Wordt vervolgd

Enkele maanden geleden schreef ik hier al eens iets over één van mijn hostazaailingen, Hosta Blushing Blue.

Ondertussen is de kogel door de kerk. De plant zal door Hostacollectie vzw geïntroduceerd worden. Eén neus van deze plant is onderweg naar een weefselkweek-laboratorium alwaar deze plant zal gekloond worden. Weefselkweek laat toe om vrij snel een grote hoeveelheid planten op te kweken.

Het is geen garantie op succes, soms lukt het niet om de plant te vermeerderen, soms lijken de nakomelingen ook helemaal niet (of niet allemaal) op de moederplant.

Maar als het een beetje meezit (en daar gaan we dan maar vanuit), zijn er eind volgend jaar al een 500-tal jonge plantjes verkoopsklaar, die dan in het voorjaar van 2013 bij een aantal Hostakwekerijen in Europa én de Verenigde Staten aangeboden zullen worden. Ik kijk nu al uit naar die catalogi.

Ik heb in ieder geval nog twee originele divisies van de plant, mocht het even mislopen in het laboratorium.

Exotisch fruit

Na meerdere zachte winters waren vele tuiniers stoutmoediger geworden in de beplanting van hun tuin. Vijgenbomen, olijfbomen, pseudo-winterharde bananen, granaatappelaars, exotische varens,… werden een deel van ons straatbeeld. Alsof velen onder ons het broeikast-effect enthousiast verwelkomen.

De twee laatste winters hebben velen met de neus op de feiten geduwd : het koninkrijk der Belgen is geen subtropisch vakantieoord, het kan hier nog steeds flink koud zijn in de winter. Terwijl de winter van 2010 het kaf van het koren leek te scheiden, werd ook het koren tijdens de stress-test van februari finaal en meedogenloos diepgevroren.

Ik heb zelf ook een aantal exotische fruitbomen aangekocht die deze winter overleefd hebben in de zonet afgebroken veranda. Zonet afgebroken wil dus ook zeggen, volgend jaar niet meer beschikbaar. Maar als alles verloopt zoals gepland, zijn de aangekochte exoten voldoende winterhard voor onze contreien. Als ze onvoldoende winterhard blijken te zijn, vriezen ze dood en vervang ik ze door andere planten.

Zo heb ik me 3 Paw-paws aangeschaft. Paw-Paws zijn alleen qua naam en voorkomen exotisch, want ze groeien vrij noordelijk in de Verenigde Staten en kunnen temperaturen tot -30°C verdragen. De planten lopen ook erg laat uit (begin mei), wat een bijkomende bescherming vormt. Ik heb de vruchten nog nooit gegeten maar lees hier en daar dat ze overheerlijk zijn: banaan-mango met een vleugje vanille, klinkt te goed om waar te zijn, niet? De vrucht wordt niet verkocht in de winkel vanwege de beperkte houdbaarheid.

Paw-Paw. 20 cm gegroeid dit jaar, en dus verdubbeld.

Ik hoop over een kleine 5 jaar zelf te kunnen oordelen. Aangezien jonge planten niet goed tegen UV-stralen kunnen, hou ik de planten nog wat uit de zon, in een pot. Dat beschermt ze ook tegen de woelmuizen. Het zijn niet de eenvoudigste planten, vrij duur in aanschaf voor (heel) weinig boom, blijkbaar zijn de planten moeilijk te enten en te verplanten. De planten zijn hier toch al behoorlijk gegroeid. Na enkele jaren zouden ze sneller beginnen groeien, en uiteindelijk  4 tot 5 m hoog moeten worden. We zullen wel zien, denk ik dan.

Perismoen (Diospyos virginana)

Ook heb ik me één persimoen (Diospyros virginana), één kakipruim (Diospyros lotus) en twee kaki’s (Diospyros kaki ‘Dunaj’ en ‘Tipo’) aangeschaft. Ook deze planten overleven als volwassen planten temperaturen van < -20 °C. Om op veilig te spelen, ga ik ze pas volgend voorjaar pas uitplanten in de tuin. Ik heb tot nu toe weinig positieve commentaren gelezen over de smaak van de vruchten, maar dat zal de toekomst uitwijzen. In het ergste geval lusten de kippen ze wel. Of de compostwormen. En aangezien het fruit aan de boom blijft rijpen tot in het putje van de winter, hebben we alvast enkele coole kerstbomen in onzen hof (kale bomen vol met oranje vruchten!). Het blad van de boompjes is alvast zeer mooi, en de planten groeien erg enthousiast.

Kaki ‘Tipo’ (Dysoporys kaki)
Ziziphus jujuba

Drie jaar geleden heb ik een Ziziphus jujuba aangeschaft. Hij staat nog in pot maar ook hij zal zich volgend jaar moeten bewijzen in de tuin. Deze chinese dadel zou een vrucht geven die een beetje te vergelijken is met de dadel. Heeft nu al drie jaar gebloemd maar van vruchtzetting geen spoor. Duur plantje dat duidelijk – in het kader gebruik eens een eufemisme in je blog – niet de sterkste groeier is. Iedere winter denk ik dat hij kapotgevroren is, maar het plantje weet wel beter. Volgend jaar neem ik de proef op de som en plant ik hem uit in de tuin. Deze plant staat met stip op één in de lijst van miskopen vrees ik.

Ziziphus. Dan toch vruchten dit jaar?

Verder plan(t) ik nog twee Nashi-peren, een sappige Japanse peer in de vorm van een appel. Enfin, zo worden ze toch meestal omschreven en aanbevolen. Ze zouden ook in de winkelrekken liggen, maar ik heb ze nog nooit in de winkel zien liggen.

Een ietsje minder exotisch, eerder mediterraans, zijn de vijgenbomen. Zoals ik al heb verteld staan er drie vijgelaars in grote containers (en die groeien nu als een speer). Ik heb nog eens drie andere vijgenbomen die ik einde deze winter (na Pasen) in volle grond ga uitplanten. Waarom 6 vijgelaars? Omdat ik de vruchten lekker vind en de bomen zeer mooi.

Flink opgeschoten vijg-in-pot. Zo stonden ze er een maand geleden bij

Prioriteiten

Iedereen vind zich een veilige chauffeur (de anderen zijn het probleem). Ik ben daarin geen uitzondering, met dat verschil dat ik me wel strikt aan alle regels houd. Ik rijd dit jaar 20 jaar met de wagen zonder één bekeuring (ik tel dan de occasionele parkeerboete wegens verlopen parkeerschijf na niet mee).

Dat vele mensen (collega’s en familie) daar af en toe smalend over doen, neem ik er met de glimlach bij.
Wanneer ik bij werken op de autostrade soms de enige ben die zich aan de aangepaste limiet lijkt te houden haal ik mijn schouders op.
Dat hier of daar een randdebiel mij in het gevaar brengt omdat ik 50 rijd waar ik 50 mag rijden, en vlak achter me aan komt rijden, dat gaat me veel moeilijker af. Maar één van mijn goede voornemens van dit jaar was me daar niet meer aan te ergeren, en dat gaat me beter af dan verwacht.

Sinds 2005 werk ik benedens de taalgrens, en rijd ik dagelijks langs een echte dodenweg. Ik kan zo 10 plaatsen aanduiden op die route (60 km) waar gedurende die 7 jaar een dodelijk ongeval gebeurd is.

Volgens de geschreven lokale pers zijn de bomen langs grote delen van de weg de boosdoeners, maar veiligheid start in de eerste plaats bij een veilig verkeersgedrag.
Nationaal vallen er nog steeds meer dan 800 verkeersslachtoffers per jaar, die door velen fatalistisch als een soort van ‘collateral damage’ van onze mobiliteit worden beschouwd, ook al bewijzen al onze buurlanden dat het véél beter moet kunnen.

Wat ik vandaag zag, onderstreepte de vaak laconieke houding ten opzichte van verkeersslachtoffers..

Op terugweg van mijn werk zag ik in mijn achteruitkijkspiegel de blauwe lichten verschijnen van een prioritair voertuig. Zodra de politiecombi naderde maakte ik plaats en de combi raasde me aan hoge snelheid voorbij. ‘Dat is dringend, dacht ik. Benieuwd wat de reden van de interventie is’.
In dit geval liet het antwoord niet zo lang op zich wachten. Terwijl ik ook nog een MUG liet passeren, zag ik in de verte meerdere wagens met knipperlichten, geparkeerd aan de kant van de weg.

Bij één van de vorige ongevallen was ik getuige van hulpverleners die in het midden van de weg  (tevergeefs) trachtten een slachtoffer te reanimeren . Dat beeld staat nog op mijn netvlies gebrand. Ik probeer dus zo weinig mogelijk rond te kijken. Toen een agent me gebaarde dat ik mocht doorrijden  zag ik (de benen van) een slachtoffer achter een wagen met meerdere hulpverleners rondom het slachtoffer en aan de overzijde een zwaarbeschadigde wagen waarop volgens mij het zadel van een motor lag. Enkele meters verder werd ik nog even opgehouden door een andere wagen en keek naar rechts en zag een man heel minutieus (met zijn neus als het ware op zijn voertuig) zijn motorkap controleren op mogelijke schade, terwijl op nog geen 50 m afstand iemand voor zijn leven lag te vechten. Het geeft eigenlijk perfect weer in wat voor wereld we leven.

Ik hoop in ieder geval dat er eind deze week geen bloemen liggen aan de kant van de weg  …

Prachtige finale

Het was weer een prachtig week-end. Nadat ik nog eens bewees dat composteren een werkwoord is (twee bakken omgezet) ook nog het gras afgereden. Daarna vond ik dat de tuin – van achteraan bekeken – er best wel OK uitziet.  Maar ja, met zo’n mooi en zonnig weer ziet alles er beter uit.
De fikse regenbuien van donderdag en vrijdag (samen > 20 mm neerslag), zorgde er ook voor dat alle planten er fris en monter bij stonden.
Daar wordt een mens goedgeluimd van. Daarom enkele sfeerbeelden …
Deze oude stronk (pruimenboom of kerselaar) staat er wat minder fris en monter bij. Hij zal volgend jaar  midden in de bloemenweide staan.
Een stukje frambozenhaag (zowel links als rechts – met links het ‘gat’ vanwege de niet-groeiende ‘Polka’ die vorige week gerooid is)
Vandaag twee pompoenplanten opgeruimd, helemaal vernietigd door meeldauw, wie sprak er daar over fris en monter? Ik heb nog enkele vruchten trachten te redden en in de zon laten narijpen. Zoals U  kan zien zijn dit kleine pompoenen (‘Small sugar’).
Verderop staat er nog een pompoen vol groeikracht, overladen met jonge vruchten. Nochtans hebben de planten daar minder zonlicht, maar wel enkele uurtjes vroeger. Zo droogt de dauw sneller op, en blijft de meeldauw langer wel, vermoed ik.
Volop warmte en ook nog windstil. Nartuurlijk zijn ook de insecten dan op de afspraak.
Waar teken ik voor nog zo’n week-end volgende week?

Haantje de luidste

Silvio op zijn ‘kraaipaal’

Silvio, onze goudbrakel haan, is niet direct een verfijnde gentleman. Bij het ochtendgloren verlaat hij, zoals dat volgens de etiquette hoort, wel als eerste het nachthok om te kijken of de  kust kippenren veilig is.
Daarna mogen de hennen één na één naar buiten, waarbij hij ze allen vakkundig bestijgt, willen of niet. Silvio blijft ook de rest van de dag de hennen betreden alsof zijn leven ervan afhangt. Daarom ben ik ook blij dat 4 van de vijf kuikentjes hennen zijn. Daardoor kan ik de toom van Silvio wat uitbreiden, zodat de hennen wat meer respijt krijgen.

Silvyo is ook niet discreet. Hij kraait zowat de hele dag door, ook omdat bijna al onze buren kippen met een haan hebben zitten, zodat er tegen mekaar opgekraaid wordt dat het een lieve lust is. Maar Silvio klopt overuren…Hij start soms al om 03h00 ’s morgens met kraaien. Geen van de buren beweert  er last van te hebben, zodat Silvio nog niet onmiddellijk in de pot moet.

Het kan trouwens erger, deze Denizli is een ‘langkraaier’ uit de Balkan. Volgens mij wordt je daar gewoon stiepelzot van…

Winterplannen

Vroeg? Ja. Eerlijk gezegd, ik kan het niet laten. Dat plannen is een beetje beroepsmisvorming. Alhoewel, in de privé-sfeer worden zo’n plannen vaak erg optimistich, op het dromen af…

Vroeg? Zeker. De fruitbomen die ik deze winter nog wil planten (een heuse hoogstamappelaar (Reinette Dubois) en een pruimelaar (Reine-Claude sanguine de Wismes)) heb ik besteld einde mei. Anders blijf ik twijfelen tussen de verschillende opties (een ander appelras, of toch beter een kersenboom?).
Verder moet ik ook nog twee Nashiperen, twee perzikbomen, 3 Paw-Paws en 4 Diospyros en een abrikoos planten. Als ik dan ook de stellingen voor mijn aardbeibakken heb afgewerkt,  zou de fruittuin ‘klaar’ zijn en kan ik in de schaduw van mijn notenboom wachten op het fruit.

Maar… er is meer. Ik wil ook de rest van de tuin aanleggen, in totaal een 10-12 a grond, met enkele borders, ongeveer 150 m haag / houtkant, een bloemenweide, een schaduwtuin van 250 m² en zowaar een stuk gazon. En tenslotte staat er ook nog het bouwen van een geluidswerend scherm in de voortuin op de agenda.
U ziet het, werk genoeg voor deze winter. De buren gaan waarschijnlijk weer zich afvragen wat die gekke buurman nu weer aan ’t bouwen is in de tuin.

Het aanleggen van een poel en het uitbreiden van de moestuin ga ik wijselijk een jaartje extra uitstellen… Ik ga deze winter namelijk ook nog een schouderoperatie moeten ondergaan en een maand lang mijn rechterarm niet kunnen gebruiken.

En U, heeft U grote plannen deze winter?

Herfstframbozen – rasevaluatie

2 x Joan J – 2 x Himbotop – 2 x Autumn Bliss
Geen rijpe bessen van Pokusa voorhanden op het moment van de foto

De herfstframbozen produceren nu volop fruit.
‘Autumn Bliss’ smaakt het best. ‘Himbotop’ is erg goed, ‘Joan J’ is een ietsje melig van smaak.’Pokusa’ is wat zuur en heeft relatief weinig frambozenaroma.

Pokusa

‘Pokusa’ vormt duidelijk de grootste bessen. De vruchten bestaan ook uit een beperkt aantal  zeer grote vruchtdeeltjes.
De vruchten van ‘Joan J’ zijn kleiner (maar nog steeds zéér groot), direct gevolgd door ‘Himbotop’ terwijl de klassieke ‘Autumn Bliss’ het rijtje afsluit. De vruchten van ‘Joan J’  (laten vrij moeilijk los van de vruchtkern) en ‘Pokusa’ (vallen steevast uit mekaar bij het plukken) zijn het moeilijkst om te plukken. De vruchten van ‘Himbotop’ hangen op iets langere vruchttakken, minder ‘verborgen’ achter bladeren en zijn dus erg makkelijk te plukken.
‘Himbotop’ is ook het productiefste ras, de stokken zijn vrij lang (2 meter) en zijn overladen met vruchten. Het oog wil ook wat, en ook hier scoort ‘Himbotop’ het beste (kleur, homogeniteit).

‘Joan J’, ‘Pokusa’ en ‘Autumn Bliss’ kennen nu hun piek-productie. ‘Himbotop’ moet duidelijk nog op gang komen, ik schat dat het nog een kleine maand gaat duren vooral die planten hun piek bereiken.

Van deze vier herfstframbozen gaat mijn voorkeur uit naar ‘Himbotop’. De plant groeit krachtig, is uitermate productief en heeft makkelijk te plukken, mooie grote bessen en bovenal een goede smaak.

Autumn Bliss is op dit ogenblik mijn tweede keuze, vanwege de goede smaak –  alhoewel ik denk dat je beter beide rassen aanplant om de oogst te spreiden.

Dit is natuurlijk een voorlopige evaluatie, de volgende jaren zal ik deze evalulatie nog wel even bijsturen. Ik heb trouwens ook één van de (niet meer zo)MiniMasjkes gevraagd om ze te evalueren, maar zijn antwoord was “Voor mij telt alleen maar kwantiteit”. Hij komt dus ook bij ‘Himbotop’ uit.

Ik had nog een vijfde ras herfstframbozen. Na twee jaar aanmodderen heb ik dit week-end de resterende planten van herfstframboos ‘Polka’ verwijderd. Overal lees ik erg positieve commentaar over deze plant, maar ik vrees dat mijn grond te zwaar is voor dit ras.
Ze worden vervangen door ‘Octavia’, een late zomerframboos (juli) die het ‘gat ‘ tussen zomer en herfst-frambozen zou moeten dichten. Zoniet zit ik 2-3 weken zonder frambozen.

Ik heb op enkele frambozen last van vraatsporen van jonge wantsen, die zich in grote getale tegoed doen aan mijn rijpe frambozen. Of beter, deden, omdat onze kuikens ze zonet met veel smaak hebben geliquideerd.

Vraatsporen van wantsen of een framboos

Zonnehoed

Echinacea ‘Elton Knight’
Zonnehoeden (Echinacea) zijn ‘in’. Ik probeer vier verschillende variëteiten uit in de tuin. ‘Magnus’ en ‘Elton Knight’ lijken me de beste tuinplanten.
Echinacea purpurea ‘Magnus’
De roodkleurige ‘Solar Flare’ groeit minder enthousiast en de bloemen lijken ietsje sneller te van kleur te veranderen, maar de plant blijft al bij al OK.
Solar Flare
Solar Flare – bloem 1 week oud
De oranjekleurige ‘Tikki Torch’ die ik me recent aanschafte heeft slechts één week gebloemd. Laten we hopen dat dat volgend jaar beter kan.
Echinacea ‘Tikki Torch’
Eénder welke kleur, de plant is een plezier om te fotograferen. Ik had wel ook gerekend op enkele leuke composities met vlinders en hommels, maar die verkiezen duidelijk andere planten in mijn tuin…

Salvia uliginosa

Toen ik vorig jaar in de herfst de tuinbeurs “Les jardins d’Aywiers” bezocht, was er één plant die op de eerste plantenstand al onmiddellijk opviel. Een hooggroeiende plant, vol azuurblauwe bloemetjes die duidelijk een magneet waren voor bijen, hommels en zweefvliegen. Heel wat kwekers bleken deze ‘Salvia uliginosa’ aan te bieden, en steeds weer was deze plant een trekpleister voor vele geleedpotigden. De plant wedijverde niet alleen met de talrijke Asters om de gunsten van de geleedpotigen uit het park, maar zowaar ook met Verbena bonariensis, de kampioen der kampioenen onder de vlinderlokkers.

Ik kocht me deze plant aan om op te nemen in de nectartuin. Tijdens de warme herfst vorig jaar werd deze plant nog veelvuldig bezocht in mijn tuin. De plant ontplooide vorige week zijn eerste azuurblauwe bloemen.  Geen evidente kleur om in te passen in de tuin maar de plant heeft toch een innemende schoonheid.

Er blijft nog één onbekende eigenschap…De plant overwinterde in pot in de garage, ik weet dus nog niet of hij wel écht winterhard is. Volgens mijn verkoper lukt dat wel mits de nodige bescherming, en de meeste bronnen op internet geven ook aan dat de plant redelijk winterhard is.