Enkele maanden geleden kwam de voortuin aan bod in de BBC-reeks ‘Great Britisch Garden Revival’.  Tot het begin van de 19de eeuw werden huizen gebouwd tot tegen de straat. Vanaf dan begon men, met onder meer ‘privacy’ in het achterhoofd, een afstand te voorzien tussen de straat en de woning. Tot ergens in het begin van de jaren ’60 besteedden mensen meer energie aan het verzorgen van de voortuin dan het verzorgen van de achtertuin. Langzaam werd de aandacht verschoven naar de tuin achter de woning, en voortuinen werden steeds meer en meer gereduceerd tot een fantasieloos stukje gazon (weinig onderhoud) of parkeerplaatsen voor voertuigen. Het groen moest plaats maken voor kasseien en klinkers, waardoor heel wat straten tot één grote betonvlakte werden herschapen. Ter ere van koning auto werd niet alleen het uitzicht troosteloos maar werden stedelijke gebieden gevoeliger voor watersnood bij felle regenbuien. Veel van deze verharding is immers onvoldoende waterdoorlatend waardoor de riolen steeds meer water te slikken krijgen.

Bij de aanschaf van onze woning was onze voortuin ook één grote parkeerplaats, een flinke 20 cm kiezel over een oppervlak van 800 m². Op een normale oprit en enkele paden in houtschors na (beide waterdoorlatend) is de voortuin nu opnieuw ‘tuin’.

Toen ik het definitieve ontwerp vastlegde trachtte ik van de voortuin een beetje een visitekaartje voor de rest van de tuin te maken. Twee van de vier plantenvakken zijn weelderig gevulde borders, de U reeds vertrouwde Pioenenborder (uit de serie Microzicht), en de enkele weken geleden aangelegde L vormige  border schuin tegenover, die een gedeeltelijke ‘witte & gele’ weerspiegeling tracht te zijn van die (witte & roze) pioenenborder.

De twee andere, grote plantvakken van 3,5 x 4 m, zijn vanmorgen aangelegd. Dat aanplanten ging niet zonder slag of stoot. Terwijl ik eergisteren nog gewaarschuwd had voor verkeershinder, gebeurde er, terwijl ik in de voortuin aan’t werken was, een auto-ongeval recht voor ons huis. Een vreselijke klap, net op ’t ogenblik dat ik met de rug naar de straat stond. Best wel schrikken.

Het beplantingsschema is hier vrij formeel, maar wel met een knipoog. Binnen een strak afgelijnd kader van lage taxushagen en een rode beukenhaag, meandert een taxuskronkel als scheidingslijn tussen een vak Lavendula ‘Hidcote’ en Anemome x ‘Honorine Jobert’. Een klein stukje formele tuin, zonder echte symmetrie. Beide planten bloeien vrij laat in ’t jaar, maar dat is dan een tegengewicht voor de beplanting in de pioenenborders, die eerder vroeg in de zomer zijn hoogtepunt bereikt. Voor de lage hagen gebruik ik Taxus, omdat Buxus totaal ongeschikt is voor haagvormen in een ecologische tuin (aantasting door de schimmels Cylindrocladium buxicola en Volutella buxi). Bovendien heeft het snoeiafval van Taxus nog nut.

En ook hier weer is ’t aan de plantjes om te groeien. Maar er is weer een stap gelegd naar een tuin die volledig aangelegd is.

Door werkzaamheden in de voortuin zijn er belangrijke files in Tienen, ter hoogte van de Fruitberg. De doorstromingsproblemen zullen waarschijnlijk tot na het week-end aanhouden.