Na enkele jaren is de Rodgersia aesculifolia een mooie blikvanger in de schaduwtuin geworden. Het grote blad, dat veel weg heeft van ’t blad van de paardenkastanje, maar doet ook wat tropisch aan.
Terwijl heel wat Hosta een flinke tik kregen van de vorst, staan de meer beschut opgestelde Hosta nu volop te pronken.
Eén van mijn favoriete schaduwplanten, Lamium orvala of rode dovenetel.
Geranium sylvaticum is een ingeburgerde geranium in België. Het is een vroege bloeier die zich hier jaren koest hield maar zich deze winter erg vlot uitgezaaid heeft.
Nog een hosta die het naar haar zin heeft in de tuin, Olympic Sunrise
Ook de Heuchera staan er mooi bij nu. Ze starten met bloeien, maar die bloemen interesseren me eigenlijk minder.
Deze Thalictrum ‘Black stockings’ kocht ik enkele jaren geleden. De plant stond toen niet in bloei, alleen de bladeren waren voor mij al voldoende. De voorbije jaren is deze plant stevig gegroeid en een echte blikvanger achter in de schaduwtuin.
Hydrangea serrata ‘Hot Chocolate’, iedereen houdt van chocolade, zelfs de slakken…
Vandaag stond er een artikel in de Standaard over de toekomst van buxus in onze tuin. Algemene teneur van het artikel: buxus is ten dode opgeschreven voor onze tuinen door onder meer de buxusmot.
Tot aan de laatste paragraaf, waar een buxuskweker aangeeft dat er geen reden tot paniek is en dat er (biologische) oplossingen voorhanden zijn. Er volgde nog een link naar een website voor meer uitleg (http://www.buxuscare.com/nl/ziektes-en-plagen).
Na het lezen van die tekst is de conclusie: buxus is perfect geschikt voor onze tuinen. Je moet alleen enkele keren per jaar spuiten met een insecticide (waarvan twee middelen biologisch).
En van zodra de Volucella (een schimmel) je buxus aantast nog eens 5 keer per jaar met drie fungicides (in totaal 4 werkzame stoffen), waarvan volgens de respectievelijke infofiches
één werkzame stof moeilijk afbreekbaar is en schadelijk is voor waterorganismes
een andere ‘Verdacht van het veroorzaken van kanker’ is
een derde ‘Mogelijk dodelijk kan zijn in geval van inademen of opname’
de laatste “Waarschijnlijk zware gevolgen heeft voor de organen bij herhaalde of langdurige blootstelling”
Wow, dit moet echt wel tof zijn, zo ’n buxus in de tuin. En mag je het snoeiafval dan nog in de GFT-bak gooien, of moet dat bij het KGA?
Buddleja davidii, de algemeen gekende vlinderstruik, was niet de eerst in Europa geïntroduceerde Buddleja. Die eer was weggelegd voor deze Buddleja globosa. De bloemen vormen oranje kogels, en zouden naast vlinders ook heel wat bijen lokken. Mijn struikje is nu nog redelijk klein, maar eens de struik wat gegroeid is, vormt de struik met die gele bolvormige bloemetjes een wonderlijk beeld.
In vergelijking met de door ons allen gekende vlinderstruik is deze plant minder winterhard, wat waarschijnlijk verklaard waarom deze plant uiteindelijk een zeldzame verschijning in onze tuinen blijft. Maar die winterhardheid zou nog wel meevallen, de plant zou winters tot -15 °C overleven, dus denk ik dat de plant het hier toch zou moeten redden. Ik heb hem ook enigszins beschut opgesteld.
De struik is een lentebloeier, staat nu volop in bloei, en groeit uit tot een forse struik (ongeveer 5 m breed en hoog).
De vijverrand eens bijwerken. Dat stond ondertussen al enkele weken op de agenda. Maar de rest van de tuin had de voorbije weken meer nood aan aandacht, onder meer het kweekgras in de nectartuin was de voorbije weken disproportioneel toegenomen.
Maar ondertussen kon ik dus terug aandacht schenken aan die vijverrand. Eerst plaatste ik aan de buitenkant van de vijver aarde tot het hoogste punt van de vijverfolie. Daarna moest ik voor de binnenkant een redelijk fijn grind vinden. In een plaatselijk tuincentrum vond ik niet direct wat ik zocht, en kocht me uiteindelijk een gele ardense split aan.
De vijverfolie is nu nog een beetje zichtbaar. Maar zodra er gras groeit aan de buitenkant van de vijver (dat ik ook niet al te kort ga maaien), en de oeverplanten in de vijver verder toegenomen zijn, zal ook dat laatste stukje folie onzichtbaar worden. En die split zal ook grotendeels overgroeid worden door de planten, want het is niet direct mij ding, die steentjes..
Algen vormen tot nu toe geen probleem in de vijver. Het water is redelijk helder, niet zo helder als in typische vijvers waar alleen substraat in plantmandjes worden gebruikt, ik kan 50-60 cm diep in ’t water kijken op een heldere dag. Door het gebruik van een lemen bodem blijft het water wel altijd een beetje troebel, maar dat valt perfect binnen mijn verwachtingen.
En terwijl het nog veel te vroeg is om victorie te kraaien, zie ik toch dat alle waterplanten uiterst enthousiast groeien. En dan spreek ik niet over waterplanten als gele lis, lidsteng, waterweegbree en beekpunge,… maar ook de soms als moeilijk omschreven waterplanten als waterdrieblad en zwanenbloem groeien als een speer.
Niet de beste foto, door de reflectie van ’t wateroppervlak. De pilvaren (Pilularia globulifera) groeit flink in alle richtingen uit. De plant zou ook een mooi oeverplant zijn, en dat gaan we redelijk kunnen beoordelen.
Het valt natuurlijk nog af te wachten of dat resultaat blijvend is. Het ultieme doel van deze vijveropbouw was onder meer ingegeven door de idee om de zwanenbloem – wat mij betreft zonder twijfel de mooiste waterplant – te doen floreren. Zoals al eerder aangegeven lijkt deze plant het vooral goed te doen in zware leem en kleigronden. Tot nu toe lijkt alles dus in orde, maar echt victorie kraaien doe ik pas over enkele jaren, want zo’n planten durven soms na enkele jaren compleet wegvallen.
Is alles nu perfect in de vijver? Neen. Zoals te verwachten zijn er enkele foutjes gemaakt. Zo zijn de plantenvakken rondom de vijver eigenlijk iets te ondiep (tussen -10 en -25 cm, ik had graag ook enkele stukjes van 30 – 40 cm diepte gehad. De wallen zijn dus eigenlijk iets te hoog aangelegd. Maar dat gaat de pret niet bederven.
En verder hebben de eenden gisteren en eergisteren bijna al mijn waterviolier (die het erg goed deed) opgevreten. Toch eens een recept zoeken voor Peking duck (just kidding).
Vandaag twee nieuwe waarnemingen gezien in de tuin. De eerste was een geaderd witje, kan me in ieder geval niet meer herinneren die ooit gezien te hebben in de tuin.
En de andere was dit landkaartje. Ik had al meerdere malen landkaartjes in zomerkleed gezien in de tuin, maar nog nooit eentje in voorjaarsvorm. Bij deze is dat ook weeral ‘geregeld’.
De schaatsenrijders waren het eerste leven dat op bezoek kwam in de vijver (op de badende en drinkende vogels na). Schaatsenrijders zijn wantsen en vangen dieren die op ’t wateroppervlak vallen of onderwaterdieren die naar ’t oppervlak komen om te ademen, waaronder muggenlarven. Eten hebben ze op dit ogenblik in overvloed, want de vijver krioelt ondertussen van de muggenlarven. Het is nu dus vooral wachten op extra predatoren.
Ik merk dat ik nu iedere dag ongeveer een uurtje aan de vijver zit, op zoek naar nieuw leven. Zowat iedere dag met succes. Zo zitten er al heel wat watertorren in de vijver, spotte ik maandag een eerste bootsmannetje in de vijver, dinsdag een eerste kikker en gisteren een eerste platbuik. Om libellen eieren te laten afzetten is de begroeiing rond de vijver nog wat sjofel, vrees ik. Maar de planten zijn ondertussen ook van jetje aan ’t geven; over enkele weken zou ook dat snor moeten zijn, libellen en larven welkom met andere woorden. Gisterenavond kwam zelfs een koppeltje wilde eende poolshoogte nemen van de vijver.
Ik hoop in ieder geval op voldoende nieuwe predatoren in de vijver, ik heb echt geen zin om vissen in de vijver uit te zetten, maar wanneer ik hier een echte muggenplaag krijg, heb ik geen andere keuze vrees ik.
De sneeuwklokjesboom (Halesia diptera ‘Magniflora’) heeft zijn naam niet gestolen. 3 jaar geleden plantte ik het struikje uit in de voortuin, waar het nu gestaag groeit en langzaam ook steeds beter begint te bloeien. De struik speelt tot nu toe een redelijk discrete rol in de Eerste gezicht reeks, maar door die groei zal dat de komende jaren wel veranderen.
Onder op de foto een heel andere soort klokjes, die van Salomonszegel, Polygonatum. Een vaste plant. Zo zie je maar dat in de natuur de evolutie bij verschillende soorten planten (bomen, knollen en vaste planten) tot vergelijkbare oplossingen komt.
De vroegste pioenen staan nu volop in bloei. Pioenen staan maar enkele weken in bloei, maar zelf vind ik ook het blad en zaaddozen best wel de moeite. Het zijn sterke planten die het in onze leemgrond uitstekend doen. Door verschillende planten te combineren kan ik iets langer genieten van de bloemen. De planten passen perfect tussen andere planten in de border.
Vorige week kocht ik nog 3 pioenen aan, ‘Krinkled White’, ‘May Apple’ en eentje die al wat langer op mijn verlanglijstje stond maar ik niet direct kon vinden: Paeonia ‘Early windflower’.
Bovenaan op de foto, Paeonia ‘Early Glow’, wat mij betreft de allermooiste kruidpioen. Onder ‘Abalone Pearl’, de botanische boompioenen P. delavayi en P. lutea.
de Fruitberg 