Ziehier onze nieuwe kerstboom. De komende jaren zal hier geen “echte” of namaak spar meer verwachten, maar wel deze wondermooie kunstboom.
Onze vrienden hadden ons deze boom deze lente cadeau gedaan ter gelegenheid van ons trouwjubileum (volgehangen met pakjes). Mevrouw Fruitberg voorzag de boom van een flashy kleurtje.
Naar aanleiding van het initiatief van natuurlijk-rijk.be zet ook ik iedere maand de plant van de maand in de aandacht.
Voor de derde keer dit jaar een “treintje”: de plant van de maand december is namelijk opnieuw een Viburnum, met name de Viburnum tinus. Ik zou zowat iedere maand een Viburnum kunnen uitkiezen, denk ik. Want er staat er iedere maand wel eentje te pronken in de tuin. Ik heb wel enkele planten staan.
In tegenstelling tot Viburnum farreri, is Viburnum tinus een wintergroene struik, die een ietsje breder uitstoelt. Het stevige blad heeft wel wat weg van laurier. Van de zogenaamde beperkte winterhardheid van deze plant heb ik de voorbije 10 jaar nog nooit last gehad. De bladeren kunnen wel wat vorstschade oplopen wanneer het erg koud is, maar die kan je na de winter wegsnoeien.
En eigenliik is dat best wel uitzonderlijk. De plant is afkomstig uit het Middellandse Zeegebied, maar ondanks het feit dat ze warmte en droogte gewoon zijn (ze groeien zelfs in Noord-Afrika), doen ze het ook bij ons uitstekend.
Viburnum tinus start pas met bloeien in februari wanneer de herfst koud is, maar de bloemschermen zijn dan al enkele maanden zichtbaar De laatste winters bloeien de planten al vanaf november. De bloemen geuren niet (of toch lang niet zo aangenaam als de andere winterbloeiende struiken in mijn tuin), maar de grote bloemschermen en de lange, gespreide bloei maken deze plant tot een mooie aanwinst in je tuin, en dan is er ook nog dat prachtig diepgroen blad…
Na de bloei verschijnen zwarte bessen die gesmaakt worden door de vogels.
Ook deze plant is geen echt enthousiaste groeier, reken op 20 – 30 cm per jaar. Vandaar dat wat grotere exemplaren in de handel niet direct goedkoop zijn.
De plant is ook geschikt als terrasplant, in pot. Het is misschien geen echte blikvanger in de zomer, maar absoluut een waardevolle plant voor zowat iedere tuin, door ’t mooie blad.
1 December 2015. De laatste maand van Jaargang 3. Over de voorbije drie jaar is er behoorlijk wat veranderd in de tuin. Zo spreekt de vergelijking met vorig jaar en twee jaar geleden boekdelen : alles groeit flink, maar dat maakt de tuin nog niet volwassen.
Voortuin.
De voortuin ziet er nu vrij winters uit. Op een late Anemoon en Geranium Rozanne na is er hier geen bloei meer te bespeuren. Er is nog wel veel bladgroen. Samen met de hagen en de silhouetten van grassen en Hydrangea zorgen deze voor de broodnodige structuur.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
Ook in de nectartuin is alle bloemkleur nu langzaam aan ’t verdwijnen.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
De borders rond het terras zijn dan wel dor, de structuur is ook hier vrij goed in orde. Vooral vanuit een ander oogpunt… Het groen rechts beneden is uitgezaaid gras, dat wordt nog wel eens gewied.
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
Vanuit deze hoek lijkt het echt winter. Wanneer je hier naar links kijkt, zie je een kleine winterborder die zich klaarmaakt voor winterkleuren (Helleborus, Hamamelis, Crocus,…)
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Schaduwtuin
De bladeren van de notelaar zorgen hier voor wat winterbescherming. Verder is het hier vrij doods.
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Ook hier valt nu niet direct veel te beleven.
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Ecologisch tuinieren staat bij veel mensen synoniem voor verwilderde tuinen, vol rommel en onkruid. Soms zie ik mensen gniffelen wanneer ik over mijn ecologische tuin spreek, en zie ik ze denken dat het gras ongeveer kniehoog staat.
Nu moet ik toegeven, ik werk dat ten dele zelf in de hand. Wanneer ik mensen trots hoor zeggen dat ze de bladeren hebben opgeruimd en keurig naar het containerpark hebben gereden, gniffel ik eens en vraag ik hen “Waarom?”. Hier mogen die blaadjes de hele winter mijn borders beschermen. In ’t voorjaar is al heel wat van dat blad gecomposteerd, in april leg ik wat overblijft op de composthoop.
Minder werk dus, voor een beter resultaat.
Door de meteorologische omstandigheden zou ik nu heel wat planten kunnen aanduiden als plant van de maand, terwijl ze eigenlijk andere jaren al lang niet meer zouden bloeien. De plant die ik heb uitgekozen, is nu zeker niet de meest opvallende dit jaar (dat zou Salvia uliginosa of Rudbeckia ‘Herbstsonne’ zijn), maar staat wel iedere jaar te schitteren in deze periode van ’t jaar.
Viburnum farreri is een winterbloeiende heester. De plant is niet zo gekend, maar is wel de ouderplant van de veel vaker aangeplante Viburnum x bodnantense, een kruising van Viburnum farreri x Viburnum grandiflorum. Erg typerend voor dit struikje is de erg rechtopgaande groei. Geen breed uitstoelende struik, maar een plantje dat compact, recht omhoog groeit.
Het struikje staat hier nu enkele jaren trekt nu weer de aandacht met frèle, witte of lichtroze bloemetjes die erg lekker ruiken… Die bloei start op ’t ogenblik dat de bladeren verdorren. De plant bloeit in de periode november – februari.
We hebben net de warmste eerste 10 dagen ooit van november gehad. In de tuin is dit allemaal erg duidelijk te zien. Er is nog een weelde aan bloemende planten, terwijl het nu eigenlijk grijs en dor zou moeten zijn (of toch ongeveer). Een selectie van enkele planten die nog in bloei staan.
De absolute blikvanger in de tuin is Salvia uliginosa. Deze Zuid-Amerikaanse schoonheid komt ieder jaar vrij laat in bloei (augustus) maar is daarna wel écht een volhouder. De hoge iele takken zijn door de wind van de voorbije dagen een beetje plat gaan liggen, maar dat deert bij deze plant helemaal niet. Een echte hommelplant. De azuurblauwe bloemen geven een leuk accent in de tuin.
In de voortuin blijft Anemone ‘Honorine Joubert’ de aandacht trekken. In de zomer leken de planten het niet naar hun trek te hebben (droogte + volle zon), maar nu is dat er niet meer aan te zien.
Ook heel wat Geraniums bloeien nog verder, zij het meestal een iets bescheidener. Deze Geranium ‘Tiny Monster’ zou nu prachtig rood verkleurend blad moeten hebben,maar staat nog in volle bloei.
Ook hier herbloeien heel wat rozen. Op de foto ‘Rolland Garros’, de gezondst groeiende roos in mijn tuin.
Terwijl de meeste Asters er ondertussen ook alhet loodje bij gelegd hebben, bloeit deze Aster ‘Blue Wonder’ nog steeds volop.
En er zijn nog wat andere planten, zoals Rudbeckia, Astrantia, Polemonium, …. Zelf zou ik het, om meerdere redenen, liever wat kouder zien. De natuur is écht het spoor bijster. Een aantal fruitstruiken beginnen te bloeien, op een aantal andere planten beginnen de knoppen al flink te zwellen…
Het jaar-op-jaar verbreken van records wordt toch echt zorgwekkend, maar zal waarschijnlijk straal genegeerd worden op de komende klimaattop.
1 November 2015 (ja ja de foto’s zijn van gisteren). Iedere foto is aanklikbaar, zodat je een groter exemplaar te zien krijgt indien je dat wenst. Door de lage zon was ’t contrast over dag véél te groot, daarom maakte ik deze foto’s bij valavond. Niet helemaal ’t zelfde, maar toch voldoende volgens mij.
Voortuin.
In de voortuin wordt de aandacht nog steeds getrokken door Anemone ‘Honorine Jobert’, verder worden het toch eerder herfstkleuren die in ’t oog springen.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
In de nectartuin ebben de bloemkleuren ook langzaamaan weg. Enkele asters, Salvia uliginosa, Verbena bonariensis, wat roosjes en een dappere Geranium blijven nog over.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
Ook rond het terras is het verval nu met rasse schreden aan ’t verder zetten.
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
De Tetradium is geplant! Het gat is erg groot, misschien later wat meer uitleg daarover. Er moest eerst iets uit de grond gehaald worden op die plaats (met, jawel, een graafmachine, heel ’t gazon weerom verwoest…).
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Schaduwtuin
De notelaar is zijn blad kwijt, en de hosta ook. Wachten op volgend jaar is hier nu het motto.
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Ook hier is de herfst alomtegenwoordig.
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Herfst staat voor afscheid nemen. Een seizoen dat in absolute schoonheid start, maar dat naar ’t einde toe erg somber en donker wordt. Bij mooi weer zoals we dat gisteren (en blijkbaar ook de rest van de week) krijgen, zijn bijna zo mooi als de lentedagen die vol staan van verwachtingen en hoop.
Enkele beelden uit de tuin.
Na de voorbije jaren voornamelijk Crocussen en enkele Narcissen ter aarde te laten, was het dit jaar vooral de beurt aan het geslacht Narcissus. De geur van de bol zou woelmuizen weren. Ik ben zelf nog redelijk sceptisch op dat vlak, maar dat neemt niet weg dat ik het best eens wil proberen.
Bloembollen zijn al bij al niet zo duur. Heel wat telgen uit het geslacht van de Narcis kosten nog geen 20 EUR voor 100 bollen. Wat ik dan steeds vergeet bij het enthousiaste bestellen: die bollen moeten nadien gepoot worden, en dat is toch iedere keer flink wat werk. Toen ik op Beervelde mijn bestelling afhaalde, schrok ik van de grootte (en ’t gewicht) van de zak.
Ik had dan ook een slordige 500 bollen aangeschaft, waarvan een 300-tal Narcissen (N. ‘Thalia’, N.’Lieke’, N. ‘Hawera’, N x odorus, N. pseudonarcissus en Narcissus jonquilla var. henriquesii). Allemaal variëteiten die uitstekend zouden verwilderen, en -wie weet- misschien zelfs woelmuizen weren. Maar die bollen moesten dus in de grond. De meeste van die Narcis-bollen moeten dan nog eens > 10 cm diep geplant worden, en de bollen van N. ‘Lieke’ waren zó groot dat ze niet in de gaten van mijn bollenplanter pasten. Kortom, een werkje waar je uren mee zoet bent. Een geluk dat het weer dit week-end nog best meeviel, anders was het helemaal genieten.
In ’t voorjaar zouden al deze bollen mij moeten verblijden met wat meer lentekleuren (en wie weet, minder woelmuizen). Maar om de woelmuizen- die hier nu terug in grote getallen hun lusten botvieren in de Fruitberg – in te tomen, heb ik het zekere voor het onzekere genomen, en ook nog eens 200 bolletjes in de grond gestopt die ik met zekerheid vertrouw: BSI geurbollen. Nog eens 200 gaten extra maken, en ondertussen genieten van de penetrante geur van die bolletjes. Mijn geluk kon niet op.
de Fruitberg