Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Wanneer je door mijn collectie van foto’s blaadt, valt het vrij snel op. Ik heb iets met deuren. Liefst deuren met een bijzonder patina. Verweerd door de tand des tijds, deuren die al jaren geheimen binnenshuis houden en ongewenste gasten buiten houden.

Zeg nu zelf, een huis, en zeker de gevel, staat of valt met zijn voordeur. Wat zou een rijzig herenhuis zijn zonder een brede sjieke, dubbele deur?  Een kasteel zonder groot smeedijzeren hekken? Een gevangeniscel zonder deur?

Wanneer ik op reis ben, maar ook op eender welke fotoshoot die ik maak, fotografeer ik wel ergens een deur. Dit slachtoffer kwam ik tegen in Leuven. Een oude deur, afgeschuurd om een likje verf te krijgen. Persoonlijk denk ik niet dat die deur er met een lik verf beter gaat uitzien. Integendeel. De lik verf, die nu al lang enkele jaren over deze opgeschuurde deur is aangebracht, zal dan wel een ‘nettere’  indruk  nalaten, maar veel minder karakter hebben.

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren,. Hier vind je meer info.

Enkele weken gelden schreef ik al over het blauwe uurtje. Op deze mooie lentedag liep ik rond door een stad, vlakbij mijn geboortestek. Niet ver weg, en tot dan toe alleen maar ’s nachts bezocht om ‘op stap te gaan’, of om, tot mijn twaalfde, naar de tandarts te gaan. Ik woon nu op meer dan 80 km van dat stadje, en kom er alleen om één van mijn broers te bezoeken, die er al enkele jaren woont. Ik heb nooit een band met die stad gehad.

Maar toch, tijdens de ontdekking van de stad bij klaarlichte dag werd duidelijk dat ze best een bezoekje waard was. Zoals steeds bleef ik er rondslenteren tot aan de schemering, en mijn geduld werd die dag beloond met een erg mooie blauwe lucht. Bovendien was het ook perfect windstil, wat heel heldere reflecties in ’t water opleverde.

Met een digitaal fototoestel is het nemen van zo’n foto eigenlijk kinderspel. Een stevig statief en een remote camerabediening, meer heb je niet nodig. En je hebt zo goed als onmiddellijk feedback via het LCD. Eerlijk gezegd mist dit soort fotografie daarmee ook wat van zijn charme. Ik herinner me fotoavonden in Praag, met een oude reflexcamera (Fujica), een externe lichtmeter en filmrolletjes. Eerst met de lichtmeter bepalen welke sluitertijd je moet hanteren, de foto’s maken en dan nog minstens een week wachten tot dat je het resultaat te zien kreeg. Soms was dat resultaat ontgoochelend, maar dat werd dubbel en dik goedgemaakt door de geslaagde foto’s die je écht zelf had gemaakt, niet de camera. Dat gaf een voldoening die ik nu niet meer vind in ’t fotograferen.

Enfin, deze nachtopname is volgens mij wel een mooi plaatje. Ik heb de naam van de stad nog niet vermeld. Bewust, ik vraag me af of iemand op basis van deze foto kan zeggen waar ik die dag aan ’t fotograferen was?

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar meestal met een verhaaltje erbij, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Wat doe je wanneer je pakweg in Sauerland het toerisme wilt ontwikkelen? Je hebt een mooi landschap, zacht glooiende hellingen, leuke vergezichten en gigantische wouden. Een prachtige plek om wandelingen te maken dus. Dat is niet direct een Unique Selling Proposition, zoals dat in het vakjargon heet: heel Duitsland ligt bezaaid met zo’n plekjes. En ook in Frankrijk, Zwitserland, Italië en Oostenrijk vind je ze bij de vleet. Je moet dus iets anders, iets beter doen, om de regio op de kaart te zetten.

Dus ontwikkelden ze in deze regio de waldskulpturenweg. Geef enkele kunstenaars de opdracht om monumentale kunstwerken te bouwen langs je mooiste wandelroutes, ergens midden in ’t bos. Sommige zie je van ver opduiken, andere moet je zoeken. Het geeft de wandelingen bijkomende doelen, en zorgt voor enkele leuke plekjes om eens halt te houden. Vooral voor jonge kinderen maakt het het wandelen een pak interessanter.

De meeste van deze kunstwerken zijn alleen al door hun grootte indrukwekkend. Deze ‘Der Krummstab’ is 7,5 meter hoog. Alleen jammer dat het die dag grijs en somber was. Met een blauwe hemel als achtergrond had ik van dit werk enkele prachtige beelden kunnen schieten met een ultra-breedhoeklens… Maar tegen de grijze wolken moest ik me beperken tot meer banale plaatjes.

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

‘ t Voorbije week-end, tijdens een dood moment, alle foto’s voor de rest van ’t jaar in deze categorie geselecteerd. Omdat we dan toch bezig waren, ook al direct alle posts aangemaakt en ingepland. Ondertussen ook al teksten geschreven voor de komende weken. Alleen de foto van week 53 is nog niet geselecteerd, die moet ik nog maken, dit jaar.

Voor mijn werk moet ik me ook vandaag nog af en toe verplaatsen, maar het beperkt zich de laatste jaren wel tot verplaatsingen binnen Europa. Dat was enkele jaren geleden wel anders. Dit is een foto die ik nam tijdens één van mijn verplaatsingen naar Brazilië. Zondagmorgen vertrekken in Parijs, enkele uren vliegen tot in Sao Paulo, een vrij goed aansluitende vlucht naar Belo Horizonte nemen en dan nog eens 3 uur met een busje rijden tot aan het hotel.

Maar die dag waren er verkiezingen in Brazilië (Lula zou die dag president van Brazilië worden). Door die verkiezingen waren de vluchten tussen Sao Paulo en Belo Horizonte volgeboekt en moesten we tot ’s avonds in Sao Paulo blijven. We hadden enkele uurtjes de tijd om Sao Paulo te bezichtigen, een stad die toen de twijfelachtige eer had één van de meest onveilige steden ter wereld te zijn (ondertussen is ze uit de top tien getuimeld). Niet direct een mooie stad, maar echt waanzinnig groot (de stad is nu nog steeds de 9de grootste stad ter wereld), met bijna 20 000 000 inwoners.

De twee dingen die me het meest bijblijven: ieder huis was volledig afgesloten met traliewerk (diefstalpreventie =  leven als een dier in een kooi) en overal, maar dan echt overal, werden voetbalshirts van ’t Braziliaanse team verkocht (zelfs toen we een dag later door de “brousse” reden). Brazilië was toen wereldkampioen voetbal…

En om nog even terug te komen op een logje van enkele weken geleden, van Thomas Pannenkoek . Brazilianen zijn enorm fier en trots op hun land. Ze houden er absoluut niet van dat westerlingen Brazilië beschouwen als een ontwikkelingsland, en terecht, want dat is het absoluut niet. Tijdens dit verblijf wisten enkele Amerikaanse collega’s onze gasten geweldig te schofferen. Ze weigerden namelijk vlees en groenten te eten, en aten alleen rijst, “om geen besmetting op te lopen”. Terwijl onze Braziliaanse collega’s ons zo geweldig ontvingen en  er absoluut niets aan te merken viel op de hygiëne… Tja, die idioten hebben in ieder geval dat lekkere eten gemist (de Braziliaanse keuken is een mengeling van inheemse, Portugese en  Japanese keuken).