Fotoverhaal van de week 13: Gent

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Toen ik 18 was ging ik in Leuven te studeren. Dat was een ‘logische keuze’ als in “dichterbij”, “waar ook mijn broers studeerden” en “waar al mijn vrienden studeren”. Gent of Brussel werden geen moment in overweging genomen. Tijdens mijn studies geraakte ik verknocht aan Leuven, een enorm mooie stad, die er de laatste 20 jaar alleen maar op verbeterd is (sinds ik er weg ben, zou dat toeval zijn?). In Gent kwam ik nooit voor ik afstudeerde. Een beetje ver van mijn bed.

Toen een bevriende fotograaf me uitnodigde om samen in Gent te gaan fotograferen, viel me op hoe mooi Gent wel is, en dat het er ook best gezellig was. Veel meer een stad waar mensen in leven dan in Brugge, dat bij mij een beetje overkomt als een groot Bokrijk, een openlucht museum vol toeristen.

Daarna ging ik er nog meerdere keren met mijn camera in de hand op stap. Deze foto is van één van deze uitstapjes.Ik hou van de bruine kleuren op deze foto.

Aardbeien

De dagen duren nu opnieuw langer dan de nachten. Vandaag hadden we recht op 12 uur 13 min zonlicht, en daar komt nu iedere dag bij 4 minuten bij. De lente klopt dus steeds harder op de deur. Na twee weken droogte is de tuin opgedroogd en overal goed betreedbaar. Ik vind het nog altijd te vroeg om de borders helemaal op te ruimen, ik beperk me tot het wieden van straatgras en andere pioniers, het terugzetten van grassen en allerlei andere klusjes in de tuin. 

Eén van die klussen was het vullen van de aardbeibakken met nieuw plantgoed. Zoals al eerder aangegeven, de rekken zijn verplaatst en in aantal flink geslonken. Ook het aantal rassen is flink teruggeschroefd. Ik heb nu nog vier rassen over: Elliany (vroeg), Lambada(vroeg), Malwina  (laat) en Evie2 (doordrager).

In totaal 240 plantjes, dus nog steeds ruim voldoende voor een gezin van 4. Tussen de aalbeshagen heb ik nu een zee van ruimte, die ik ga opvullen met bodembedekkers, zodat ik af ben van die blote bodem. Eerst nog wat compost zeven en aanbrengen, daarna ben ik klaar voor het grote werk.

De zwarte bessen staan nu niet langer in de fruitkamer (ze moesten hun plaats afstaan aan de aardbeirekken), maar hebben een apart plekje in de tuin gekregen. Ook dat stukje tuin werd al een eerste keer geschoffeld, volgend week-end is ook dit stukje tuin helemaal netjes en klaar voor een compostgift én het aanplanten van bodembedekkers. 

Niet iedereen lust zwarte bessen, ik ben hier eigenlijk de enigste die ze graag eet. Zes struiken is dus zonder meer “overkill”, maar er zijn nog wel enkele fruitsoorten waarvan de oogst onze behoefte overstijgt. En nu we een iets ruimere diepvriezer hebben, willen we dit jaar bessen gaan invriezen.

 

Fotoverhaal van de week 12: Melkwezer

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren. Hier vind je meer info.

Wanneer we op reis zijn op een ander, valt de schoonheid ons onmiddellijk op. De weidse landschappen, de bergtoppen, de diepe dalen, de uitgestrekte zee. Maar ons eigen vlakke Vlaanderen kan ook best mooi zijn. Dit is een foto die ik maakte tijdens een wandeling op enkele km van onze woning, op een redelijk zonnige (maar erg koude) winterdag.

Het grappige van deze foto is dat dit uitzicht a-typisch is voor Tienen. In de verte zie je iets wat op een bos lijkt, eerder zelden in deze streek. De gewone weiden vooraan zijn dat ook, want het leeuwendeel van de vruchtbare grond in onze streek wordt gebruikt om bieten, graan of fruit te telen. En dit is ook het enige ‘vlakke’ landschap in de buurt, de meeste vergezichten zijn meer glooiend. En net zoals overal in Vlaanderen, is er meestal wel ergens bebouwing, hier dus niet. Wel een mooi plekje.

 

Lente?

Het eerste zonnige week-end zonder zompige bodem. U kan al raden waar je me dit week-end kon vinden. Na de winter is er altijd zoveel werk dat je eigenlijk niet goed weet wat eerst te doen. Enkele borders werden al helemaal lenteklaar gezet, maar daarna probeerde ik vooral overal zoveel mogelijk straatgras te verwijderen voor het zaad kon zetten, dat grasje heeft in de warme november- en decembermaanden erg enthousiast voor nakomelingen gezorgd,. Ik schat nog wel enkele weken zoet te zijn alvorens alle borders zijn opgeruimd.

Zoals vorige week al aangegeven, er lijken erg weinig planten gesneuveld te zijn deze winter. En de koude nachten houden de groei nog erg beperkt, zodat het risico op vorstschade beperkt is en blijft.

Hier en daar staat al een bloempje open, zo staat in de schaduwtuin een plukje speenkruid in bloei, en ook de Ribes sanguineum staat er traditiegetrouw weer erg vroeg in bloei. Maar het zijn nog steeds de bolgewassen die de overhand houden (narcissen, krokus, sneeuwklokje).

Nog een teken dat de lente op komst is: zondag heb ik een eerste hommelkoningin  zien foerageren van krokus naar krokus. Verder is er nog altijd erg weinig leven te bespeuren in de tuin (op de tientallen lieveheersbeestjes die tussen de planten overwinteren).

Over krokussen gesproken, tijdens het wieden zag ik tientallen jonge krokuszaailingen in de border staan. Dat lukt dus ook op zwaardere bodem, dat uitzaaien! Volgens mij wordt het nu snel lente, het is tijd voor een nieuw tuinseizoen.

.

Fotoverhaal van de week 11: Op Reis

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Terwijl het thema van de Pannenkoekopdracht ‘Reisfotografie’ was, zijn er hier nog niet zoveel echte reisfoto’s gepasseerd. Wil dat dan zeggen dan ik nooit op reis ga? Toch niet, eerlijk gezegd ga ik niet zo erg graag op reis, maar we gaan toch bijna ieder jaar minstens één of twee weken op stap. De laatste jaren wordt het ook steeds moeilijker om de kinderen mee te krijgen op reis. Nooit verre reizen, gewoon omdat ik geen zin heb in vliegtuigreizen. Ik haat luchthavens, en het lange wachten, en associeer dat niet met verlof.

Deze foto’s dateren van enkele jaren geleden. Dat jaar gingen we op bezoek bij familie, die een buitenverblijf in Frankrijk hebben. Ergens in the middle of nowhere, in de Gare, op een steenworp van de Gorges de l’Ardèche. Ze leven iedere zomer als Goden in Frankrijk in hun boerderij, genesteld tegen een heuvel die denkt een berg te zijn, met een flinke lap grond (enkele ha, voornamelijk bos).

’s Morgens wordt je er steevast gewekt door een wielewaal die in de vijgenboom insecten komt eten. Lees vijgenboom zoals in : een boom van meer dan 100 jaar oud, bijna 10 meter hoog en een stamomtrek meer dan 2 meter, goed voor emmers vol rijpe vijgen. Die gele schoonheid krijg je niet te zien, maar haar gejodel hoor je des te beter.

Overdag is het er vaak zo drukkend warm dat je ofwel in de schaduw van die vijgelaar blijft zitten, of met plezier een plekje aan ’t water zoekt, en het plekje hierboven is zo één van de plekjes in de buurt. Natuurlijk kan je ook langs de Ardèche of de Chassezac gaan liggen. Maar daar is het altijd erg druk. En op dit plekje vind je meer schaduw, rust en wat privacy. Wanneer we zo’n plekje verlaten zijn er enkele honderden kg stenen verplaatst, en is er een stevige dam gemaakt. Neen, we zijn geen bevers.

En zo’n buitenverblijf, iets voor mij? Eigenlijk niet.  Maar ik snap wel dat anderen wel zo’n plekje kopen.

 

Maartse buien…

De eerste week van maart toonde zich hier bijzonder grillig. Fikse regenbuien wisselen af met zonnige periodes tegen een rotvaart. Deze ochtend was het hier flink aan ’t sneeuwen, in de namiddag probeerde een schraal zonnetje de schijn van mooi weer op te houden.

De grillen maken het schier onmogelijk om te werken in de tuin, en ik heb de voorbije maanden al zoveel plannen gemaakt, dat de pret er ook van af is. Op wat houtafval verzagen voor de verdere uitbreiding van mijn insectenhotelimperium na, niets gedaan in de tuin.

Enkele planten die al flink opgeschoten door de warmte van november en december lijden nuonder de combinatie van vocht en koude. De Agastache en Penstemon, die opnieuw de winter leken door te komen, gaan nu zienderogen achteruit.

De amandel staat hier nog steeds in bloei, eerlijk gezegd reken ik dit jaar niet op vruchten. Bestuivers zie ik ook niet rondvliegen, die wachten beter weer af vermoed ik (geef ze eens ongelijk).

Maar heel wat andere fruitbomen staan ook enthousiast te wachten op wat beter weer. Indien het nu een weekje warmer wordt, zal er in de fruitberg veel abrikozen-, perziken- en perenbloesem te zien zijn. Het is dan maar te hopen dat de temperaturen nadien niet meer te diep kelderen.

Eco-cheques

Tuincentra als Horta, Aveve,… je zal me er niet vaak vinden. Maar af en toe kom ik er toch binnen. Toen ik gisteren aan de kassa stond te wachten zag ik een jonge moeder met twee peuters afrekenen aan de kassa: één bus van 5 l anti-mos voor het terras, een doos onkruidbestrijder voor opritten en terras en nog een zak gazonmeststof met anti-moswerking.

Wat heeft een tuinier meer nodig? Selectieve onkruidverdelger? Of een breedwerkend insecticide? Die was ze dan vergeten te kopen. Mijn haren rezen ten berge toen ze afrekende. Dat deed ze namelijk met eco-cheques…

Op 4 en 5 juni doe ik opnieuw mee met de eco-tuindagen van velt. Om te laten zien dat tuinieren ook kan zonder gif. De komende maanden ga ik er nog wel één en ander over vertellen, en ook schaamteloos reclame maken. Een beetje minder low-profile dan twee jaar geleden dus.

Een maand geleden nam ik een 50-tal stekken van de roze aalbessen. Iets dat past in t’ kader van die eco-tuindagen, maar daar over later meer… En als het nu eens stopt met regenen, dan kan ik starten met de werkzaamheden  in de tuin, zodat die er keurig uitziet voor alle bezoekers.

Bouwplan compostbakken

Enkele dagen geleden vroeg Claudia me of ik geen bouwplan van mijn compostbakken kon bezorgen. Bij deze het bouwplan achter deze link. Ik heb het dak en de uitneembare voorzijde (dus alles wat ik kan verwijderen) in het oranje gekleurd. Er is een tekening zonder en één met dak.

Nog enkele tips/opmerkingen:

  • De achterzijde van de compostbakken zijn gemaakt uit lange planken die over de hele lengte doorlopen (enfin, twee lange planken, ik vond geen planken van 5,60 m), dat maakt het geheel wat strakker
  • De balken zijn formaat 70 x 70 mm, de planken 13 mm dik en 110 mm hoog.
  • De grootte van de bakken kan je persoonlijk aanpassen. Ik heb mijn bakken niet zo lang geleden vergroot naar 1,40 lang, 1,0 m hoog en 2,4 m diep
  • Het dak bestaat uit drie delen, de latten aan de onderzijde van het dak lopen een beetje verder door, zodat het dak wat stabieler ligt (je wilt niet dat zo’n dakdeel tijdens een stormpje op reis vertrekt). Zie ook naar het bouwplan onderaan voor meer duidelijkheid.
  • De uitneembare panelen aan de voorzijde bestaat uit drie aparte delen (steeds twee planken).
  • Die uitneembare panelen glijden tussen de twee balken vooraan. Zorg dat je die niet te ver van mekaar zet zodat de drie panelen op mekaar staan, en niet naast mekaar vallen
  • Ik heb de tekeningen voorzien met dak en zonder dak. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is

Samen met de foto’s in het originele berichtje denk ik wel dat je aan de slag kan! Een bouwplan in stappen vind je hier. Succes. Indien er alsnog iets niet duidelijk is, hoor ik het wel. Ik hoop ook dat er geen fouten En indien iemand met deze plannetjes aan de slag is gegaan, wil ik graag het resultaat zien.

Waarom 4 bakken? Het geeft je wat meer flexibiliteit om om te zetten. En het geeft me meer volume, zonder 2 x 3 bakken te moeten neerplanten. Hieronder het bouwplan, maar ik denk dat het allemaal beter te zien is wanneer je het document download, en dat doe je dus hier..

Fotoverhaal van de week 10: De laatste foto

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een (kort) verhaaltje erbij. Hier vind je meer info.

Deze week nog eens een foto uit Leuven. Dit is één van de laatste foto’s van mijn laatste nachtelijke fotouitstap. Terwijl ik foto’s van Fonske ben aan ’t nemen, met op de achtergrond het stadhuis van Leuven met kerstverlichting, komt een groep jongeren bij me staan. Ze vragen me eerst of ik een professionele fotograaf ben (niet dus), en willen daarna weten wat mijn fotomateriaal kost. Ik antwoord dat ontwijkend, met een boutade ‘Meer dan dat mijn vrouw denkt dat het kost’. Het is die avond nog niet zo laat, in de kerstperiode, dus er is nog wel behoorlijk wat volk op straat. De jongeren blijven nog wat hangen. Ik blijf nog wat verder fotograferen, om niet te laten zien dat ik me niet op mijn gemak voel, en stap nadien terug naar ’t station.

Maar wanneer ik in de trein richting Tienen zit, besluit ik dat ik geen zin meer heb om met zo’n duur materiaal ’s nachts op mijn eentje door de stad te lopen.

De foto misschien ook nog even? Fonske komt waarschijnlijk nog terug in deze serie, ik heb er echt ettelijke foto’s van genomen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met ’t feit dat ik enkele jaren in Leuven heb gestudeerd.

De belichtingstijd is zo ingesteld dat mensen op de achtergrond vervagen maar niet helemaal verdwijnen.