Eigenlijk moet ik nog ‘bloemenakker’ schrijven. Want dit deel van de bloemenweide wordt duidelijk nog gedomineerd door enkele eenjaringen, onder meer klaproos en bolderik. Indien het onweer vandaag en morgen meevalt, zou alles er picco-bello moeten bijliggen op zaterdag…
Het vijverwater is nog steeds erg helder. De planten op deze foto groeien soms een flink stuk onder het wateroppervlak, je kan zelfs de bodem zien. Dit resultaat bekom ik dus zonder filter, zonder stroming en met plantenvakken vol tuingrond, geen vijveraarde of substraat. Ieder vijvercentrum zou je totaal gek verklaren wanneer je advies zou vragen in deze richting.
Het ‘geheim’? Geen vissen en voldoende sterke groei van waterplanten zorgen voor een natuurlijk evenwicht. Met vissen moet je extra nitraten en fosfaten met bijkomende filters gaan wegwerken (zeker wanneer je die vissen voedert). En zonder vissen valt er ook veel meer te beleven in een vijver (want die peuzelen heel wat andere fauna op).
En je hebt echt geen vissen nodig om muggenlarven te weren. Die staan hier op het menu van kikkervisjes, libellen- en waterjuffernymfen, torren, rugzwemmers, …. Zoals men wel eens zegt, ’t leven is zwaar aan de bodem van de voedselpiramide.
Toen ik zondagmorgen in de tuin aan ’t werken was zag ik plots de prachtige weidebeekjuffer. Ik liep naar binnen om mijn fototoestel te nemen, maar het diertje vloog over de afscheiding naar de nectartuin. Daar was het beestje helemaal niet meer terug te vinden.
Maar… ik zag er wel een prachtige, duidelijk nog zeer jonge koninginnenpage op de muurbloemen. Maar ook deze was gaan vliegen voor ik mijn toestel in aanslag kon leggen.
Als ‘troostprijs’ verscheen deze glasvleugelpijlstaart die wel even wou poseren. Jammerlijk genoeg stelde ik mijn diafragma een beetje te groot in zodat de Depth Of Field iets te beperkt is.
Maar ik ben toch erg tevreden met deze waarneming.
Deze twee winterharde Salvia’s bracht ik vorige week mee van de parkdagen van Beervelde. Ik ben benieuwd…
Ik vermoed ook dat dit mijn allerlaatste bezoek aan de tuindagen van Beervelde was. Het is er gewoon te druk. Een kwartier aanschuiven om binnen te geraken, en dan binnen ook overal een gedrum. Ik hou niet zo van plekken waar veel mensen zijn.
Mensen die via de reguliere weg naar de tuindagen rijden, stonden volgens mij ook nog eens minstens een half uur met de wagen in de file. Het zou natuurlijk een gevolg kunnen zijn van het brug-week-end en het uitzonderlijk mooi weer…
Eén positief ding: het is voor veel mensen toch vooral een kijkbeurs, want lang aanschuiven om te betalen heb ik zo goed als nergens moeten doen. En nog één positief puntje voor de organisatie: de plantencrêche werkte dit jaar wel erg goed.
Een mij onbekende kever die zich aan de nectar van de Knautia laaft. Ik noem hem Louis.
Verder zijn ook de Penseelkevers en Schijnboktorren dol op de nectar of het stuifmeel van deze plant.
In de tuin staan twee soorten Ossentong, daar schreef ik eerder al eens over. Terwijl de Anchusa officinalis het hier eerder moeilijk heeft om stand te houden, doet Pentaglottis sempervivens het hier uitstekend. De plant zaait zich redelijk goed uit, door selectief te wieden houd ik de plant onder controle. Met de jaren worden de pollen ook groter en mooier.
Deze Philadelphus delavayi geurt aangenaam, maar zeer bescheiden. Toen ik deze plant kocht, was de geur één van de redenen om hem te bestellen. Maar wat de plant mist in geur, maakt hij wat mij betreft wel goed in schoonheid, met bloemen die bijna als klokjes naar beneden hangen. Dus mag hij mooi blijven staan.
Verre van perfect deze foto, maar het lukte me niet de diertjes van dichterbij te bekijken. Zondag deden bij momenten tot 10 koppeltjes hun ding in de vijver met nog eens even veel single mannetjes die probeerden de wijfjes toch nog van gedacht te doen veranderen.
Het is onwaarschijnlijk hoe deze diertjes hun leven op het spel zetten om toch maar eitjes af te zetten aan het wateroppervlak.
Het leuke aan mei is dat er iedere dag wel iets nieuws in bloei lijkt te komen in de tuin. Bovenaan de enige bloei in de Buddleja globosa, die redelijk wat vorstschade opliep deze winter. De plant is die schade ondertussen wel helemaal te boven en flink in de groei geschoten. Wanneer de struik wat groter is, zou de schade ook moeten verminderen. Ik blijf het een onwezenlijk mooie plant vinden.
De rambler komt nu aarzelend in bloei. Zelfs met die enkele honderden bloemen is de geur op sommige ogenblikken overweldigend (vooral ’s middags is de geur zeer sterk).
Ik vermoed dat de bloei van de roos tijdens de tuindagen haar hoogtepunt zal bereiken, met ettelijke duizenden bloemen in bloei.
Daarom durf ik nu al verwedden dat de meest gestelde vraag tijdens de tuindagen zal zijn ‘Welke klimroos groeit er tegen die muur?’
de Fruitberg