Het blad van de notelaar begint zich eindelijk te ontvouwen, en de boom staat ondertussen ook al enkele dagen volop in bloei. Niet direct mooi of spectaculair.
De mannelijke vruchten zijn die grote lange ‘katjes’, de vrouwelijke die twee kleine bolletjes met een kuifje.
Ik hoop dit jaar op een oogst zoals twee jaar geleden (een opbrengst van meer dan 200 liter noten).
Het weer is in ieder geval beter dan vorig jaar. Maar op die vruchten moeten we nog lang wachten.
Dit week-end werden de aardbeirekken verder afgewerkt, door het aanbrengen van een loofwand.
De bloemen worden onder het onderste touw doorgehaald, zodat de bessen mooi aan de buitenzijde hangen. De twee touwen samen zorgen ervoor dat het loof rechtop blijft staan en de bessen dus volop van de zon kunnen genieten.
Vanaf nu worden alle bloemstengels – zodra ze voldoende lang zijn – onder het onderste touwtje doorgehaald. Niet alle aardbeirassen maken even lange stengels aan, dus het is niet altijd evident…
De drainbuizen heb ik ondertussen nog steeds niet aangesloten. Ik hoop dit één dezer eindelijk in orde te brengen. Verder moet ik ook nog een gootje aanbrengen om uitlopers in af te leggen.
Het gazon in de achtertuin is erg kleurrijk. Maar naar mijn smaak vooral véél te geel. De kruipende boterbloem, een vervelende woekeraar, is de overhand aan ’t nemen .
Verder in de tuin trof ik ook deze schoonheid aan.
De eigenwijze tuinier overpeinzde deze week nog een stukje over de nood om van onze tuin te kunnen genieten. Dit week-end beperk ik me in eerste instantie tot het zware labeur, en door het druilige weer viel er eigenlijk weining plezier aan te beleven.
In de grote bessenkamer worstel ik met de rijkelijke groei van ’t gras. Dit stukje tuin was vroeger moestuin, en er zit duidelijk nog flink wat voeding in de bodem. Ik kan het gras hier nog niet afdoen, omdat ik vorig jaar veel krokussen en narcissen in dit tuindeel plantte en het loof van deze planten nog lang niet gedroogd is… Het onkruid overwoekerde de kiwibessen en druivelaars, maar dat euvel is ondertussen verholpen door een plaatselijke wiedactie.
Ook in de trosbessenkamer woekerde het onkruid er op los. Na enkele flinke wied-sessies is hier alles onder controle. Op termijn wil ik hier houtsnippers leggen als bodembedekking, maar dat stond nu niet op de agenda. Gisteren werd namelijk dit hoopje grond geleverd. 5 m³ grond verzetten, een leuke work-out.
De hele hoop was gisterenavond verdwenen, ondanks het vreselijke rotweer (wat deze job absoluut NIET leuker maakt). Voor het mooi egaliseren van de grond moet ik wachten tot het opnieuw wat droger is.
Vandaag werden nog wat aankopen van Beervelde aangeplant en wordt er ook een beetje gewied onder de fruitbomen: op de foto hieronder zie je de plaats met het minste onkruid (een bewijs dat die bosaardbei een geweldige bodembedekker is).
De eerste bastaardrupsen doen zich weer te goed aan de kruisbesplanten. Zolang de plaag beperkt blijft, vang ik rupsen weg met de hand en voeder ze aan de kippen.
Als de plaag niet onder controle geraakt gebruik ik bacteriepreparaat BT; een biologisch bestrijdingsmiddel.
Verder heb ik ook last van perenbladgalmijt op de perelaars. Bij kleine besmetting volstaat het wegplukken van het besmette blad, maar een aantal bomen zijn wel redelijk sterk aangetast (veel feller dan de foto hieronder).
’t Zijn dit week-end opnieuw ‘Tuindagen van Beervelde’. De laatste drie jaar miste ik geen enkele editie. Ook dit keer kwam ik terug met een auto volgeladen met plantgoed. Naast enkele pioenrozen (waaronder de botanische Paeonia mlokosewitchii, enkele struiken (Philadephius delavayi en Magnolia laevifolia) en wat kruiden kocht ik dit jaar vooral siergrassen en plantgoed voor de schaduwtuin. In de eerste plaats enkele Polygonatum-soorten, maar ook nog enkele Hosta en dit bijzondere meiklokje.
Ik heb de indruk dat de beurs ieder jaar drukker wordt en uit haar voegen barst. De wagens stonden aan te schuiven vanop de autostrade, de parking stond afgeladen vol en de plantencrêche – die de voorbije edities zo goed functioneerde – kreunde onder de drukte. Ook de wachtrijen aan de toiletten leek redelijk indrukwekkend.
Toch blijft de beurs een aanrader, ook al moet ik er een flinke afstand voor afleggen. Dit vanwege de grote variëteit aan gespecialiseerde kwekers. Wanneer ik deze allemaal individueel een bezoekje zou brengen zou ik nog heel wat meer afstand moeten afleggen.
Ik stoot er ook iedere jaar op uitzonderlijk mooie planten die ik nog nooit had gezien. Deze Magnolia laevifolia was zo één van de planten dit jaar: een kleine wintergroene struik met mooie, komvormige bloemen die ook aardig wat insecten aanlokken.
Af en toe ga ik een foto plaatsen om het resultaat van het snoeiwerk op te volgen. Leveren die planten nog een goede opbrengst met dat al dat gesnoei?
De eerste plant die de revue kan passeren is de Aalbes. De foto is duidelijk : een meer dan redelijke opbrengst ondanks de fikse snoei deze winter. Zoals je kan zien op de foto zijn er ondertussen ook bamboestokken geplaatst!
De blauwbessen staan nu in bloei. Zoals je ziet op bijhorende foto is de opbrengst aan bloemknoppen ook hier meer dan behoorlijk te noemen .
Een detailopname
Voor de druivelaars en frambozen is het nog een beetje vroeg, dit wordt dus nog vervolgd.
Mijn compostbakken staan hier nu ongeveer een jaar. Ik heb zelf 4 bakken van 1500 mm breed x 1200 mm diep en 100 mm hoog neergezet. De enige plaats waar we de compostbakken kwijt konden was in ’t zicht vanuit de woonkamer. Daarom heb ik geopteerd om niet met recyclagehout (paletten) te werken, maar wel met geïmpregneerd tuinhout, zodat ik een redelijk strak resultaat bekwam. Vóór de compostvaten werd vorige winter een beukenhaag geplant, zodat de bakken over 3-4 jaar helemaal uit ’t zicht verdwenen zullen zijn vanuit de woning.
Van aan de andere kant is de constructie wat minder strak, een gevolg van de vele woelmuizen en mollen die dit plekje in de tuin als hun speeltuin beschouwen.
Het afval ‘start’ rechts in de eerste bak, en verhuist daarna in de loop van het jaar naar links, bak per bak. Ik probeer mijn compost om de 6 weken om te zetten. Op de eerste bak na heb ik overal een deksel voorzien, zo kan ik de vochtigheid zelf regelen. De deksels kunnen in twee stukken verwijderd worden. De ‘spleten’ tussen de houten latten dienen voor de verluchting.
De voorzijde bestaat uit drie panelen, zodat in en uitscheppen redelijk vlot en netjes kunnen verlopen.
Hier heb ik de panelen omgekeerd teruggezet, zo zie je goed hoe de constructie opgebouwd is.
Nog een foto indien je inspiratie wenst.
En nog twee foto’s van het (in twee delen) demonteerbaar dak.
Ondertussen lijken de appelaars minder achterstand te hebben opgelopen qua bloesemtijd dan de vroege bloeiers. De meeste appelaars staan nu volop in bloei.
De braambessen gaan volgens mij quasi geen achterstand hebben in vergelijking met vorig jaar, de eerst braam (boysenbes) staat volgens mij over minder dan twee weken in bloei als ’t weer nog even zo blijft, qua timing niet zo veel later als vorig jaar.
Voor wat betreft de aardbeien heb ik geen referentie, maar sinds dit week-end beginnen de planten aarzelend te bloemen.
Aan de mussenkolonie uit Langveld.
Kan iemand me uitleggen waarom jullie mijn tuin mijden als de pest? Al meer dan een jaar hoor ik jullie getjilp bij de achterburen. Al meer dan een jaar zie ik jullie niet in mijn tuin. Nooit. Terwijl ik hier héél de winter eten heb voorzien. Niet minder dan 60 kg vogelvoer is hier uitgestrooid deze winter. Vinken, merels, kepen, boomkruipers, boomklevers, spechten, houtduiven, tortels, groenvinken, koolmezen, pimpelmezen, staartmezen, roodborst, zanglijster en spreeuwen. Allemaal vonden ze de weg naar mijn tuin. Allemaal. behalve jullie. Geen enkele bezoekje, zelfs niet één dag.
Toch hing ik hier een mussenhotel op, om jullie te lokken. Ik vind jullie namelijk onwaarschijnlijk sympathiek en gezellig. Is er misschien iets mis met het hotel? Hangt het te hoog? Te laag? Ik vermoed niet dat jullie me daar op kunnen antwoorden, want om dat hotel te beoordelen moet he eerst in mijn tuin komen.
Als jullie alsnog geïnteresseerd zijn in die nestplaatsen, gaan jullie ze wel moeten delen met de koolmezenfamilie die één van de nestkastjes heeft ingepalmd.
Ondertussen begon ik al te denken dat ik me jullie getjilp alleen maar inbeeldde. Dat jullie hier verdwenen zijn. Zoals op zoveel plaatsen in Vlaanderen. Toen ik vorige week naar de bank stapte, hoorde ik jullie zowat overal tjilpen, dus toch mussen, dacht ik.
Gisteren werd duidelijk dat ik me jullie nabije aanwezigheid niet heb ingebeeld. Ik zag één koppeltje mussen stoeien in de tuin van de achterbuur. Van de éne naar de andere struik vlogen jullie. Op een boogscheut van mijn tuin (neen ik heb geen boog en ga geen pijlen op jullie afvuren). 5 meter. Meer niet. Maar nogmaals en opnieuw : op geen enkel moment in mijn tuin.
Dit begint op regelrechte provocatie te lijken!
de Fruitberg