Door de lange droge periode doen de rozen het hier nu uitstekend. Naast de klimrozen, heb ik nog enkele struikrozen staan. Zoals al eerder uitgelegd heb ik alleen enkelvoudige, kleinbloemige rozen, de meeste geuren eerder bescheiden maar worden druk bevlogen door insecten. En ze groeien bijna allemaal erg gezond. Deze planten groeien ondanks flinke snoei ieder jaar uit tot struiken van bijna 1 meter hoog (‘Apfelblühte’ blijft lager).
In een border probeer je door een samenspel van verschillende planten een mooie combinatie te maken. Door af wisselen in groeivorm en bloeivorm, krijg je een coherent geheel. Dat is de theorie, maar ’t probleem is dat ik toch enigszins adept ben van planten met aarvormige, dus vertikale bloemvorm.
En dat zijn nog maar enkele planten die nu in bloei staan of komen… Verder staan er nog tientallen Veronicastrums, Lysimachia ephemerum, Physostegia virginiana (scharnierbloem), Delphinium elatum (ridderspoor), Campanula in meerdere variëteiten, Lupine… verticaal te wezen. Zo wordt die nectartuin ook een beetje een verticale tuin.
Iedere keer dat ik planten bijkoop neem ik me voor om geen planten met bloemenaren aan te kopen, wegens al genoeg in de tuin, maar dat blijft vaak bij een goed voornemen. Het teveel aan geel en rood dat ik volgende lente uit de nectartuin verwijder zal ik vervangen door blauwe, niet verticale bloemen. Maar daar is eigenlijk niet zoveel keuze in.
Ons gazonnetje is ’t voorbije jaar steeds meer een klaverweide geworden, en ik ben daar niet treurig om. Ik schat dat ongeveer 40% van ’t oppervlak bedekt is met klaver.
Klaver is altijd groen (ook tijdens de droogte) en het maakt het gazonoppervlak ook nog eens ecologisch waardevol. Het gezoem van de hommels is op warme dagen duidelijk te horen. Ze verkiezen dit klavertapijtje boven de bloemenweide. Wanneer je de bloemetjes van dichtbij bekijkt, zoals hierboven, kan je ook de schoonheid van zo’n eenvoudig bloemetje beter appreciëren. Ze moeten niet onderdoen voor al die andere grootbloemige planten.
Maar er bestaan ook grootbloemige klavers, die perfect passen in een border. De twee planten hieronder zijn uit de kluiten gewassen klavers van wel 50 cm hoog, die maanden aan een stuk doorbloeien en die net zoals de kleine klavertjes in ’t gazon een ware magneet voor insecten zijn. De bloemen zijn ter grootte van een dikke kroket.
Springspinnen zijn volgens mij de spinnen met de hoogste aaibaarheidsfactor. Ze lijken rechtstreeks uit het hoofd van een gekke cartoonist ontsponnen te zijn. Gek dat er nog geen Disneyfilm is met deze beestjes in de hoofdrol.
Overal zie je ze hier tegen de muren lopen.
Zaterdag even met het fototoestel wat foto’s gemaakt van de Astrantia, om eens aan te geven hoeveel leven er op deze mooie planten te vinden is.
Fraaie schijnboktor (Oedemera nobilis)
En dan niet de zweefvliegen, penseelkever, sluipwesp (Ichneumon stramentor) en Helmkruidbladwesp te schuw waren om te poseren. Twee van deze loebassen hadden stonden vorig jaar minder op hun privacy.
Indien je in je tuin een plaatsje over hebt, redelijk zonnig in grond die niet te droog is, en best nog een beetje kalkrijk, dan is deze schoonheid dus een échte aanrader.
(Helemaal bovenaan : goudwesp)
Vorig jaar vroeg men me enkele foto’s van de tuin in ’t kader van eco-tuindagen. Maar in maart is ’t moeilijk om een foto te maken die je tuin er interessant doet uitzien. Dus heb ik de voorbije dagen enkele foto’s gemaakt van de fruitkamers.
Het verschil met enkele jaren geleden is wel eg duidelijk.
Nu we dan toch over fruit spreken… wordt er al veel geplukt in de fruitberg?
Wel, dat valt dik tegen. Het koude voorjaar zorgt voor minstens twee weken achterstand.
Volgende week is het proefdag in de fruitberg. Ik vermoed dat er hier en daar nog wel wat fruit rijpt, zodat de bezoekers Jostabessen, Taybessen, Loganbessen, Boysonbessen, 3-4 rassen kruisbessen, roze aalbessen en gele frambozen kunnen proeven.
Misschien zijn ook de eerste bramen rijp, en wat zwarte frambozen, maar dan moet het deze week wel zomers warm worden.
Terwijl de bloemenweide drie weken geleden vooral geel en rood kleurde, begint het wit nu de overhand te krijgen. Even de ladder uit de garage gehaald om een foto vanuit bovenaanzicht te kunnen maken
Naast de margrieten komt de Achillea millefolium nu volop in bloei.
Hier en daar – maar lang niet voldoende – komt er ook wat muskuskaasjeskruid (Malva moschata) in bloei.
Eén plant zie ik in overvloed in de beemden bloeien in mijn omgeving, en wou ik dus absoluut ook in de bloemenweide krijgen. Maar blijkbaar zat die ook in ’t zaadmengsel. Ik vroeg me de voorbije weken af welke plant dat zou zijn, en ben nu heel tevreden dat het net het knoopkruid is dat zo talrijk opkomt in de bloemenweide..
Wat nog steeds geen echt succes lijkt te worden is het Slangekruid (Echium vulgare). In heel de bloemenweide zijn er geen 5 planten te zien, en enkele van die planten heb ik vorig jaar zelf neergepoot. Als hij volgend jaar niet meer terugkomt, ga ik geen verdere pogingen meer doen om deze in de bloemenweide te houden.Jammer, want het is één van de mooiste inheemse verschijningen.
Helemaal achteraan in de bloemenweide staat nog een speciaal plantje. Vorig jaar brachten de biodiverse tuinier en zijn egaa een Geranium pratense mee om aan te planten in de bloemenweide. Een jaar later blijkt het er eentje te zijn met witte bloemen, volgens de biodiverse tuinier heeft hij zelf geen enkele witte in de eigen tuin staan.
De fruitberg is en blijft een jonge tuin. Voor een tuin écht tot zijn recht komt, heeft zo’n tuin er al heel wat jaartjes opzitten. De bomen en planten die je koopt, moeten nog groeien. Je kan bomen in theorie (bijna) volgroeid kopen, maar dat kost stukken van mensen (toch een gekke uitdrukking, nog nooit stukken van mensen in de etalage zien liggen, en ik vermoed niet dat de uitdrukking etymologisch afstamt van de illegale organenhandel).
En dus moet alles groeien, een proces dat vele jaren in beslag neemt. Maar toch zijn er enkele hoekjes waar ik wél al erg tevreden van ben. Dit is er zo ééntje, naast het huis. De klimroos en twee struikrozen, afgewisseld met het blauw van Nepeta ‘Souvenir d’André Chaudron’ achteraan rechts en Nepeta kubanica links vooraan, enkele grassen, Gaura lindheimeri en de twee ossentongen (wel moeilijk ze zien op deze foto, verstopt achter het gras) ziet er goed uit. Vooraan zie je ook nog wat Geranium ‘Patricia’. Ook dit stukje is nog niet helemaal dichtgegroeid (onder meer de N. kubanica en Geranium ‘Patricia’ is dit jaar pas aangeplant), maar de kleuren- en bladcombinatie maken me tevreden.
Nog een stukje waar ik best tevreden mee ben, de achterzijde van de schaduwtuin. Dat vele hosta’s al jaren in pot groeiden in mijn vorige tuin voor uitgeplant te worden in de Fruitberg helpt natuurlijk. Het gat in de begroeiing rechts is met dank aan familie woelmuis.
De plant van de maand april in deze reeks van Natuurlijk-rijk is de Astrantia, in ’t Nederlands Zeeuws knoopje. Ik ben er opnieuw vrij vroeg bij, niet om de andere bloggers te snel af te zijn, wel omdat ze er nu erg mooi bij staan. Bovendien doet deze plant het niet in iedere tuin even goed. Hier groeit hij uitstekend en zaait hij vrij fel uit.
Eén van de uitzonderlijke kenmerken van deze plant is dat hij enorm veel insecten lokt, ik zie hier continu boktorren, schijnboktorren, maskerbijen, penseelkevers, museumkevers en solitaire wespen op de planten… De maskerbijen zie ik op geen enkele andere bloem neerstrijken.
Astrantia houdt van een vochtige bodem en is een perfect als borderplant of bodembedekker, ze worden ongeveer 60 cm hoog en bloeien uitzonderlijk lang.
De meeste zweefvliegen bootsen wespen of bijen na. Maar er zijn er ook die meer weg hebben van hommels. Dit is de eerste keer dat ik er ééntje in de Fruitberg opmerk. Wat opzoekwerk leert me dat deze soort, de hommelreus (Volucella bombylans ) bestaat in verschillende ondersoorten, die allen een andere soort hommel nabootsen. Deze soort Volucella bombylans var plumata, bootst de tuinhommel na.
de Fruitberg