Berg(je)

Reuzemollen in de Fruitberg?

Neen. ’t Zou mooi weer vandaag worden vandaag. Nog eens tijd om er eens flink in te vliegen. Eigenlijk wou ik vorig jaar – na de grondwerken – al compost toedienen, maar door het slechte weer is dat er niet van gekomen.

Onder het motto ‘Beter laat dan nooit’ werd hier vanmorgen 12 m³ compost geleverd, een 150-tal kruiwagens, bestemd voor de schaduwtuin en de bessenkamers.

Eigenlijk viel dat best tegen, ’t begon namelijk flink te regenen toen de compost hier net was geleverd. En dus was hij ietsje zwaarder. Na 4 uur werken was de hele berg verzet. Ik had eerst 24 m3 compost willen bestellen, maar MadaMasj vond het een beter idee om het werk in twee keer uit te voeren. En ze had groot gelijk, want na 12 m³ werken was de berg wel weg (met hulp van de MiniMasjkes en MadaMasj) maar had ik er genoeg van (en mijn schouders ook).

Over enkele weken volgt een tweede levering, die echter kleiner zal zijn (nog een 6 m³).

Ontdekking

“Kan ik nog iets voor je doen in de tuin? Wel geen zwaar werk, daar heb ik nu geen zin in” vroeg de jongste. Ik schrok me zowaar een bult, wanneer ik vraag om even te helpen is dat meestal een enorm drama, en nu wou hij helemaal vrijwillig de handen uit de mouwen steken.

“Je kan wat radijsjeszaad in de kruidentuin verzamelen” stelde ik voor. We hadden samen beslist een tiental radijzen te laten doorschieten om zaad te winnen.

 Aangezien hij dol is op radijzen werd de taak goedgekeurd. Een half uur later wou hij zowaar nog verder zaden verzamelen in de tuin. Ik wees hem de dille en koriander aan in hetzelfde kruidenhoekje. Enkele minuten later komt mijn zoon binnen

“Er zit een hele mooie rups op die dille, enorm veel kleuren“. Ik was zo goed als zeker dat dit rupsen van een koninginnepage moesten zijn. En ja hoor! Dit is de eerste keer dat ik deze rups in mijn tuin aantref.

Geen perfecte foto, teveel wind, niet zoveel licht en geen geschikte achtergrond… Dit sterkt me in mijn plan om volgend jaar wat meer dille en ook venkel aan te planten.

Gisterenavond zaten er hier trouwens ook nog twee kolibri-vlinders, ik was bezig in de tuin , dus geen foto’s…

Anders dan anders

In de tuin staan enkele rariteiten waar ik al eerder over sprak.

Zo is er de Ribes odoratum ‘Gwens’. Terwijl  de plant dus écht letterlijk vol hing met bloemen, zijn er slechts enkele bessen afgerijpt. En na deze geproefd te hebben dacht ik eerst dat dat een goede zaak was. Ik moet wel zeggen dat ik na de tweede bes iets minder streng ben.

Maar volgens de Guide Fruitberg zeker geen “Merite un détour”. Eerder “Mieux que de crèver de faim”. Het struikje oogt ook erg mooi in de herfst, ik denk nog niet direct in termen van eliminatie.

Ribes odoratum ‘Gwens’

Nog een andere bes, de stekelige stekelbes (Ribes cynosbati), één van de voorouders van sommige gecultiveerde stekelbesrassen. De stekels op de bessen storen hoegenaamd niet tijdens het eten, de commentaar van mijn zoon was “Geen wonder dat daar zo’n stekels opstaan, dat is lekker”. Ik kan dat alleen maar bevestigen, lekker zoet.

Ribes cynosbati

Eigenlijk vind ik dit dus geen rariteit, maar een waardevolle aanvulling op de andere kruisbessen, met het grote voordeel dat deze bes véél later afrijpt (meer dan een maand later). Zo verleng je dus het kruisbessenseizoen. De struik is nog jong, ik ben benieuwd hoe productief dit ras is, misschien heb ik daar volgend jaar een zicht op… Want 4 bessen op een struik … dan ga ik toch die Ribes odoratum ‘Gwens’ moeten eten volgens de Guide Fruitberg.

Terwijl de stekeltjes op de bes niet storen tijdens het eten, kan dat niet gezegd worden van de stekels op de takken tijdens het plukken

Continuïteit

De tuin staat nu vol bloemen, een mengeling van enkele planten die nog steeds bloeien, en de typische herfstbloeiers die aan hun taak starten.

Een hele leuke, deze scharnierbloem (Physostegia virginiana). Deze drie opeenvolgende foto’s vanuit  het zelfde standpunt tonen aan dat de plant haar naam niet gestolen heeft…

De individuele bloemen kan je dus gewoon verdraaien…

Ik ben een enorme fan van anemonen. Ze horen bij de herfst zoals de akelei en pakweg narcissen bij de lente. Niet alleen het bloemen (en het blad) zijn mooi, ook de bloemknoppen hebben iets.

A. ‘Rosenschale’

En of de bloem nu zachtroze is

A. ‘September Charm’

wat paarser is,

A. ‘Richard Ahrens’

of bijna fuchsia is,

A. ‘Rosenschale’

of gewoon helemaal wit,

A. ‘Honorine Jobert’

ik vind ze bijna allemaal mooi. Ook eens de bloemen uitgebloeid zijn, blijven de planten iets hebben.

 

Maar zoals al gezegd, er zijn ook bloemen die echt overuren kloppen. Deze Lythrum ‘Dropmoore Purple’ is hier nu al een hele tijd aan ’t bloeien, en het is duidelijk nog niet gedaan.

En ook mijn favoriete tuingeranium, deze ‘Patricia’, zorgt al van midden juni voor kleur in de tuin. De plant is ook vrij hoog voor een geranium en heeft zeer mooie blad… Deze vind ik persoonlijk beter en mooier dan Rozanne (alhoewel die laatste ook als bodembedekker kan gebruikt worden en best te pruimen valt).

 

Perzik ‘Benedicte’

Mooie perzik, niet? Ik kan zelf haast niet geloven dat dat ding dus uit mijn tuin komt. Vers van de boom. Ik was zo enthousiast dat ik ze zelfs iets te vroeg heb geplukt. De tweede ga ik dus nog enkele dagen laten verder rijpen 😉

Vandaag was de perzik wél klaar voor consumptie. De driekoppige jury vond de perzik erg lekker. Sappig en zoet, ik durf stellen dat ze zonder twijfel beter smaakt dan de perzikken die je in het grootwarenhuis koopt. Volgend jaar meer van dat.

Zonnig

Het weerbericht voor morgen is duidelijk.

 

In de voormiddag kan er nog sprake zijn van wat bewolking

 

Maar nadien wordt het zonnig!

Dit is écht een onwaarschijnlijk mooie zomer… In de voortuin staan ondertussen een 5-tal zonnebloemen te pronken. De komende week gaan er daar nog heel wat bijkomen. Alleen de ‘Titan’ is nog lang niet van plan om te bloemen (ondertussen al meer dan 2 meter hoog)

Druiven!

De mensen die mijn druivenrek zien vragen steevast hetzelfde… “Ga je wijn maken?” Mijn antwoord  is steeds een categoriek “Neen, dat is zonde van de druiven”.

De laatste twee weken zijn alle druiven flink aan’t zwellen, en beginnen enkele van de blauwe rassen ook te kleuren. Ik begin er nu toch gerust in te worden dat de meeste van deze trossen nog gaan afrijpen (midden september de eerste trossen met de huidige weersvoorspellingen). De planten zien er wel niet zo mooi uit vanwege de droogte…

Een goed  resultaat dankzij het snoeiwerk … De foto hieronder is van één van de stokken uit de snoeigids (de druivelaar in dubbele guyot). Een beperkt aantal trossen overhouden geeft grote trossen met dikkere bessen.

Klaar

“Heb je een idee voor een cadeau?” vroeg mijn vrouw. Het is jaarlijks wederkerende gewoonte dat mijn leeftijd zo midden in de maand augustus de hoogte in gaat.

“Tja, misschien een goede takkenschaar” stelde ik voor. Mijn huidige takkenschaar (hamer-aambeeld) heeft ondertussen al een gezegende leeftijd bereikt en is tijdens de verbouwingswerken ook voor klusjes gebruikt die niet in het lastenboek van de ontwerper stonden.

“Hoe weet ik wat een goede takkenschaar is. Ga ze anders zelf maar kopen”. Tja, daar  heeft ze wel een punt… ik ben nogal pietje precies als het op materiaal aankomt. “Eigenlijk heb ik zo’n takkenschaar pas in de winter nodig. Anders koop ik voor ’t zelfde budget nog wat planten bij.”

En zo stond ik dus vrijdag in de kwekerij om nog wat plantgoed bij te kopen . Enkele borders beginnen zo echt vorm te krijgen(ook al blijven er nog veel gaten over die wachten op gescheurde/gestekte/gezaaide soortgenoten).

Zaterdagmorgen kwam de Velt-lesgever langs om te controleren of mijn tuin in aanmerking komt voor deelname aan de Eco-tuindagen van 2014. Van bij de inschrijving vroeg ik me af hoe de tuinen geselecteerd werden, zo’n bezoek lijkt me eigenlijk niet meer dan logisch zeker als je dit wedervaren van Menck naleest. Half oktober zou de definitieve beslissing vallen, maar er waren zeker geen grote problemen bij ’t overlopen van de checklist.

De rest van ’t week-end heb ik de laatste hand gelegd aan het afzomen van de borders. Dat is nu definitief klaar. Na een lange droge periode wordt leem zo hard als beton, ik heb hier de voorbije dagen als een halve gare staan springen om de spade om de greppels te graven. Groot was dan ook mijn vreugde toen het varmorgen regende, alhoewel dat enthousiasme minderde toen het bleef regenen.  Dankzij de veel drogere namiddag bleef mijn werkkledij deze namiddag wél droog en gleedt de spade nog altijd als een mes doorheen boter.

De kasseiberg is nog steeds niet helemaal ‘op’. Tijdens het ontstapelen merkte ik een rijke fauna tussen de kasseien (heel veel padden, veel springspinnetjes en nog heel wat andere insecten). Een deel van de overgebleven kasseien ga ik onderaan tegen het tuinscherm stapelen, zodat die fauna naar daar kan verhuizen. Zodra het terras is aangelegd (midden september) wordt de rest van de berg definitief van mijn erf verwijderd, zodat ik ook dat stukje tuin kan ontginnen.

Nog veel plannen dus.

 

Bijen en hommels

Terwijl vlinders, hommels en zweefvliegen in grote getale aanwezig zijn in mijn tuin, blijven de honingbijen afwezig.

Ik ga er dan meestal van uit dat er geen imkers in mijn omgeving actief zijn, en dat ik misschien zelf eens een korf zou moeten plaatsen. Maar dan kom ik dra tot het besef dat ik daar geen tijd voor heb.

De voorbije dagen zie ik de bijen toch af- en aanvliegen, maar er is slechts één plant die deze dieren bezoeken: de wilde wingerd, die volop in bloei staat. Het gezoem van wespen, bijen en zweefvliegen is duidelijk hoorbaar.

Af en toe dwaalt er een honingbij af naar de Sedum, maar de andere planten worden niet bezocht door bijen, er is nochtans keuze te over…

Hommels zie ik des te meer in de tuin. Toch viel mij gisteren op dat er enkele (vier) dode hommels onder de Eupatorium purpureum liggen. Wat zoeken op internet levert informatie over Pyrrolizidin-Alkalide (PA), maar dan alleen wat betreft honingbijen, en weinig nuttige informatie. De plant wordt al weken veelvuldig bezocht door hommels (ik heb er op een bepaald ogenblik meer dan 30 geteld op deze pol), de vraag is dus of de vele hommellijken onder deze plant een gevolg zijn van het frequente bezoek, of omdat deze planten schadelijk zijn voor hommels? Als er iemand verdere info mocht hebben over dit fenomeen, dan hoor ik het graag.

Ondertussen ga ik dit week-end wat me nog rest van mijn rug en knieën de vernieling in werken door nog wat met kasseien te sleuren.