Ondertussen heb ik 1000 km op de teller van mijn ST2. Ik heb de voorbije weken nog wat aanpassingen doorgevoerd aan mijn route – met dank aan enkele collega’s – en die route daardoor niet alleen ingekort, maar ook nog wat veiliger gemaakt. Na de aanpassingen is de route 52 km lang, dat is 3 km minder dan de vorige.

Ik ben iedere dag dat het weer en mijn agenda (verplaatsingen) het toelieten met de fiets naar ’t werk gereden. Ik kan die 52 km in ideale omstandigheden (’s avonds, met oostenwind) afleggen aan een gemiddelde van boven de 40 km/h. De rit duurt dan minder dan 1 uur 20 minuten, dat is eigenlijk niet veel langer dan de rit met de wagen (55 – 60 min).

Ik vermoed dat ik, wanneer het verkeer nog wat zou meezitten, ik zelf nog wat sneller zou kunnen rijden. Maar ik heb beslist om toch een ietsje trager te rijden. Dan behoud ik nog steeds een gemiddelde snelheid van 37-38 km/h, en het tijdsverlies bedraagt amper 10 minuten. Door wat te vertragen wil ik het risico op ongevallen verlagen.

In vergelijking met de vorige fiets een wereld van verschil. Het extra comfort door de dikkere banden, de fietstas op het bagagerek, de spatborden, het is allemaal een pak leuker geworden:D

Om mijn autonomie te vrijwaren heb ik de ondersteuning ook flink teruggeschroefd, zodat ik zelf ook nog flink moet trappen. De hartslag blijft dan nog perfect onder controle, zodat de ritten een perfecte duurtraining vormen.

En veiligheid? Eigenlijk moet je jezelf ieder ogenblik bewust zijn van ’t feit dat anderen niet verwachten dat je zo snel rijdt. Ik vertraag aan ieder kruispunt. Liever mijn voorrang afgeven dan opgeschept te worden door één of andere onverlaat.