Een tijdje geleden plaatste ik een foto van de leembakjes die ik heb opgehangen om zandbijen te lokken. Vandaag was er al een eerste bewoner, volgens mij een zandhaas.
Ik had de kinderen opgedragen de paaseieren voor neef & nichtjes in de tuin te verbergen.
Zowat alle insectenhotelletjes werden bewoond door een paashaas of een vogel…
Vorig jaar liep ik op zaterdag 31 maart rond 16h00 door de tuin met mijn fototoestel. DIt jaar opnieuw. Hieronder een selectie van vijf foto’s van vorig jaar, en een foto van dezelfde planten dit jaar…
Ik schat dat alles zowat één maand vertraging heeft opgelopen, en ben benieuwd wat daarvan de impact gaat zijn op de oogst
Dit week-end schakelen we over van winter- naar zomeruur. Voor mijzelf is dat steeds een belangrijk keerpunt. De lange werkdagen leiden tot een somber bestaan in de winter : ik vertrek om 06h45 richting werk om ’s avonds terug thuis te komen na 19h00, tot voorkort in volle duisternis.
Vanaf volgende week ben ik vóór zonsondergang thuis en dus wél op tijd om nog even rond te hangen in de tuin.
Ik vertrek wel opnieuw voor de zon het licht aandoet, maar dat is midden april ook alweer achter de rug. Want ook in april lengen de dagen nog met bijna 4 minuten per dag.
Ik besef dat anderen minder enthousiast uitkijken naar deze omschakeling, vooral de mensen met nog jonge kinderen. Maar zelf ben ik dus wél tevreden dat het winteruur achter de rug is, nu alleen de winter nog de deur wijzen.
Nu koning Winter nog niet direct lijkt af te treden (er wordt nog flinke nachtvorst voorspeld tot midden volgende week) vraag ik me af hoe snel de tuin nu gaat transformeren. Mijn indruk is dat de perelaars en de pruimelaars ongeveer op ’t zelfde ogenblik gaan bloeien, terwijl pruimelaars normaal gesproken toch twee weken vroeger bloeien. We gaan dus waarschijnlijk minder lang genieten van fruitbloesem, maar wel véél intensiever. Een overdosis aan bloesempracht lijkt me onmogelijk, dus dat is in iedere geval geen probleem.
Toch nog een voordeel aan die koude van de voorbije weken : minder kanst op bevriezing van de fruitbloesem.
Dit week-end was er hier een bezoeker, net toen ik de nestkastjes aan het ophangen was. Hij vroeg zich af of je daar nu veel genot van hebt, van zo’n nestkastjes op te hangen…
Voor zover ik me kan herinneren hebben nestkastjes zo goed als altijd succes. Niet alleen bij de vogels zelf, ook jonge kinderen reageren enorm enthousiast. Ze kunnen er soms urenlang staan kijken naar de steeds op- en afvliegende ouders.
Mijn petekindje wordt over een week 4 jaar. Haar ouders hebben een zéér grote tuin (> 1 ha) met aardig wat bomen. Hier en daar hangt er een nestkastje, maar volgende week komt er een speciaal nestkastje in de bomen te hangen. Eéntje speciaal voor haar gemaakt, door haar peter, een onderdeel van haar verjaardagscadeau. Eéntje dat zij mag beitsen.
Om er zeker van te zijn dat ze zich geen pijn doet aan haar nestkastje, heb ik de hele buitenkant geschuurd en de hoekjes mooi afgerond. Bij mijn eigen nestkastjes is alleen de binnenzijde geschuurd…
Ik ben eens benieuwd naar haar reactie. Maar ik kan me die reactie al goed inbeelden. Misschien ook een cadeautip voor andere kinderen?
In onze tuin zie ik nooit mussen. Ik hoor hun getsjilp in de verte bij de achterburen. Daarom maakte ik dit week-end ook vier mussennestkasten. De nestkasten hangen tegen de zijgevel van de woning, enkele meters onder de brede dakgoot (hoger durfde en kon ik niet met mijn ladder). Mussen zijn koloniebroeders, die nestkastjes mogen dus dicht bij mekaar.
Deze muur zal de komende jaren begroeien met Schizophragma hydrangeoïdes, die klimplant zou de muur nog extra interessant moeten maken voor de mussen.
Ik ben zeer sceptisch over het eventuele resultaat, maar ik vind het op zich ook best een mooie gevelversiering.
Oh, ik besef maar al te goed dat de nestkastjes niet zo héél erg strak tegen de muur hangen (om niet te zeggen schots en scheef), maar op deze hoogte (> 6 m) was dit mijn beste poging. dat is ook één van de redenen waarom ik geen echt mussenhotel maakte, ik zag me niet met zoveel gewicht op een ladder naar boven kruipen.
Ik vermoed dat dat alvast geen reden is voor de mussen om weg te blijven.
Ook de komende maanden wil ik nog genieten van vogels in de tuin. Daarom werden dit week-end een aantal nestkasten aangemaakt.
Ik heb alle nestkastjes gemaakt met planken van 180 mm breed en 19 mm dik. Op de eigenwijze tuin vind je een goede handleiding om nestkastjes te maken en op te hangen, en ook natuurpunt heeft een mooi overzicht van de nestkasten per vogelsoort, met nog wat verdere uitleg. Ik ga hier dus niet beginnen om hier een handleiding uit te schrijven. Als die handleidingen niet volstaan, raad ik je aan gewoon een nestkastje aan te kopen.
Hier in de fruitberg zijn alle nestkastjes van een verschillend model, zowat afwisseling maakt het knutselwerk zoveel leuker. De buitenzijde van de nestkastjes is behandeld met een ecologisch beitsmiddel.
De vraag is natuurlijk, waar je zo’n nestkastjes ophangt in een jonge tuin waar op een grote notelaar na alleen maar jonge boompjes staan. Dat maakt het ophangen van nestkastjes in de tuin niet direct eenvoudig. Bovendien zitten er hier heel wat katten, waarvan enkele écht verwilderd. En onze kat zit graag in de notenboom. Op termijn kan ik mijn nestkastjes kwijt in de hoogstamappelaar, twee kastenjelaars en een extra notelaar, maar zolang wil ik niet wachten.
Met een beetje zoeken ben ik er toch in geslaagd om in totaal 5 nestkastjes kwijt te geraken in de tuin. Vier nestkasten zijn bovenaan op 4,5 m lange palen bevestigd (die zelf 1 meter in de grond staat). Rond deze palen komt nog een kattengordel.
Verder hangt er ook nog een mezenkastje tegen de oostenmuur en heb ik een boomkruipersnestkast opgehangen, op 7 meter hoogte in de notelaar. Voor iemand die zich niet zo comfortabel voelt op een ladder, voorwaar een huzarenstukje.
Morgen installeer ik nog een ‘mussenappartement’. De nestkastjes zijn al klaar.
Eén zwaluw maakt de lente niet. Eén vlinder ook niet. Laat het duidelijk zijn dat ook tientallen narcissen de lente niet maken. Zeker niet wanneer het sneeuwnarcissen zijn.
De komende dagen zou het hier tot -5°C vriezen ’s nachts en het kwik stijgt overdag ook niet tot temperaturen die werk in de tuin aanmoedigen.
Ik vrees ook voor aanzienlijk wat schade bij de hosta, waar er nu toch al beginnende neuzen zijn te zien.
Eén positief punt: de voorbije dagen is de grond hier feller opgedroogd dan ik had verwacht. Misschien kan ik dus volgende week wel starten met het verplanten van een aantal vaste planten naar hun definitieve standplaats. Tenminste, als de grond niet keihard bevroren is en het vandaag niet blijft sneeuwen.
Hah. nog een tweede positief punt. Ik moest nog nestkastjes bouwen en ophangen, in theorie iets te laat maar met deze koude waarschijnlijk nog ruim op tijd!
De lente hangt in de lucht.
Zelfs de grootste sneeuwophoping deed wat het spreekwoord zegt : smelten als sneeuw voor de zon. Maar ook de planten in de tuin kondigen nu zonder enige vrees de lente aan. Blijkbaar hebben ze ook geen schade ondervonden van de stevige winterprik…
Overal zie je knoppen zwellen of zelfs al prille blaadjes.
Vandaag zullen hier de eerste narcissen in bloei staan. En dat is voor mij het bewijs dat het echt lente is.
Voor de bestuiving van het fruit moet ik niet rekenen op bijen. Die zie ik zo goed als nooit in de tuin. Hommels, zweefvliegen en solitaire bijen moeten hier dus de klus klaren. Daarom wil ik deze laatste een handje toesteken door hen de nodige nestgelegenheid aan te bieden.
In eerste instantie plande ik een groot insectenhotel in de tuin. Ik ben gaandeweg van dat idee afgestapt. Zo’n concentratie aan nestgelegenheden voor solitaire wespen trekt volgens mij teveel de aandacht van rovers en parasieten. Bovendien is het vaak ronduit lelijk. Daarom wil, naast de boomstronk waar ik een tijdje geleden iets over schreef, overal doorheen de tuin kleine insektenhotelletjes aanleggen, in totaal vier verschillende types. Kleinschalig toerisme in onze tuin dus.
Hiervoor gebruik ik overschot van de onbehandelde kastanjepalen, waarin gaten geboord zijn van 4 tot 10 mm dikte. In totaal zes houtblokjes zijn her en der in de tuin opgehangen, voorzien van een dakje. In plaats van een afdakje te voorzien heb ik de stronkjes onder een hoek van 45° afgezaagd.
Verder boor ik hier en daar een gaatje in de kastanjepalen van de leiconstructie van de braamstruiken, de frambozen en de kruisbessen.
In deze bakjes liggen holle takjes. op dit ogenblik gebruik ik voornamelijk bamboestengels wat vliersnoeihout en de holle stengels van Verbena bonariensis en brandnetel, maar op termijn zullen deze bakjes heringericht worden met ‘inheemse’ hol plantenmateriaal. Het houten kastje is gemaakt van onbehandeld hout, ik heb het ook niet gevernist (wil dit zo natuurlijk mogelijk houden). De takjes zijn stevig aangedrukt in het bakje (door nog enkele bamboestokjes toe te voegen met behulp van een hamer). De tussenschotten maken het vullen van het bakje een pak makkelijker.
Slechts 15% van alle solitaire bijen zouden in houtblokken of stenen nestelen. Er zijn veel meer dieren die hun nest in niet-begroeide zandgrond aanmaken. Daarom hang ik ook enkele bakjes vol (aangedrukte) leem op. Deze leem heb ik gerecupereerd tijdens de graafwerken voor de regenwaterputten.
Op internet wordt geadviseerd om de leem te mengen met strasskalk om het volledig te laten uitharden, ik doe hier een poging met natuurlijke leem. Het aandrukken Is met behulp van een plakje gedaan (waar ik met een hamer enkele flinke tikken op heb gegeven).
Ik heb zo een eerste bakje aangemaakt. Ik ben benieuwd of dit werkt. Wanneer dat het geval is maak ik er nog enkele bij…
Er komen ook nog enkele kalksteenblokken, doorzeefd door de boormachine. Maar daar ben ik nog niet aan toegekomen.
Net zoals vorige week heb ik vandaag verlof genomen, voor een laatste bezoekje aan de tandarts. Vorige week hoopte ik stiekem op nogmaals een dag vrolijk fluitend werken in de tuin in ’t lentezonnetje, maar ’t is hier nu -12°C. Op de plaats waar ik moet werken ligt een sneeuwophoping van een halve meter. De houtstapel die ik wou gebruiken ligt onder een andere sneeuwophoping.
Bovendien storen de gasten van ’t restaurant, dat hier nooit gesloten was maar nu opnieuw op volle toeren draait, zich aan werklieden.
’t Enige positieve punt, ’t is wel erg mooi in de tuin, vooral de geometrische figuren die de sneeuw aanmaakt zijn erg mooi.
White lines… jeugdsentiment (maar in de song gaat het niet over bevroren water…)
de Fruitberg