Herfst staat voor afscheid nemen. Een seizoen dat in absolute schoonheid start, maar dat naar ’t einde toe erg somber en donker wordt. Bij mooi weer zoals we dat gisteren (en blijkbaar ook de rest van de week) krijgen, zijn bijna zo mooi als de lentedagen die vol staan van verwachtingen en hoop.
Enkele beelden uit de tuin.
Na de voorbije jaren voornamelijk Crocussen en enkele Narcissen ter aarde te laten, was het dit jaar vooral de beurt aan het geslacht Narcissus. De geur van de bol zou woelmuizen weren. Ik ben zelf nog redelijk sceptisch op dat vlak, maar dat neemt niet weg dat ik het best eens wil proberen.
Bloembollen zijn al bij al niet zo duur. Heel wat telgen uit het geslacht van de Narcis kosten nog geen 20 EUR voor 100 bollen. Wat ik dan steeds vergeet bij het enthousiaste bestellen: die bollen moeten nadien gepoot worden, en dat is toch iedere keer flink wat werk. Toen ik op Beervelde mijn bestelling afhaalde, schrok ik van de grootte (en ’t gewicht) van de zak.
Ik had dan ook een slordige 500 bollen aangeschaft, waarvan een 300-tal Narcissen (N. ‘Thalia’, N.’Lieke’, N. ‘Hawera’, N x odorus, N. pseudonarcissus en Narcissus jonquilla var. henriquesii). Allemaal variëteiten die uitstekend zouden verwilderen, en -wie weet- misschien zelfs woelmuizen weren. Maar die bollen moesten dus in de grond. De meeste van die Narcis-bollen moeten dan nog eens > 10 cm diep geplant worden, en de bollen van N. ‘Lieke’ waren zó groot dat ze niet in de gaten van mijn bollenplanter pasten. Kortom, een werkje waar je uren mee zoet bent. Een geluk dat het weer dit week-end nog best meeviel, anders was het helemaal genieten.
In ’t voorjaar zouden al deze bollen mij moeten verblijden met wat meer lentekleuren (en wie weet, minder woelmuizen). Maar om de woelmuizen- die hier nu terug in grote getallen hun lusten botvieren in de Fruitberg – in te tomen, heb ik het zekere voor het onzekere genomen, en ook nog eens 200 bolletjes in de grond gestopt die ik met zekerheid vertrouw: BSI geurbollen. Nog eens 200 gaten extra maken, en ondertussen genieten van de penetrante geur van die bolletjes. Mijn geluk kon niet op.
Voor de tweede maand op rij nomineer ik een aster. Terwijl vorige maand de laaggroeiende Aster dumosus aan bod kwam, was het nu lang kiezen tussen twee asters, die pas sinds begin oktober echt in bloei zijn gekomen.
Aster laterifolius is een geslacht van eerder kleinbloemige asters, afkomstig uit de Verenigde staten, Bij de recente aanpassing van de nomenclatuur voor asters is deze naam gewijzigd naar Symphyotrichum lateriflorum. In de Fruitberg staan Aster laterifolius ‘Chloë’. De planten is hier een ware trekpleister voor bijen, zweefvliegen en hommels. Ook vlinders foerageren geregeld op deze planten, alhoewel ze toch een voorkeur hebben voor Aster novae-angliae “Barr’s Pink”. De planten hebben vrij weinig last van meeldauw (maar zijn wel niet helemaal meeldauwvrij). De plant vormt erg stevige scheuten die – in tegenstelling tot zoveel ander Asters – mooi rechtop blijven.
Aster turbinellus schafte ik me vorig jaar aan als vervanger van Aster ‘Little Carlow’. Deze plant is net als Aster laterifolius afkomstig uit de Verenigde staten, meer bepaald uit Missouri. Ik kocht me naast de species Aster turbinellus ook Aster turbinellus ‘El Fin’ aan, de laatste is een introductie van Jan Spruyt. Terwijl de plant minder leven lijkt aan te trekken dan Aster ‘Chloë’ en Aster ‘Barr’s Pink’, zou ook deze een goede drachtplant zijn. Persoonlijk vind ik ‘El Fin’ de mooiste aster in mijn tuin; een combinatie van bloemkleur én de fijne bloemvorm. Bovendien is deze plant echt volledig meeldauwvrij. Toch zijn ook deze planten niet helemaal vrij van problemen: de takken zijn vrij bros en breken erg makkelijk af wanneer je in de buurt van de plant wiedt. Bovendien hebben deze planten wél de onhebbelijke gewoonte om om te vallen, zodat enige ondersteuning vereist is. Maar deze nadelen vervagen in ’t licht van de schoonheid van deze plant. En daarom is Aster tubinellus ‘El Fin’ deze maand mijn plant van de maand.
Deze herfst was ik nog eens van de partij op de Tuindagen van Beervelde. Ook het goede weer was er nog eens bij, dat was de voorbije herfstedities wel eens anders. Buiten het traditionele ‘hier en daar een bestelling afhalen’ had ik ook enkele leerrijke gesprekken met standhouders.
Net voor ik dacht dat het wel goed geweest was passeerde ik een stand waar een plant stond die ik al twee jaar zocht (ooit gezien in Gardener’s World). Deze Verbena ‘Lavender Spires’ is waarschijnlijk een kruising van Verbena hastata en Verbena macdougalii). De plant is steriel, zodat de plant blijft doorbloeien, en niet uitzaait als de meeste telgen uit de Verbena-familie. Wat hij wel gemeen heeft met de rest van de familie is dat het een uitstekende nectarplant is.
1 Oktober 2015 (enfin, 3 oktober). Iedere foto is aanklikbaar, zodat je een groter exemplaar te zien krijgt indien je dat wenst.
Voortuin.
In de voortuin wordt de aandacht nu getrokken door de Anemone ‘Honorine Jobert’, ook al staat er nog heel wat ander leuke dingen in de bloei.
Tijdens de lange droogte zag het anemonenveldje er eigenlijk niet zo goed uit, maar dit maakt véél goed.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
Toch nog heel wat in bloei. De asters nemen stilaan de overhand, ook al hebben enkele variëteiten van asters nog lang hun hoogtepunt niet bereikt. De platte perzik en platte nectarine (tegen het huis) zijn omgelegd na de foto.
De foto is met tegenlicht gemaakt, dus gebrek aan contrast. Vanavond plaats ik een betere.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
Dit hoekje ziet er vrij goed uit. De enkele overblijvende gaten (niet zichtbaar op foto) zijn ook opgevuld nu.
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
Het gras staat mooi frisgroen. De Tetradium wordt over een weekje geplant.
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Schaduwtuin
De woelmuisslachtoffers zijn dan eindelijk geplant. Volgend jaar gaat dit er echt goed uitzien denk ik. Volgende week gaan in ieder geval de geurbollen in de grond.
Het is notentijd, en een goed notenjaar bovendien (zoals te zien op de foto).
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Nog steeds netjes onderhouden. De kippen mogen hier nu ook vrij rondlopen (zodat ze wat gras hebben).
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Het blijft altijd verwonderlijk hoe onwaarschijnlijk snel de vlinders te voorschijn komen wanneer de zon terug schijnt. Nu zaterdagmiddag fladderden de vlinders door de nectartuin alsof er geen druilerige dagen waren geweest.
Ze vlogen wel niet veel rond, ze beperkten zich tot nectar eten, en één plant was duidelijk dé vlindermagneet, Aster novae-angliae ‘Barr’s Pink’. Op een gegeven moment telde ik 5 dagpauwogen, 3 Atalanta’s, 2 gehakkelde Aurelia’s, een koolwitje en een Boomblauwtje op één plant. Terwijl de planten nog helemaal niet flink uitgegroeid zijn (vorig jaar aangeplant). Alleen de koolwitjes blijven meer geïnteresseerd in Verbena bonariensis. Ook de andere asters kunnen de vlinders minder bekoren…
Erg fijn aan dit weer : de vlinders zijn iets trager, en dus makkelijker te fotograferen.
Smakelijk 😉
Iedere week is er weer een extra appelras rijp. De oogst is dit jaar erg goed, alhoewel ik heel wat vruchten verloor aan wormstekigheid. De rupsen van de fruitmot hebben zich jaar vrolijk te goed gedaan aan de oogst, maar bij de meeste rassen blijven er nog heel wat onbeschadigde vruchten over.
Volgend jaar moet ik sneller systematisch gestoken vruchten verwijderen. Ik zou op termijn ook nog carpovirusine kunnen aanwenden, een biologisch insecticide dat alleen de fruitmotrups treft (dit is een virus, geen gif), maar voorlopig wil ik toch nog enkele jaren proberen zonder.
Ik ben uiterst tevreden over de aangeplante appelhaag. Veel van de aangepaste appelvariëteiten zijn erg lekker. en ze zorgen voor afwisseling. En nog voor ze onze fruitschaal sieren, zorgen ze voor een leuk zicht in de tuin. Allemaal rassen die je niet in de winkel aantreft, maar toch absoluut de moeite zijn.
De tijger- of wespspin is een ‘zuiderse’ spin die tot voor enkele jaren alleen in ’t uiterste zuiden van ’t land werd waargenomen. De voorbije jaren rukt het beestje steeds verder op naar ’t Noorden. En sinds vandaag is de spin ook voor ’t eerst in de Fruitberg gesignaleerd. De foto is niet geweldig, te weinig contrast vanwege ’t tegenlicht.
Naar aanleiding van het initiatief van natuurlijk-rijk.be zet ook ik iedere maand de plant van de maand in de aandacht.
Wanneer we over asters praten denken we spontaan aan de meest algemeen verspreide variëteiten, met name Aster novae-angliae en Aster novi-belgii. Maar er bestaan heel wat andere rassen, waarvan sommige rassen vroeger bloeien of heel wat kleiner blijven. Na mijn vrij uitgebreid stuk over de aster van vorig jaar, schenk ik nu extra aandacht aan Aster dumosus (foto bovenaan Aster dumosus ‘Lilla’).
Deze worden ongeveer 40 cm hoog wordt en groeien hier zonder enige vorm van problemen. Hier en daar wordt aangegeven dat veel cultivars van A dumosus last hebben van meeldauw, maar in de Fruitberg ondervinden deze planten er hoegenaamd geen last van. De planten spreiden uit via ondergrondse stolonen, maar dat zou niet erg opdringerig gebeuren. Zelf vind ik ze, door hun kleine postuur perfect om vooraan in de plantenborder aan te wenden. Net als alle andere Asters zijn ook deze enorm bloeirijk en lokken ze veel bestuivers.
de Fruitberg