Vandaag eindelijk de tijd vrijgemaakt om het liersysteem voor de druiven af te werken. Deze vrij recente manier van geleiding in de vorm van een V-haag werd geïntroduceerd in de druiventeelt, maar ondertussen zie je hier in de streek ook boomgaarden – zowel appels als peren – opgekweekt aan een liersysteem (lyre).
Zo’n opbouw zou een betere vruchtkwaliteit opleveren dan de klassieke, traditionele leisystemen. Voor druiventeelt is er nog een bijkomend voordeel: de druiventrossen hangen buiten de spandraden en worden dus niet gekwetst door de spandraden. Het was Fruitlent die me op deze teeltwijze wees, waarvoor dank.
Door het lezen van al die voordelen ben ik dus zelf ook aan de slag gegaan. In het vroege voorjaar had ik de houten constructie al gezet, maar voor het aanbrengen van de spankabels had ik nog geen tijd gehad.
Ik laat de druivelaars nu nog enkele weken groeien, daarna starten we met het snoeien.
Wat me opvalt is dat één rij van druivelaars een stuk minder gezond opgroeit. Ik heb de planten ondertussen bemest en ook wat kalium toegevoegd, maar de planten groeien beduidend minder dan de planten van de andere rij. Aangezien er in deze rij planten van drie leveranciers staan, is het vrij onwaarschijnlijk dat de oorzaak daar te zoeken valt.
Ik hoop dat de warmte van de komende weken de planten vlotter doet groeien.
En dat door die warmte ook de kiwi en kiwibessen eindelijk beginnen te groeien, want die hebben dit jaar nog niet direct progressie gemaakt. Maar wat niet is kan nog komen…
 |
| Kiwi en Kiwibessen pergola, weinig groei te bespeuren |
En om helemaal stoutmoedig te zijn: misschien rijpen er nog wel wat vijgen af deze herfst.
 |
| Toch wel véél kabels zo |
Enkele weken geleden werden twee kitten aangeworven om ons te helpen in het beheren van het woelmuizenbestand. Beide kitten waren afkomstig uit hetzelfde nest, van een verwilderde kat, en bleken besmet met de niesziekte.
Voor Tijger kwam alle hulp te laat, maar Muis is er ondertussen alweer bovenop en is ondertussen ook ingeënt tegen deze ziekte.
Muis volgt ondertussen een intensief trainingskamp.
Ook al blijkt deze kitten een sterk aangeboren jachtinstinct te vertonen, de competitie gaat niet mals zijn. De aangekochte woelmuizenval toont zich immers erg doeltreffend. Ik heb op één maand tijd 6 woelmuizen gevangen. Natuurlijk weet ik niet hoeveel van die beestjes er hier nog ondergronds rondlopen…
De grote notelaar draagt dit jaar beduidend minder vruchten dan vorig jaar. Niet dat dat een wezenlijk probleem vormt, vorig jaar zijn we gestopt met noten rapen toen we 200 liter okkernoten hadden verzameld. De rest hebben we gewoon laten liggen.
Ondertussen hebben we gemerkt dat de noten van deze boom uitstekend bewaren. De laatste noten, slechts enkele weken geleden opgebruikt, waren nog van uitstekend kwaliteit, dus dit jaar gaan we zeker alle noten oprapen. Te meer omdat de eekhoorns zich toch te goed voelen om afgevallen (rijpe) vruchten te eten, zij klimmen liever in de boom op zoek naar lekkers.
Ik vermoed dat de oogst dit jaar de helft kleiner wordt. Bovendien vallen er vrij veel vruchten af. Ik heb wel de indruk dat de vruchten iets dikker zijn dan vorig jaar.
Ik vraag me af of dit het reguliere ‘beurtjarenfenomeen’ is, ofdat jullie ook een mindere oogst hebben dit jaar…
Onze hazelaars zijn nog jonge planten (aangeplant in de winter 2010-2011). Door de koude maand februari was ik er zeker van dat we nog een jaartje moesten wachten op de eerste vruchten, maar we gaan toch al van een handvol noten kunnen genieten (van in totaal vier struiken). Niet veel, maar dat laat in ieder geval al toe om al een eerste idee te krijgen van de kwaliteit van de aangeplante rassen. De noten zwellen in ieder geval op tot een zéér groot formaat.
Ook de vorig jaar aangeplante kastanjelaars hebben de voorbije weken uitbundig gebloeid. Nu alleen nog wachten op het stekelige resultaat.
Zo zijn de eerste bessen van de Japanese wijnbes rijp. De plant behoort tot het geslacht Rubus (net zoals de framboos en de braambes), maar de bes onderscheidt zich door de lekkere, zurige smaak van de helderrode bessen. De struik moet nog volop in productie geraken, maar zoals steeds smaakt de eerste bes van het jaar zovéél beter dan alle bessen die volgen.
De vruchtjes lossen zelf van de vruchtbodem wanneer ze rijp zijn, wat plukken zeer makkelijk maakt.
De combinatie van de mooie, rode stengels, het diepgroene blad, de mooie vruchbolsters én de lekkere bessen maken dit één van mijn favorieten in het Rubus-geslacht. Maar net zoals mijn andere Rubus-favoriet (Taybes), staat de plant vol met vervelende, vrij pijnlijke doorntjes.
Deze week ook de eerste rijpe bessen geplukt van de braambes ‘Helen’.In tegenstelling tot de beschrijving zijn de vruchten vrij zacht bij volle rijpheid, zodat ze bij het oogsten snel tot braambessensmurrie worden herleid. De smaak is echter geweldig en maakt alles goed. De plant zou ook wat flinker mogen groeien…
‘Loch Tay’, de braambes waarvan ik nu al twee weken vruchten oogst, smaakt ook lekker, met een zuurdere ondertoon, maar kan toch niet tippen aan de volle smaak van ‘Helen’. De vruchten zijn wel steviger, dus makkelijker te plukken..
Eigenlijk best wel mooi, zo’n aardbei. Zelfs als ze nog groen is…
 |
| Aardbei ‘Evie2’ |
Enkele weken geleden toonde ik al eens een foto van de aangekochte aardbeiplanten.
Ondertussen zijn de planten al flink gegroeid, ik hoop ze einde deze maand in speciaal daar voor bestelde bakken aan te planten.
Ik ga dit jaar nog heel wat aardbeien kunnen oogsten van deze planten, dat geeft me misschien ook al de kans om een eerste selectie te maken uit de aangekochte rassen.
Enkele maanden geleden schreef ik hier ook iets over mijn wilde bosaardbei, en vooral over de gecultiveerde bosaardbei die geen vruchten gaf. Dat was dus totale onzin, die gecultiveerde variëteit levert niet alleen meer fruit, maar ook grotere bessen. En qua smaak goede vergelijkbaar.
Deze gecultiveerde planten breiden zich nu ook gestaag uit via zeer korte uitlopers, en zijn dus ook als bodembedekker bruikbaar. Ik heb gisteren dan ook een vijftigtal uitlopers opgepot, in de hoop nog dit jaar onder alle fruitbomen gecultiveerde bosaardbeien aan te planten.
Vandaag voor de eerste keer van mijn tuin kunnen genieten zoals ik dat voor ogen had toen ik er vorig jaar aan begon: door de tuin lopen en links en rechts bessen kunnen plukken, een verse fruitsalade à la carte samenstellen in een tuin vol oogstrijpe bessen.
Een eerste rijpe braambes ‘Helen’ schreeuwde om aandacht (enfin, zo heb ik dat toch geïnterpreteerd), een Taybes en enkele Bosyonbessen, enkele zwarte frambozen (ik kan de smaak nog steeds niet thuis brengen, maar ik ben bereid morgen nogmaals te proeven, allemaal in het belang van de informatieverstrekking). Verder ook zwarte bessen (die nu echt goed rijp zijn en dan wat zachter smaken), enkele trosjes rode bessen, een twintigtal frambozen, een tiental bosaardbeitjes en een handvol blauwbessen.
Daarna nog even langs de kruisbessen gelopen. Kruisbessen zijn in heel het rijtje mijn absolute favoriet, omdat je eigenlijk twee soorten fruit aan je struik hebt : de eerste bessen die je plukt zijn lekker zuur, de laatste bessen zeemzoet.
En terwijl de oogst van kruisbessen op zijn einde loopt, zijn de witte aalbessen bijna rijp. En daarna volgen nog wat andere bessen .
Een foto? Niet de tijd genomen om er een fotoke van te maken. Maar ik kan jullie wel vertellen dat ik genoten heb, mijn buikje lekker rond (of moet ik zeggen ‘nog ronder’) gegeten.
Wil je ook nog wat bessen in je tuin plaatsen, en heb je nog wat twijfels betreffende jouw keuze, kan je dit week-end terecht tijdens de opendeurdagen van de proeftuin te Zomergem. Je kan er niet alleen terecht voor informatie, advies en een rondleiding, maar je kan er ook de verschillende bessen proeven, zodat je een keuze kan proberen te maken tussen het wel erg ruime aanbod.
Niet dat je hier niet welkom bent (verre van), maar de tuin is hier nog vrij jong, en dus volgens mij niet echt interessant.
 |
| Taybes, Boysenbes, Tulameen, Glen Doll, Zwarte Framboos |
Een foto om de grootte van de Taybes duidelijk te maken (en dit was zeker niet de grootste bes aan de struik). Er zit in de (na)smaak een hint bloedappelsien. Bij het plukken van de bes ontdek je meteen waarom ze, ondanks de uitstekende smaak, niet in de versmarkt te verkrijgen is : de bessen zijn zeer zacht, en laten moeilijk los van bloemkroon. Maar in ieder geval een absolute aanrader voor thuis.
De Boysenbes, een andere braamboos (kruising framboos x braambes), smaakt meer als een braam, friszuur. Indien ik tussen beide bessen moest kiezen, zou ik resoluut voor de Taybes kiezen.
Tulameen is een zeer frequent aangeplante framboos in de commerciële teelt, met een typische konische vorm. Wanneer je frambozen koopt in de fruithandel, is de kans groot dat het Tulameen frambozen zijn. De opbrengst is goed, de vruchten zijn groot, vast en hebben een zeer hoog suikergehalte. De plant maakt ook zeer vlot nieuwe stokken aan.
Glen Doll was enkele jaren geleden één van de vele uitdagers van Tulameen, maar lijkt het strijdtoneel al te hebben verlaten. Ze zou nochtans dubbel zo productief zijn als Tulameen, en het suikergehalte van Tulameen benaderen. De bessen aan deze plant zijn homogeen qua vorm en smaken uitstekend.
De laatste is de rij is de zwarte framboos. Eindelijk enkele rijpe bessen kunnen plukken. Ik vind hem best lekker, met een speciale, beetje kruidenachtige nasmaak (maar kan het nog niet goed thuisbrengen). Ze mag dus blijven. Enfin de plant, want de bes is samen met de andere bessen al lang opgegeten.
 |
| Verbena bonariensis |
 |
| Verbascum chaixxi |
 |
| Veronica longifolia |
 |
| Geranium endressii |
 |
| Geranium pratense |
 |
| Geranium ‘Rozanne’ |
Geranium pratense heb ik vorige week vanuit de biodiverse tuin meegebracht (nogmaals bedankt). Zelf had ik tot nu toe alleen maar cultivars van deze inheemse schoonheid gevonden in de winkel, die geen van allen kunnen tippen aan de schoonheid van het origineel.
In een hoekje van de tuin staat een plant die wel bezoek krijgt van insecten, maar dan niet voor de bloemen/bessen
 |
| Hypericum |
de Fruitberg