van gespaard). Aan de verzorgers in woonzorgcentra, die zonder middelen en begeleiding aan een ongelijke strijd zijn begonnen. Aan mensen die in alle eenzaamheid sterven. Aan de achterblijvers die geen eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen.

En dan denk ik weeral, ik moet gewoon dankbaar zijn.

En dus probeer ik gewoon positief te blijven, want ik heb eigenlijk geen recht tot klagen, tegenover zoveel andere mensen. En vooral te denken aan alles wat ik nog heb: tot nu stelt iedereen in de familie het goed, net zoals bij de vrienden.

En ooit komt hier een einde aan.

Alles komt terug

Vorig jaar overgroeide de krabbenscheer de hele vijver. Ik denk dat het dit jaar niet anders gaat zijn. Dit zijn nieuwe ‘baby-plantjes’, die door één van de planten die ik vorig jaar overhield worden aangemaakt. Dat zijn dus zes nieuwe plantjes. Ik heb een vijftiental krabbenscheren overgehouden vorig jaar, iets zegt me dat ik opnieuw zal moeten optreden, want zowat alle krabbenscheren doen mee aan het ga heen en vermenigvuldig U.

In de vijver zie je nu ook redelijk wat (draad) alg liggen. Ik verwijder die niet, ook vorig jaar was die aanwezig, maar door de groei van alle planten in de vijver wordt die draadalg gewoon grotendeels weggeconcurreerd. En ik zie er ook heel wat salamanders in rondzwemmen.

Gisteren ook nog een leuke waarneming: voor ’t eerst in twee jaar een blauwe reiger in de tuin, die landde in de notelaar en onze aangelegde poel/vijver eens kritisch bekeek. Ik vermoed dat hij de kikkers te groen vond, want hij vloog weg zonder zich te goed te doen aan onze kikkers.

Ook terug van weggeweest: de waterjuffers. Dit is een eerste exemplaar dat ik vorige week kon fotograferen, niet de beste foto, gezien de omstandigheden. Ik vermoed een pantserjuffer.

Greppels

~~Om het coronavirus van ons erf te houden, besloot ik een greppel te graven rond de woning.~~ Neen, even serieus terug.

Bij de EV hoort natuurlijk ook een laadpaal. En laat onze parkeerplek nu afgescheiden van de woning liggen, met een flinke border er tussen. Ik wil echt geen aannemer in augustus een greppel zien graven door mijn borders om een stroomkabel te kunnen trekken tot aan de oprit. Dus had ik afgesproken dat ik een wachtbuis met trekdraad zou voorzien. Het is nu een geschikt ogenblik om die greppel te graven, de planten die ik tegenkom zijn op dit ogenblik eenvoudig op te nemen en nadien terug aan te planten.

Net hetzelfde voor de zonnepanelen. De berging is afgescheiden van de woning, en er staat ook nog eens een rambler op het pad van de bekabeling. Dus zou ik ook voor deze aansluiting een wachtbuis trekken.

Gisteren begon ik vol goede moed aan dat werkje. Het pad naast de woning is bedekt met houtschors, de eerste klus was die schors verwijderen (zodat ik die mooi kon gescheiden houden van de opgegraven grond.

Daarna begon ik met het eerste stukje, het gezamelijk traject voor beide wachtbuizen, door de border tegen de woning aan. Een elektriciteitskabel die je in de grond legt moet 60 cm diep ingegraven worden, maar dat was zeer snel klaar in deze goed bewerkte grond.

Daarna begon ik met de kabelpad voor de zonnepanelen, onder het tuinpad. Dat bleek andere koek te zijn. Dat viel gewoon dik tegen. De bovenste laag grond onder het tuinpad was pure klei (15 cm) en op het eerste stuk van het traject zat er ook nog aardig wat kiezel in die kleilaag. Gelukkig was dit alleen het geval voor de eerste anderhalve meter , ik denk dat ik langer bezig ben geweest met het uitgraven van dat stuk dan met de hele greppel.

Maar de aanhouder wint, de eerste greppel was klaar rond 16h00. Kabel erin leggen (heerlijk zo’n opgerolde wachtbuis afrollen), even een fotootjes maken zodat ik me herinner waar ik die kabels heb gelegd en alles terug dichtgooien. De wachtbuis voor de laadpaal zal voor later zijn, vrijdag meer bepaald.

Dotterbloem

Eén van mijn collega’s is ook een tuinier. Hij gaf me twee jaar geleden wat zaad van zijn dotterbloemen mee. Ondertussen staat deze eerste plant hier nu te pronken, laten we hopen dat deze plant zich ook verder uitzaait.

Ik weet, er zijn veel mensen die het zo niet op gele bloemen hebben. Maar zo rond Pasen is dit toch gewoon geweldig.

Bovendien is deze plant ook een geschenk van een fijne collega waarmee het altijd fijn samenwerken is.

Planten die je van iemand anders krijgt, dat maakt het toch dikwijls allemaal leuker. Er blijft aan die planten altijd een mooie herinnering hangen. Dat geldt vooral voor dit veldje meiklokjes hieronder, deze komen rechtstreeks uit de tuin van mijn bompa en bobonne. Ze worden hier absoluut gekoesterd.

Compost

Ik ben nu een eerste keer rond met het wieden van de borders en de nectartuin. De schaduwtuin en de fruitkamers moeten nog een weekje wachten.

Gisteren ben ik begonnen met compost aan te brengen in de bedden. Alle bomen, struiken, rozen, pioenen,….krijgen nu een flinke gift compost. Dat dient niet alleen als bodemverbeteraar, het is ook voeding voor de planten. Ik gooi die gewoon rond de planten, de regenwormen werken die compost dan wel in de bodem.

Er was ook één eekhoorn die de composthoop als verzamelplek voor okkernoten zag. Ik ben minstens 50 kiemende okkernoten tegengekomen tijdens het zeven.

Ik heb hier al eerder wat stukjes geschreven over mijn compostzeef, ondertussen heb ik mijn methode nog maar eens aangepast. De met compost gevulde metserskuipeen onder de zeef uithalen was eigenlijk een gedoe, en een aanslag op de rug. Ik heb nu één lat weggehaald, en kan rechtstreeks met de kruiwagen onder de compostzeef rijden (en ja dat lukt maar net, dat is gewoon toeval).

De bak op wieltjes ram ik ook niet meer over en weer, ik gooi het compost in de bak en woel er wat met mijn handen door (met handschoenen aan).Dat werkt perfect, en het grove materiaal haal ik ook zo uit de bak. om verder te composteren.

En ja ik weet dat de compostzeef nu wat scheef lijkt te staan, ik moet de constructie in zijn nieuwe vorm nog wat verstevigen. Ik kan nu moeilijk met pasen de cirkelzaag bovenhalen om wat hout op maat te zagen.

Dat gaat best snel, op minder dan 5 minuten heb ik een volle kruiwagen perfect gezeefde compost.

Ik heb wel nog even werk. Ik heb nog minstens 6 m³ compost liggen die ik wil verspreiden in de tuin, zodat de compostbakken terug leeg zijn.

Uitlopen

Deze Camassia is nog niet in bloei, maar heeft ook als jonge scheut wel iets (boven-.

Nog een mooie : de Styphnolobium die uitloopt

Opkomstplicht

Zoals ik al eerder aangaf, ik heb vorig jaar nog behoorlijk wat plantgoed in de tuin uitgeplant. Het is altijd afwachten of zo’n nieuwe planten de winter doorkomen.

Syringa persica x ‘Laciniata’ staat hier nu in bloei. Wanneer ik de bloemen van het struikje vergelijk met die van Lievesgarden lijkt het me toch niet helemaal dezelfde plant, ook al heeft ook deze mooi gevederd blad (dat nu nog aan ’t uitlopen is).

Ik heb het voorbije jaar eigenlijk flink wat nieuw plantmateriaal aangekocht, waarbij behoorlijk wat materiaal dat ik echt niet ken, dan heb je veel minder een idee of zo’n plant na de winter – die misschien niet zo koud was, maar wel erg nat – wel terug gaat komen. Maar dat valt allemaal best mee. Op enkele planten na zie ik alles mooi uitlopen.

Eén grote verrassing, is Phacelia californica. Ik plantte hier begin september drie kleine plantjes aan en die zijn al een poosje erg enthousiast aan ’t groeien. De eerste bloemknoppen zijn al zichtbaar. Ik was, toen ik deze kocht, nogal sceptisch over de omschrijving die aangaf dat deze plant hier winterhard zou zijn. Maar ook op internet wordt deze plant omschreven als een plant die winterhard is tot -20 °C. Ondertussen stel ik me eerder de vraag of hij niet té enthousiast groeit. Het ziet er in ieder geval naar uit dat deze een perfecte bodembedekker is op warme, droge plekjes… Hier staat hij op een plekje waar eigenlijk niets anders wou groeien.

Eéntje die er geen gras laat over groeien: Saruma Henryi (ik spreek altijd over Samoerai Henri). De plant is nog maar net aan ’t uitlopen, en staat al in bloei. Deze wordt normaal een 40-50 cm hoog, maar bloeit terwijl hij nog uitloopt. Deze heeft ’t eerste jaar wat moeilijk gedaan, maar is sinds vorig jaar echt goed aan de groei.

Vergeet-me-niet(je)

In de nectartuin kwamen enkele jaren geleden spontaan vergeet-me-nietjes op. Een éénjarige variëteit die midden mei uitgebloeid was en die zich daarna makkelijk liet verwijderen. Ik heb ze nooit als een probleem ervaren, ze brengen kleur in de tuin wanneer er nog niet zo veel kleur is. Ze zijn ook makkelijk te wieden, wanneer ze ergens storen.

Die plantjes hadden maar één probleem : de bloemetjes van dit ras zijn echt klein, 2-3 mm. Ik heb geprobeerd ze te determineren, ik ben er zo goed als zeker van dat het het ruw vergeet-me-nietje betreft.

Bij mijn moeder bloeit ook al jaren een vergeet-me nietje in de tuin. Met veel grotere bloemen. Vorig jaar nam ik er ééntje mee. En die heeft zich duidelijk redelijk uitgezaaid. De bloemetjes zijn 6-8 mm groot, ik vermoed dat dit een bosvergeet-me-nietje is.

Niet de beste foto, deze laatste (’s avonds genomen, de accu van de camera liet het na één opname afweten en het diafragma was niet voldoende klein ingesteld om voldoende scherpte-diepte te bekomen) maar het verschil in grootte is bij deze wel duidelijk, vermoed ik.

Nu is het de bedoeling om de wat grootbloemige variëteit zich de komende jaren wat meer uit te laten zaaien dan de kleinbloemige.

Lunaria annua ‘Chedglow’

Deze Judaspenning met paars blad zag ik vorig jaar voor ’t eerst in ’t Hessenhof. Ik heb er enkele exemplaren van uitgeplant in de tuin. Nu alleen maar hopen dat deze zich op zijn minst ten dele soortecht uitzaaien.

Ik heb de plant zowel in de schaduw, halfschaduw als volle zon aangeplant en het exemplaar in volle zon is het meest uit de kluiten gewassen exemplaar.

Terwijl deze vandaag in bloei stond, zag ik ook mijn eerste Oranjetipjes van ’t jaar. Ik ben eens benieuwd of ze deze ook als waardplant gebruiken.