Maar we zijn er toch dicht bij nu…
Zeker geen foto waar ik prijzen mee gaan winnen, het beestje was direct weer weg… Misschien wel onderweg naar de biodiverse tuin, om te zeggen dat de kepen hier nu vertrokken zijn.
Bij de boomkweker
Ik was lang een absolute beukenhaagfan. Zoals al eerder beschreven, gebruikte ik in mijn initieel plan overal beuk. Maar gaandeweg veranderde het plan. Het vroeger frisgroen in blad komen van de haagbeuk is toch een erg belangrijk voordeel. Daarom staat er een 25m lange beukenhaag aan de straatzijde (meer privacy in de winter) en in de tuin zelf een haagbeukenhaag, om al van begin april te kunnen genieten van een zee van frisgroen blad. En verderop in de tuin wend ik fruithagen aan, niet hermetisch dicht maar wél erg mooi.
De beukenhaag was grotendeels voor de winter geplant en werd, nu het hier eindenlijk wat droger is, dit week-end verder aangeplant en onmiddellijk flink teruggesnoeid (20-30 cm).
De haagbeukhaag rond de schaduwtuin werd twee weken geleden al aangeplant, dit week-end volgde de rest van de haagbeukhaag, aangeplant in een geometrisch patroon dat structuur zou moeten brengen in de toekomstige wilde borders.
De haagbeukplanten voor deze haag had ik besteld bij mijn vast adres en ging ik zaterdagmorgen afhalen. De medewerkers op de boomkwekerij waren duidelijk goed geluimd. Wij scheppen vaak een idealistisch beeld over buiten werken, maar als je een hele dag buiten werkt is het toch zó aangenaam wanneer je vingers er eindelijk eens niet afvriezen van de koude én je eindelijk eens niet zeiknat wordt van aanhoudende regen. Zolang het zo’n hondeweer is loopt de verkoop ook voor geen meter, en met het weer van de afgelopen maanden wordt het tijdsvenster waarin de boomkwekerij planten kan verkopen erg kort. Geen wonder dat ik er opgewekte gezichten aantrof.
Ik had de kleinste maat planten besteld ; 60-80 cm, omdat zo’n jonge planten meestal het beste aanslaan in de tuin. De zaakvoerder haalde 7 bussels planten van uitstekende kwaliteit op, met een uit de kluiten gewassen flink wortelkluit voor zo’n boompjes. Topplantgoed, maar dat ben er ik gewoon.
In vergelijking met de eerste lading haagbeuk, die ik me twee weken geleden elders aanschafte, een wereld van verschil. De boomkweker vertelde me dat hij al enkele jaren geen chemische meststoffen meer gebruikt, maar wel organische meststoffen. “De planten groeien trager, maar veel steviger, gezonder en met een veel beter wortelstelsel.”
Voilà. Zo simpel is dat, bevestiging van een boomkweker.
Er is wel één nadeel aan dat flinke wortelstelsel : de sleuf die je moet graven om te planten wordt nog wat dieper. 😉
Ik heb me laten vertellen dat haagbeukhaag niet wordt teruggesnoeid (een haagbeuk mag je pas in de hoogte snoeien als hij zijn volle hoogte heeft bereikt). Maar mijn boomkweker zegt dat dat onzin is. Ik heb het advies van de boomkweker gevolgd.
Chappe
Waren ze niet aan ’t verbouwen in de Fruitberg?
Je hou het bijna vergeten. Maar deze week was het eindelijk warm genoeg om te chappen.
Nu nog wachten op het aansluiten van de vloerverwarming en het tegelen. De eerste week van april zou “alles” (eindelijk) klaar moeten zijn.
Eerste Gezicht Jaargang 1/Maand 3
Ten opzichte van de voorbije maand is de rommel (grotendeels) weggewerkt. De Magnolia virgiana ‘Satellite’ is aangeplant. Zij die goed opletten stellen ook vast dat de berg kasseien helemaal achteraan verplaatst is (echt beulenwerk) zodat de haag verder kan aangeplant worden (daar ben ik nu trouwens mee bezig, je ziet de greppel openliggen).
Verder zijn er ook nog enkele struiken aangeplant maar dat zal pas duidelijk worden over enkele weken.
Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
De tweede foto is een overzicht van de vlindertuin. Het geluidswerend scherm is ondertussen volledig klaar, de fruitboompjes zijn ook (flink) gesnoeid. De grond is ook wat droger geworden (eindelijk), binnenkort wordt hier zelfs wat opgeruimd.
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Foto van de tuin achter het huis, met zicht op de struikenborder: de greppel om de rhizoombegrenzer te plaatsen is gegraven, zodat ik de bamboe van de buren bij de buren kan houden.
De struikenborder zelf wordt volgende week pas geplant. De hoogstamappelaar is nog steeds niet vastgebonden aan de boompaal (maar staat wel recht ondertussen). Rechts zie je ook de Magnolia grandiflora die aangeplant is én de haagbeukhaaag van de schaduwtuin.
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Foto van de tuin achter het huis, vanuit ons salon. Hier zie je nog beter de Magnolia staan, volgens mij gaat die deze zomer al bloeien).
En : http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Ondertussen helemaal omhaagd.
GAS-boetes voor vogels voederen?
Dit week-end zat het hier weer afgeladen vol, ik heb zo maar even 30 vinken 9 kepen en 8 groenlingen geteld… Hier geen speciale waarnemingen zoals appelvinken, sijsjes, distelvinken en kramsvogels, maar dat gebrek aan kwaliteit proberen we goed te maken met kwantiteit ;-).
’t Zijn een stel ondankbare beesten, die vogels. Ge geeft ze kost en inwoon en wat krijg je ervan terug? Denk ge dat die hun tafel afruimen? Nooit van gehoord.
En dat kakt en schijt hier de bomen (van de buren) onder dat het geen naam heeft.
En in de lente zitten die beestjes nog te fluiten ook, lang voor een normale mens wakker wordt!
Sommigen opperen om vetbolsubsidies in het leven te roepen, maar misschien wachten er ons binnenkort een flink pak GAS-boetes.
Tell a Fairy Tale day
’t Is vandaag internationale sprookjesdag (“Tel a Faire Tale day”).
Zelf heb ik ook een verhaaltje ‘geschreven’ dat ik mijn kinderen vertelde bij ’t slapen gaan. Niet altijd tot tevredenheid van mijn vrouw, want de kinderen waren meestal zo wild dat het slapen gaan niet zo goed lukte daarna.
Er was eens een groot bos. In één van de hoogste bomen van dat bos hadden twee vogeltjes hun nest gebouwd. Jefke, hun jongste vogeltje had altijd honger, en piepte dan heel luid tot zijn mama of papa hem dikke vette, sappige rupsen bracht om op te eten.
Zowel papa als mama vogel vertelden Jefke dat hij minder luid moest piepen, maar Jefke had altijd honger en bleef maar piepen.
En zo groeide Jefke iedere dag.
Na drie weken was hij oud genoeg om uit te vliegen. Maar Jefke durfde niet. En dus bleef hij, steeds luider, piepen omdat hij honger had.
Papa en mama vogel legden hem uit ‘ Jefke. je moet leren vliegen, kijk zó doe je dat ‘ maar Jefke zei (heel zielig ) ‘Ik durf niet’.
En daarna ‘Piep piep piep piep’ (“Ik heb honger”).
Onder de boom hoorde een jonge poes het kabaal. “Hmm” zei de poes. Een lekker vogeltje, daar heb ik wel zin in”. En dus kroop het jonge poesje in de boom.
Mama en papa vogel zagen de poes in de boom kruipen en probeerden Jefke aan te moedigen om te vliegen
“Ik durf niet” zei Jefke koppig.”Breng me liever nog wat rupsen” (“Piep piep piep piep”).
Het poesje was ondertussen al bijna ter hoogte van het nest in de boom en zijn papa riep “Jefke. Fladder met je vleugels en vlieg weg want die poes gaat je opeten”.
Jefke zag de poes nu ook en kreeg vreselijk veel schrik.
“Ik durf niet’ zei hij.
De poes sloop op het nest af maar net voor dat de poes Jefke kon pakken sprong Jefke enkele takken omhoog. De poes volgde Jefke in de boom, de hoogte in.
Daarop sprong Jefke weer enkele takken omhoog.
“Sla met je vleugels en je kan wegvliegen” zei de papa.
“Ik durf niet” zei Jefke.
Weer kwam de poes dichterbij. En Jefke sprong weer enkele takken omhoog. En de poes volgde opnieuw.
Mama vogel probeerde Jefke nogmaals te overtuigen. “Kom schat, sla met je vleugels en je kan zo wegvliegen’.
Maar Jefke durfde nog steeds niet wegvliegen en sprong weer enkele takken naar boven, tot helemaal in de top van de boom.
Het poesje lachte eens erg gemeen “Nu kan je niet meer verder naar boven springen, ik ga je oppeuzelen”.
Jefke begon heel luid te piepen “Piep piep piep piep”, terwijl de poes langzaam verder naar boven kroop, steeds dichter bij Jefke.
“Vlieg nu weg schat” schreeuwden zijn papa en mama synchroon. Ze durfden niet meer toe te kijken.
“Maar Ik durf niet” zei Jefke beverig.
De poes was nu vlakbij, en net op het moment dat de poes Jefke kon vangen sprong Jefke naar beneden (verteller houdt nu zijn armen tegen het lichaam).
Jefke viel naar beneden. “Goed Jefke. Open je vleugels dan ben je aan ’t vliegen” zegden zijn ouders. “Ik durf niet” . En dus hield Jefke zijn vleugels gesloten en viel hij steeds sneller naar beneden. En sneller. En nóg sneller.
Vlak boven de grond (verteller steekt zijn armen weid open) opende Jefke zijn vleugels en vloog hij terug omhoog.
Jefke was gered!
Algemene hilariteit onder de kinderen. Vooral omdat het vogeltje in 1/3 van de gevallen te pletter stort op de aarde of opgegeten wordt door de kat (dan moet de verteller het opnieuw, en correct vertellen ).
Compostzever
Aangezien de grond nog steeds bevroren is hebben we vandaag nog verder geknutseld in de tuin… Toen we twee jaar geleden verhuisden, verhuisde de inhoud van de compostbak mee. Ondertussen is de eerste compost voldoende gerijpt om aangewend te worden in de tuin. Tijd om een compostzeef te maken, zodat ik het kaf van het koren kan scheiden. 
De zeef is een bak, ondersteund door 8 wieltjesdie over een tafel heen kan rijden. 
In gebruik is dit erg makkelijk : Je gooit die bak vol met compost, rolt de bak enkele keren heen en weer over de tafel, en de compost valt door het gaas. De grote stukken blijven liggen. 
Natuurlijk is het handiger wanneer je dat zeven uitstelt tot wanneer de compost niet langer bevroren is, maar ’t werkt erg vlot. 
Heel de constructie pas perfect in één van de vier compostbakken, maar dat is slechts een tijdelijke oplossing, aangezien die bak dit jaar echt nodig ga hebben in het composteringsproces. 
Op die laatste foto lijkt hele de constructie schots en scheef, maar in dit deel van de tuin is de bodem niet erg vlak, dit dank ik aan een gezamelijke inspanning van Mijnheer Mol en Woelmuis.
Werkonderbreking
Het oorspronkelijk plan was om dit week-end nog enkele haagplanten aan te planten én de bamboebegrenzer aan te brengen om de bamboe van de buren uit onze tuin te weren.
Maar me de vorst van de voorbije dagen was dat niet mogelijk. Bovendien lag er vandaag nog een laagje sneeuw, zodat ook de alternatieve plannen in het water vielen.
Veel meer dan de vogeltjes tellen was er in de tuin niet te doen. Of toch wel? Het tuinplan voorziet een plekje voor een flink insektenhotel. Ik heb bij de graafwerken voor de regenwaterputten zelfs wat zuivere leem uit de grond opgeslagen voor dat hotel. Maar zo’n hotel wil ik absoluut in onbehandeld hout maken, en dat had ik niet voorhanden. En met dit weer? Toch meer een werkje om uit te voeren onder een lentezonnetje.
Ik keek naar buiten en zag de oude boomstronk in de tuin en dacht bij mezelf… daar kan ik ook een hotel van maken. Bovendien staat die stronk midden in de toekomstige bloemenweide. Beter kan niet eigenlijk. Gewapend met schroefboormachine en mijn boortjes van 3-4-5-6-8 mm doorzeefde ik de boomstronk. Ik ben eens benieuwd of de solitaire bijen tevreden zijn met deze huisvesting. Ik heb ook enkele gaten rechtstreeks in de schors geboord, benieuwd wat onze gevleugelde vrienden hier van gaan vinden.
Voor de zomer plaats ik in ieder geval een nieuwbouwcomplex, want dit hotel gaat geen jaren meer meegaan…
Ik ga als het wat droger is wel nog eens alle gaatjes uitblazen met een compressor.
Morgen heb ik een dag verlof genomen. De eeuwige optimist in me hoopt in ieder geval morgennamiddag in de tuin te kunnen werken
Verhuis
Het is ondertussen al bijna een maand geleden dat de Fruitberg verhuisde van blogger naar WordPress. Het spreekwoord zegt ‘Nieuwe bezems vegen schoon’, even kijken of dat kloptTen eerste vind ik de stijl van de nieuwe blog beter dan de oude. Bovendien zijn er een heleboel extra toeters en bellen, en laat me maar toegeven, daar houd ik wel van. Ook zijn er wat meer gegevens beschikbaar wat betreft de statistieken (geschiedenis van het aantal bezoekers van één pagina doorheen de tijd, het aantal clicks naar andere websites vanaf mijn site, het aantal bezoekers en het aantal pageviews,…). De statistieken zijn ook een stuk coherenter dan bij blogger Dynamic views (waar mijn aantal pageviews verdubbelde door van lay-out te veranderen).
Bovendien is niet langer 40% mijn bezoek afkomstig uit de Verenigde Staten. Is dat belangrijk. Natuurlijk niet. Niemand klaagt nog over moeilijkheden om te reageren, dat vind ik wel fijn. Ook krijg ik geen melding meer wanneer ik zelf reageer op een bericht.
Zijn er dan geen nadelen aan het leven in WordPress-land? Toch wel. De lay-out van een bericht verzorgen is wat minder evident in WordPress, maar ’t schept ook extra mogelijkheden. En ik mis sommige instellingen van enkele blogger-widgets. Ook zijn sommige navigatieopties iets minder logisch.
Een logisch gevolg van de verhuis : er komen nog altijd meer mensen via zoekopdrachten op mijn oude blogger site terecht dan op de nieuwe WordPress blog. Maar dat zal na verloop van tijd wel veranderen.
Zou ik andere mensen aanraden om over te stappen. Neen. Helemaal niet. Tenzij ze daar zelf zin in hebben. Heb ik spijt van mijn overstap. Evenmin. Dus het afraden zou ik ook niet doen. Uiteindelijk had ik nog een andere motivatie om over te stappen.
Hazelaar
Een vrouwelijke bloem van de hazelaar. Meer dan een maand na de mannelijke bloesem. ’t Zal nog niet voor dit jaar zijn, hazelnoten.
de Fruitberg 