Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Ik had net mijn eerste ‘Full-frame’ digitale spiegelreflex gekocht, een canon EOS 5D, en me er onmiddellijk een sigma 12-24 mm lens bijgekocht. De eerste weken fotografeerde ik als een gek alles met een beeldhoek van 12mm. Je kan er erg leuke effecten mee creëren. Zo ook hier in Leuven op een zonnige winterdag.
Hier zag je deze morgen dezelfde taferelen als in de natuurlijke tuinnatuurlijke tuin. De afgestorven planten waren bekleed met rijm en zorgden voor een feeëriek beeld in het winterzonnetje.
Op dagen als deze worden mensen die geen hersftopkuis doen beloond door mooie taferelen. Enkele sfeerbeelden uit de fruitberg.
Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Hotels zijn vaak een saaie boel. Enkele jaren geleden spendeerde ik rond nieuwjaar een weekje in één van de Cube sporthotels. Modern design, veel kleur, en ontworpen met het oog op ’t gebruiksgemak van de bezoeker. In iedere kamer een droogruimte voor skikledij, het veilig stallen van een fiets (die je via de betonnen constructies makkelijk tot boven kan rijden.
Zo’n modern gebouw zegt me ook veel meer dan het zogezegd gezellige gerestaureerd klooster of kasteelhoeve.
Aan het huis dat we 5 jaar geleden kochten was ook een dubbele garage verbonden. Eentje waarvoor je het hele huis dient rond te rijden om er binnen te rijden. Zoveel plaats wou ik niet vrijhouden voor de auto. Dus zouden de garages dienst doen als fietsenhok en tuinberging. Wel een echte luxe, zo’n tuinhok van 6 x 4 meter -, opgetrokken uit steen en met betonnen vloer – als tuinberging.
Maar die lelijke garage staat wel in’t zicht van het terras… Het stukje grond tussen het terras en de garages werd een plantenborder met de wintergroene bamboe Fargesia sp. Jiuzhaigou I als haag om het zicht op die garages weg te nemen.
Maar die bamboe groeide veel minder rechtop dan ik had gedacht, en eigenlijk is het na vier jaar nog steeds niet ok. Een tuinarchitecte die hier op bezoek was tijdens de open-tuindagen suggereerde dat ze die bamboe maar niets vond en dat het beter zou zijn om de haag uit haagbeuk op te trekken, zoals de rest van de hagen in dit stuk tuin.
Eerlijk gezegd, ze heeft meer dan gelijk. Daarom vervang ik de bamboe door een haag van haagbeuk. Voor enkele van de bamboeplanten heb ik een plaatsje om ze aan te wenden, maar er blijven nog wel enkele planten over.
En daarom dus opnieuw een kleine give away: hier te verkrijgen, enkele planten Fargesia Jiuzhaigou I. Dit is een niet woekerende, wintergroene bamboe die ongeveer 3 meter hoog wordt, met rode halmen.
Geïnteresseerden stellen zich kandidaat in de reacties onderaan. Een schuldige kinderhand zal nadien bepalen wie de buit krijgt.
Een tijd geleden gooide Menck een stokje. Tijd om dat terug te werpen.
Wat is uw vroegste herinnering? Ik herinner me nog flarden uit mijn jeugd, maar heb geen flauw benul van de chronologie van die gebeurtenissen, en dus geen idee wat nu mijn vroegste herinnering is. Ik denk dat de oudste herinnering me terugbrengt naar de dag dat ik met mijn driewieler in de beek ben gereden wegens bocht te kort afgesneden. Voorwielaandrijving…
Welke levende persoon bewondert u het meest, en waarom? Mensen die zich inzetten voor anderen, zonder er zelf winstbejag of faam mee na te streven. Ik kom er zo ook af en toe tegen. Sommige mensen zeggen dat ook dat soort inzet dient om hun ijdelheid te strelen, maar ik weiger zo cynisch te zijn.
Wat is uw grootste angst? Dat mijn kinderen iets zou overkomen.
Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek? Daar zullen verschillende mensen wel een ander idee over hebben. Zelf ga ik vandaag voor mijn sarcasme.
Welke eigenschap stoort u het meest bij anderen? Koppigheid en kortzichtigheid. Gebrek aan tact.
Wat was uw meest beschamende moment? Er komt hier niet direct iets voor de geest. Ik zal de dingen gewoon verdrongen hebben, en ga dat ook zo houden.
Wat is uw dierbaarste bezit? Ik denk de vrijheid om te doen en te laten wat ik wil. En mijn gezin.
Wat maakt u ongelukkig? De kortzichtigheid van de mensen (en dus het mensdom) die als lemmingen hun ondergang tegemoet lopen.
Over welk deel van uw uiterlijk bent u het minst tevreden? Mijn buik die iets te rond en gezond is.
Wat is uw favoriete boek? Ik ben geen grote lezer. “The quincunx” van Charles Palliser.
Wie of wat is de liefde van uw leven? Mijn vrouw.
Wat was de beste kus van uw leven? Dat zal ook bij mij wel de eerste geweest zijn.
Wat is uw foutste guilty pleasure?
Fout… Is dit fout? Ohh, en ik hou van Robotwars, ook bijzonder fout als je het mij vraagt.
Wat bent u verschuldigd aan uw ouders? Enorm veel. De onvoorwaardelijke steun die ik altijd van ze heb gehad.
Wie mag er aanschuiven aan uw droomdiner? Mijn familie en vrienden, meer moet dat niet zijn. En als ik dan toch bekende mensen moet uitnodigen, Trump en Poetin. Erdogan maak ook afkomen. Dan maak ik scampis voor ze klaar. Maar die scampis laat ik eerst wel een dag in de zon liggen. Laat die mannen maar een week ’t vliegend schijt hebben.
Welke stopwoorden en –zinnetjes gebruikt u te veel? Euh.
Wat is de ergste job die u ooit hebt gedaan? Afwasser in een taverne,als studentenjob. Zo erg was dat niet eigenlijk. En in ’t echte leven, heb ik – dankzij mijn studies – de kans gekregen om te doen wat ik wil.
Wat was uw grootste teleurstelling? Hier ga ik mijn joker inzetten.
Als u terug in de tijd kon reizen, waarheen zou u gaan? Naar mezelf toen ik 16 was om me enkele tips te geven.
Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren. Wat meer karakter zo nu en dan.
Wat beschouwt u als uw grootste prestatie? Dat ik weinig bruggen opgeblazen heb en iedereen recht in de ogen kan kijken zonder me te schamen.
Waar zou u nu het liefst willen zijn? Aan ’t vliegen in de lucht, als een vogel.
Wie moet u spelen in de film van uw leven? Laat die film maar. Zelfs ik ga niet kijken.
Wat is uw favoriete geur? De geur van amandelen in Amaretto en velpon. De geur van Lonicera fragantissima in de tuin.
Hoe komt u tot rust? Door te slapen is hier ’t evidente antwoord. En anders : door te tuinieren.
Van welke gewoonte zou u graag af willen? Iedere keer terugstappen naar de voordeur of de auto om te controleren of ze wel op slot zijn. De neiging om dromen soms voor werkelijkheid te nemen. En er zijn er nog wel enkele andere.
Wanneer hebt u voor het laatst gehuild? Toen mijn grootvader begraven werd.
Wat houdt u wakker ’s nachts? Mijn allergie als ik mijn medicatie niet neem.
Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis? “Intermezzo’ uit Cavaliera Rusticana van Pietro Mascagni, hier met Jabba the Hutt als dirigent.
Hoe wilt u herinnerd worden? ’t Zou fijn zijn dat mijn kinderen later een positief beeld van me hebben, wanneer ik er niet meer zal zijn.
Tijd om ook eens een plant tot plant van de maand te benoemen die niet aan ’t bloeien is. Daarom nomineer ik deze maand Cotinus coggygria ‘Royal Purple’. November is sowieso de maand waarin de bloemkleuren uit de tuin weg-ebben en de herfstkleuren van veel heesters onze aandacht trekken.
Cotinus is een plant met een prachtige roodverkleuring van het blad in de herfst. Ook de rest van ’t jaar valt de plant voornamelijk op door zijn eirond blad dat dan dieppaars van kleur is.
In de zomer draagt de plant pluimvormige bloemen, maar dat is niet de reden waarom de plant in de tuin staat hier. Het blad steekt prachtig af bij heeft wat andere bloeiende planten. Ik wend deze struik dus aan in de border, en snoei de plant zowat ieder jaar flink terug om een mooie bossige struik te bekomen. Een erg makkelijke plant, die zowat overal aangeboden wordt. Heel wat bezoekers aan de eco-tuindagen konden deze pruikenboom (nederlandse naam) best pruimen, want meerdere bezoekers informeerden achter de naam van deze struik..
Zonet voerde ik mijn lijstje in voor de tijdloze van stubru. De komende weken wordt het jaar op heel wat zenders afgerond met een top 100, top 1000 of top ‘kijk ik kan nog meer’. Misschien willen enkele van jullie wel een lijstje inzenden, maar twijfelen jullie over wat nu het juiste lijstje is. Om jullie slapeloze nachten te besparen geef ik hieronder het antwoord 😉
1. Ludwig von Beethoven : Ode an die Freude
Deze symfonie is wat mij betreft het mooiste wat de mensheid heeft gemaakt. Vanaf de ontroerend mooie eerste beweging tot het overdonderende koor op ’t einde van ’t stuk. Onwaarschijnlijk dat dit stuk muziek geschreven is door een componist die zo goed als volledig doof was…
De versie die ik hieronder plak is een leuke Flashmob ergens in Spanje, die is minder lang en wat toegankelijker dan de volledige symphonie.
Dit stuk is al 200 jaar oud. Tijdloos dus ;-).
2. Silversun Pickups : Lazy eye.
Een song met een baslijn die zo vet is dat ze gewoon morbide obese moet zijn. De huilende gitaar. De stem van de zanger die wel een zangeres lijkt (zolang ik de videoclip niet had gezien dacht ik dat ik een vrouw hoorde zingen). Voor veel mensen een doorslagje van The Smashing Pumpkins, maar ik vind dit beter dan het werk van Billy Corgan. Ook zoveel jaren later blijft dit mijn absolute favoriet.
3. Arcade Fire : Intervention
Een geweldig nummer, waarin je wel héél veel verschillende instrumenten hoort . Prachtige opbouw vanuit orgelmuziek tot een geweldige climax en geweldige backing vocals.
De clip die bij dit Youtube-filmpje hoort zijn fragmenten van “Battleship Potemkin” van Eisenstein (en ja, de koetsscène uit The Untouchables is een referentie naar deze film).
4. White Lies : Farewell to the Fairground
De groep wordt wel eens een moderne versie van Joy Division genoemd, en daar kan ik me wel enigszins in vinden, het geluid is een mix van Interpol, The Editors en Joy Division. Geen slechte referenties, niet?
De beelden van deze clip zijn opgenomen in Norilsk, de meest vervuilde stad op aarde. De song zelf is opgenomen in Brussel.
5. Artic Monkeys When the Sun Goes Down
Zelf kan ik het recentere werk van AM ook best pruimen, dit blijft toch mijn favoriet. Waarschijnlijk omdat dit iets meer knalt. Van hun debuutplaat, waar trouwens heel wat pareltjes op staan.
6. Beastie Boys : Sabotage . Yeeeeeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
7. Eels : That look you give that guy .
Mr E. heeft het merkwaardige talent om prachtige muziek te schrijven, die meestal erg droevig klinkt. Zelf liedjes met een vrolijke tekst klinken vaak intriest. Mr E heeft voor mij wat weg van Droopy, The Dog. Dit is zijn beste nummer, en ook hier druipt de melancholie van af.
8. Lambchop : This Corrosion
Een ronduit geweldige cover van een nummer van The Sisters Of Mercy. Het soort muziek dat nooit een groot publiek bereikt. Oorspronkelijk was dit een een bonustrack op een beperkte uitgave van één van hun CD’s. Dankzij youtube en itunes voor iedereen beschikbaar.
9. A-Trak : Heads Will Roll
De Yeah Yeah Yeahs schreven dit nummer in de hoop dat een DJ het zou remixen. Het resultaat van de samenwerking met A-TRAK is dit pareltje. Het origineel is ook best OK.
10. Nick Cave ; Into My arms
Omdat het gewoon de mooiste lovesong aller tijden is.
11. Lost Frequencies : Are you with me?
Omdat een top tien pas compleet is wanneer er 11 nummers in verwerkt zijn : er is geen enkel nummer dat er zo goed in slaagt om me goed gezind te maken. Hoor ik u daar zeggen “Een niemendalletje”? Kan zijn. Maar ik loop weer even op een wolkje.
Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Nog maar eens een nachtelijk stadszicht met doorrijdend verkeer, dit keer een tram in Gent. Dit is was de eerste keer dat ik zo’n beeld maakte. De foto van de trein in Leuven is een gevolg van deze eerste foto.
Alhoewel deze foto een pak minder goed is, kan ik hem wel smaken. ’t Was ook één van mijn eerste nachtfotografie-uitjes met een digitale reflex. Zoals al eerder gezegd, een pak minder uitdagend dan een klassieke camera, met onmiddellijke feedback.
20 November 2016. De foto’s werden dit keer een beetje te laat genomen.
Voortuin.
Alle kleur is nu ongveer weggeëbt. Alleen de Penstemon en de Verbena kleurt de voortuin nog een klein beetje, maar je moet er naar zoeken als spelden in een hooiberg.De structuur van hagen zal hier de komende maanden het beeldd domineren.
In de nectartuin hetzelfde verhaal : dood en verval. Het bladgroen is ook al plaats aan ’t maken voor dor bruin en grijs. De wilg in ’t midden van ’t beeld werd midden juni teruggeknipt tot 50 cm hoogte…
De hersft begint niet alleen rond het terras het terras zelf is ook duidelijk klaar voor de winter, alle niet-winterharde planten zijn opgehokt en ook de hardhouten terrasmeubelen staan in de berging.
Tuin achter de woning
Zo mogelijk nog een pak kaler dan een maand geleden. De haagbeuk zorgt voor een beetje herfstgeel. De grijze emmer in ’t midden van ’t gras schermt een woelmuisval af.
De Hosta zijn al lang verdwenen, de varens blijven groen. De notelaars is op één dag alle blad kwijt geraakt. Dat mag blijven liggen tot begin volgend jaar.
Enkele maanden geleden schreef ik over de schaalvergroting van mijn insectenhotelketen.
Alle klassieke insectenhotels zijn ondertussen zo goed als volgeboekt. De alternatieve insectenhotels zijn een gemengd succes. In de takkenbussels is zeker leven te bespeuren (een aantal takjes zijn uitgeknaagd en opgevuld).
De leembakjes zijn een totale mislukking, omdat ik teveel kalk heb toegevoegd zijn ze beenhard geworden bij volledige uitdroging. Ondertussen heb ik met een boor gewone gaten geboord in deze leem, zodat ze volgend jaar kunnen dien als klassiek insectenhotel voor holbewoners.
Volgend voorjaar probeer ik nogmaals leembakjes te maken, maar dan met de juiste hoeveelheid kalk. De aanhouder wint!
de Fruitberg 