Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

‘ t Voorbije week-end, tijdens een dood moment, alle foto’s voor de rest van ’t jaar in deze categorie geselecteerd. Omdat we dan toch bezig waren, ook al direct alle posts aangemaakt en ingepland. Ondertussen ook al teksten geschreven voor de komende weken. Alleen de foto van week 53 is nog niet geselecteerd, die moet ik nog maken, dit jaar.

Voor mijn werk moet ik me ook vandaag nog af en toe verplaatsen, maar het beperkt zich de laatste jaren wel tot verplaatsingen binnen Europa. Dat was enkele jaren geleden wel anders. Dit is een foto die ik nam tijdens één van mijn verplaatsingen naar Brazilië. Zondagmorgen vertrekken in Parijs, enkele uren vliegen tot in Sao Paulo, een vrij goed aansluitende vlucht naar Belo Horizonte nemen en dan nog eens 3 uur met een busje rijden tot aan het hotel.

Maar die dag waren er verkiezingen in Brazilië (Lula zou die dag president van Brazilië worden). Door die verkiezingen waren de vluchten tussen Sao Paulo en Belo Horizonte volgeboekt en moesten we tot ’s avonds in Sao Paulo blijven. We hadden enkele uurtjes de tijd om Sao Paulo te bezichtigen, een stad die toen de twijfelachtige eer had één van de meest onveilige steden ter wereld te zijn (ondertussen is ze uit de top tien getuimeld). Niet direct een mooie stad, maar echt waanzinnig groot (de stad is nu nog steeds de 9de grootste stad ter wereld), met bijna 20 000 000 inwoners.

De twee dingen die me het meest bijblijven: ieder huis was volledig afgesloten met traliewerk (diefstalpreventie =  leven als een dier in een kooi) en overal, maar dan echt overal, werden voetbalshirts van ’t Braziliaanse team verkocht (zelfs toen we een dag later door de “brousse” reden). Brazilië was toen wereldkampioen voetbal…

En om nog even terug te komen op een logje van enkele weken geleden, van Thomas Pannenkoek . Brazilianen zijn enorm fier en trots op hun land. Ze houden er absoluut niet van dat westerlingen Brazilië beschouwen als een ontwikkelingsland, en terecht, want dat is het absoluut niet. Tijdens dit verblijf wisten enkele Amerikaanse collega’s onze gasten geweldig te schofferen. Ze weigerden namelijk vlees en groenten te eten, en aten alleen rijst, “om geen besmetting op te lopen”. Terwijl onze Braziliaanse collega’s ons zo geweldig ontvingen en  er absoluut niets aan te merken viel op de hygiëne… Tja, die idioten hebben in ieder geval dat lekkere eten gemist (de Braziliaanse keuken is een mengeling van inheemse, Portugese en  Japanese keuken).

Ik ga hier iedere week ’t verhaal vertellen achter één van mijn foto’s. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer informatie.

Ook wanneer ik op reis ben durf ik wel eens fotootje maken. Indien ik tijdens een wandeling een plekje vind waar heel wat beestjes zitten durf ik daar wat later op de dag nog eens terug naar toegaan, alleen. Soms merk je dan dat dat hoekje helemaal in de schaduw ligt op ’t moment dat je er langskomt, soms zijn de beestjes gaan vliegen, maar dat is niet altijd ’t geval.

Waarom niet gewoon onmiddellijk blijven fotograferen? Een macro maken, dat vraagt wat tijd. Zeker wanneer je beestjes wil fotograferen: dat beestje moet op de juiste bloem gaan zitten en niet achteraan, tussen de brandnetels, distels of bramen (het is zomer, ik sta daar in short en T-shirt), je wilt een leuke achtergrond, … Je wilt je metgezellen geen kwartier laten wachten tot jij die foto hebt gemaakt – dat zouden ze ook niet doen. En zo’n beestje lijkt altijd op de verkeerde plek te gaan zitten.

Deze foto is een foto uit zo’n reeks. Hier vlogen er wél heel wat beestjes rond toen ik terugkwam. Op een bepaald ogenblik zag ik een zweefvlieg voortdurend boven een andere zweven, wat een foto waard was. Ik heb letterlijk tientallen foto’s gemaakt, maar steeds was de DOF (Depth Of Field, Scherpte-Diepte) net onvoldoende om beide beestjes scherp in beeld te brengen. Van pure colère heb ik nadien gewoon twee foto’s uit die reeks genomen, en de zwevende zweefvlieg van de ene naar de andere foto laten vliegen. Nah.

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Samen met enkele fotografen een boot afhuren en met zijn allen samen de Schelde afvaren, dat moet de mogelijkheid geven om unieke beelden te maken? Toch?

Wel, dat zou ’t geval kunnen zijn indien het weer een beetje meezit. Maar wanneer het zowat de hele dag grauw en grijs blijft, zelfs een beetje mistig, valt dat eigenlijk dik tegen. Het contrast viel overal weg, en eigenlijk zag je vaak alleen mist over ’t water. Er werd op die boot dan vooral over andere leuke ideeën om te fotograferen gesproken, wat met mekaar’s foto materiaal gespeeld, en stiekem gehoopt dat het weer toch nog zou verbeteren.

Even brak de hemel een beetje open, en hadden we dit bijna magische licht. De tocht dan toch geslaagd? Neen, want dit is geen geweldige foto. Een laag rendement ook, zowel financieel als qua tijdsbesteding. Maar aan de andere kant heb ik dus wél op de Schelde gevaren 😀 Niet dat dat de enige keer was, maar bon.