Een plantje dat net een akelei lijkt, maar dan net iets anders. Ik ben benieuwd of ik deze ga kunnen overhouden, de meningen over de optimale standplaats van dit plantje durven nogal eens verschillen.
Saruma henryi
Eén van de vele nieuwe aanwinsten in de schaduwtuin. Een naar verluid erg makkelijk groeiende schaduwplant met viltig, hartvormig blad en lichtgele bloempjes. Ook de uitgebloeide bloempjes blijven nog mooi. De plant zou 3-4 maand bloeien.
Eerste Gezicht Jaargang 5 / Mei
1 Mei 2017. Tijd voor de vaste beelden uit de tuin. Vanaf deze maand post ik ook een foto van de vijver en de bloemenweide.
Voortuin.
In vergelijking met april is het hier veel ‘groener’. Eigenlijk staat er hier nu zo goed als niets in bloei. Nog enkele dagen en de eerste pioenen staan in bloei. De klimroos tegen de oostergevel is flink verder gegroeid. De beuk is nog niet uitgelopen, wat hier toch nog een sombere indruk geeft.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
In de nectartuin zijn deze winter nog enkele flinke aanpassingen doorgevoerd. Nu is het afwachten tot het resultaat zichtbaar wordt. En ja op de voorgrond dienen nog wat verdroogde takken weggehaald te worden.
Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
Ook hier is alles fris groen maar staan er relatief weinig planten in bloei (maar wel de hoogstamappelaar).
En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
De bijenboom is nog niet hersteld van de vorstprik. Aan de voet van die boom moet ook dringend eens gewied worden. Het gras werd vorige wek voor de eerste keer gedeeltelijk gemaaid. Het krokusloof is nog niet uitgedroogd…
http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Vijver
Het eerste ‘leven’ is in de vijver gesignaleerd. Enkele tientallen schaatsenrijders zwemmen op het water. Enkele planten zijn al flink in grootte toegenomen (vooral de beekpunge). op de achtergrond staat de appelhaag nog volop in bloei.
Bloemenweide
In de bloemenweide zijn de eerste bloemetjes zichtbaar (koekoeksbloemen). Ondertussen werd ook een bloemenakker uitgezaaid om de bodem wat te bedekken dit jaar.
Schaduwtuin
De schaduwtuin is het meest ‘aangetast’ door de vorst. Heel wat Hosta staan er als een hoopje miserie bij.
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Plant van de maand April: Magnolia laevifolia
Het is weer tijd om een plant van de maand te nomineren. Deze maand is dat een plant die al eerder aan bod kwam op deze blog, met name magnolia laevifolia. De plant heette enkele jaren geleden nog Michelia yunnanensis, maar werd ondertussen dus als telg van het geslacht Magnolia beschreven.
Laevifolia kom van het Latijnse woord ‘levis’, wat glad wilt zeggen, de plant heeft dus maw glanzend blad. Van dat blad kan je heel de winter door genieten, want het is een wintergroene heester. Eind april begin mei start deze plant met bloeien, en dan is deze plant echt wel een blikvanger. Door het warme voorjaar is hij er dit jaar extra vroeg bij. De struik lijkt ieder jaar rijkelijker te bloeien, met mooie, komvormige witte bloemen. De bloemen geuren ook aangenaam (maar wel niet sterk).
De plant zou matig winterhard zijn, en staat daarom op de meest beschutte plek van mijn tuin, waar de plant de voorbije 4 winters zonder winterschade heeft doorstaan (dus temperaturen tot ongeveer -10 °C). Het enige probleem vormen sneeuwbuien. De combinatie van wintergroene struik en redelijk soepele twijgen maakt dat de struik na een stevige sneeuwbui helemaal plat ligt. Om dit te voorkomen heb ik de plant ondertussen van een permanente steun voorzien.
De winterprik van vorige week heeft trouwens ook geen impact gehad op de bloemen.
Ik zie eigenlijk maar één minpuntje aan de plant: de manier van groeien is niet zo mooi (nogal iel), en de plant reageert ook niet zoals andere planten op snoei. Maar dat is maar een klein vlekje op het blazoen van deze schoonheid.
Vijver : aflevering 4
De laatste stap van de vijveraanleg: het introduceren van water- en moerasplanten. Zoals al eerder gezegd gebruik ik hiervoor alleen inheemse planten. Eigenlijk is dit het leukste deel van het vijverontwerp. In totaal heb ik 15 m² moeraszone om in te plannen en aan te planten. Zaterdagochtend begaf ik me dus richting de waterplantenkwekerij om mij het nodige plantgoed aan te schaffen.
Doordat de vijver nog niet helemaal gevuld was, kon ik aanplanten zonder het water echt troebel te maken. In de toekomst ga ik de vijver ook ten dele leegpompen (tot aan de lemen wanden) wanneer ik de planten wil uitdunnen. Maar dan nog is plantjes aanplanten in de modder in ieder geval geen evidentie. Je kan ook niet steunen op de modder want dan zak je er makkelijk 10-15 cm diep in weg.
Maar de aanhouder wint, en alles heeft ondertussen een plaatsje gevonden. Op de foto vallen de planten amper op, maar dat zal de komende weken en maanden snel veranderen, de meeste waterplanten zijn flinke groeiers. De allerfelste groeiers worden in ieder geval de toegang tot mijn vijver ontzegd, onder meer Mentha aquatica (watermunt), ook al is de kans reëel dat ik die later toch nog aanplant.
Werden aangeplant als moerasplanten: Alisma plantago-aquatica (grote waterweegbree), Butomus umbellatus (zwanenbloem), Calla palustris (slangenwortel), Sagittaria sagittifolia (Pijlkruid), Menyanthes trifoliata (waterdrieblad), Hippuris vulgaris (lidsteng), Iris pseudacorus (Gele lis), Veronica beccabunga (Beekbunge), Pilularia globulifera (Pilvaren), Stachys palustris (moerasandoorn) en Hydrocotyle vulgaris (waternavel). Door de dikke laag leemgrond zouden de meeste van deze planten het erg goed moeten doen in de vijver.
Rondom de vijver plantte ik enkele oeverplanten die voor mij echt aan een vijverrand horen: Lythrum salicaria (Kattenstaart), Filipendula ulmaria (Moeraskoningin), Cardamine pratensis (Pinksterbloem) nog wat Iris speudacoris en Epipactis palustris (Moeraswespenorchis). Ik verplantte ook nog enkele plantjes Lychnis flos-cuculi (echte koekoeksbloem) uit de nectartuin naar de vijver.
De keuze aan zuurstofplanten was nog erg beperkt in de handel, wegens te vroeg. Ik kon wel Hottonia palustris (waterviolier), Potamogeton lucens (glanzend fonteinkruid) en Ranunculus aquatilis (waterranonkel) aankopen. Zowel waterviolier als waterranonkel zijn niet direct de makkelijkste zuurstofplanten, later op ’t jaar koop ik me nog wat Blaasjeskruid en Hoornblad bij, of een anders soort fonteinkruid, als het glanzend fonteinkruid niet wil wortelen.
Op het water drijft Stratiotes aloides (Krabbenscheer). Waterleliebladen zal je niet aantreffen op mijn vijver, omdat ik die daar te klein voor vind (3,5 x 5,5 m). En die miniatuurwaterlelies, dat is niet direct iets voor mij. Ik kocht Nymphoides peltata (watergentiaan), dat heb ik vroeger ook in de vijver gehad, heel leuk plantje.
Na alle aanplantwerk werd de vijver verder gevuld. Zoals je kan zien op de foto ligt er ondertussen ook één steen in de vijver. Eén maaskei van 34 kg; deze zal de komende jaren dienst doen als springplank voor de kikkers, en als badplaats voor vogels.
Na het aanplanten van de planten heb ik dus toch enkele plantenmandjes in de tuin: ééntje voor de watergentiaan, en enkele voor het fonteinkruid. Maar die zullen op termijn 1 meter onder water staan, en dus quasi onzichtbaar worden.
Vive la république!
Deze week kwam de vorst langs, woensdagavond. Een erg slechte grap van moeder natuur. Hoogmoed komt voor de val. Toen ik donderdagmorgen opstond, controleerde ik de buitenthermometer van de chauffageketel. -0,7 °C. Ik slaakte een zucht van opluchting. Ik controleerde nadien de website van een weerstation een tiental km hiervandaan, -2,6 °C. Ik heb geluk, dacht ik bij mezelf. Tijd om ’s morgens één en ander te controleren had ik niet, toen ik de wagen startte gaf die een buitentemperatuur van -1,5 °C. Bij de meeste fruitbomen is er geen of weinig schade (10%) bij vorst tot -2°C, volgens dit artikel. Ik reed dus met een gerust gemoed naar mijn werk, maar toen ik s’avonds thuis kwam, bleek mijn optimisme voorbarig geweest te zijn.
Tientallen bevroren vruchten op de Paw-Paw
Enkele bloemen van de paw-Paw overleefden de vorst
Omdat het nachtelijk bezoekje van de vorst was aangekondigd, beschermde ik de kiwi en kiwibessen die al volledig in blad stonden met vliesdoek, maar dat bracht geen zoden aan de dijk; zowat alle blad was volledig zwart. Ook de granaatappel is gedeeltelijk ingevroren. De bloemen van de Paw-Paw : bijna allemaal bevroren. Ook op okkernoten moeten ik en de eekhoorns niet rekenen dit jaar, want ook het blad en de bloesem van de notelaar zijn stevig ingevroren.
De appels in bloei kregen ook een flinke tik, voor abrikozen, perzik, peren en pruimen is het nog afwachten. Ook wat betreft kruisbessen, aalbessen, en andere heb ik eigenlijk geen benul van de impact van deze vorst. Volgens het bovenstaande artikel kunnen zij ook slechts -1°C aan.
Ook in de siertuin is er behoorlijk wat schade: heel wat struiken waarvan alle blad is kappotgevroren: Edgeworthia, Magnolia sinensis, Hydrangea serrata ‘Hot Chocolate’, Tetradium danielli, Clerodendrom trichotomum. En zowat alle hosta zijn flink beschadigd door de koude.
Maar toch, al bij al mag ik nog niet klagen. Ik moet er mijn brood niet mee verdienen. Voor heel wat fruitboeren is dit een ramp. En bij een ‘collega’ velt-bestuurslid, in vogelvlucht 15 km hiervandaan, vroor het een pak feller (-5,5°C ). Daar is ook alle nieuwe groei van de druivelaars in hun wijngaard (500 stuks) kapotgevroren.
Toch wel cynisch, ik had vorige week een logje voorbereid als update van het exotisch fruit, waarin ik de uitbundige bloei van de paw-paw, kiwi, kiwibessen, … besprak. Dat ik dit jaar voor ’t eerst heel wat fruit zou eten van de Paw-paw. Maar omdat ik nog geen foto’s had genomen, staat het berichtje nog in mijn concepten. Maar dat kan nog een jaartje in de koelkast blijven liggen, de vorst mag ook tot dan op reis naar de noordpool of zo.
Het KMI geeft ondertussen aan dat de vorst volgende week mogelijk nog eens op tournée gaat, en wel drie nachten na mekaar.
Vijver Aflevering 3
Tijd om de randen af te werken.
Over de ‘lemen wallen’ heb ik vorige week al iets geschreven. Ze maken grote plantvakken met een bodem die tussen de 30 en 0 cm onder water ligt. De leemlaag is dan zelf tussen de 30 en 50 cm dik, zodat de planten ruim voldoende grond hebben om rijkelijk te groeien.
Het schema hierboven laat ook het principe van de randafwerking zien. Om problemen met de capillariteit van leem te voorkomen (waardoor de vijver ten dele leeg zou gezogen worden door de verbinding tussen de grond in de vijver en de tuingrond), zal ik aan de vijverrand zelf ruw zand gebruiken (grijs op het schema). Dat heeft een korrel van 1000-2000µm, zodat de capillaire werking zo goed als nihil zou moeten zijn.
Dat zand-over-de-folie volgt pas volgende week, zodat er nu nog een stukje folie zichtbaar is. Ook de vijverplanten volgen zaterdag, nadien vul ik de vijver verder (het waterniveau moet nog ongeveer 25 cm extra stijgen). Zaterdag ga ik ook een emmer water uit de vijver van bevriende tuiniers scheppen, om mijn vijver met nuttige organismen te enten.
Toch ziet het er allemaal redelijk goed uit. Al bij al is de vijver een halve meter tot een meter te breed uitgevallen, dat komt ten dele door de randafwerking. Maar ik ga er nu toch niets meer aan veranderen.
Op het schema zie je dat de folie onder de grond nog eens omhoog krult. Dat is om te zorgen voor een extra moeraszone rond de vijver. Die extra moeraszone is wel alleen voorzien aan de kopse zijden van de vijver, aan de andere kanten ligt de folie een cm of 2 hoger, daar moeten we immers langs de vijver kunnen lopen. Daar wil ik geen drassige grond. en door deze opbouw zou de vijver gaat overlopen’ vooraan en achteraan op de foto, niet aan de zijkanten.
Bloemenweide v2
De eerst aangelegde bloemenweide is niet meer, want daar ligt nu een vijver. Tijd voor een nieuwe bloemenweide dus.
Bij de graafwerken voor de vijver werd alle grond achterin de tuin verzameld. Na het vullen van de leemvakken in de vijver had ik verwacht dat er iets minder grond zou overblijven dan in werkelijkheid het geval was. Ik had gedacht om er een klein ‘heuveltje mee aan te leggen, maar dat zou dus toch een flinke heuvel geworden zijn.
In de toontuinen van de Chelsea Flower Show zie ik wel eens een tuin passeren waarin een bloemenweide met reliëf is aangebracht, en dus dacht ik ‘Waarom dat hier eens niet proberen’. Met een zondagnamiddagje grondverzet met kruiwagen, schop en landhark kwam ik tot het volgende resultaat. Fijn dat het tot dan redelijk droog was gebleven, want maandag zou die klus niet gelukt zijn na de zware regenval van zondagnacht.
In dit landschap werden alle planten uitgeplant die ik had gerecupereerd uit het stukje bloemenweide-dat-vijver-zou-worden. Verder plantte ik er ook nog een reeks aangekochte Knautia arvensis, Leucanthenum vulgare, Campanula rapunculus en Campanula rapunculoides aan,
Over een week zaai ik er nog een mengsel van éénjarigen uit. Veel werk, maar ’t fijne is wel dat ik hier geen graszoden moest verplaatsen alvorens te beginnen, en eigenlijk redelijk arme grond gebruik voor de bloemenweide…
Vijver Aflevering 2
Net voor het paasweek-end was de tijd gekomen om de vijverfolie te leggen.
Vooraleer we met de folie startten legden we beschermingsdoek in de put. Die beschermt de folie tegen stenen maar maakt het leggen van de folie ook eenvoudiger, de folie glijdt beter over die doeken. en met die wallen leek me dat een groot voordeel.
Dan was het tijd om de folie aan te leggen. Een flinke klus om met zijn tweeën af te werken. Het gewicht van de folie bedraagt ongeveer 80 kg, en zo’n rol is een redelijk ‘lomp’ gewicht. En ’t was niet de bedoeling om de lemen wallen te beschadigen tijdens het aanbrengen van die folie.
Maar na wat geknoei slaagden we er in om de folie juist te leggen zonder de wallen te beschadigen. Van zodra de folie goed lag, werd de vijver gevuld tot aan de hoogte van de voet van de wallen (zodat daar geen extra druk op gezet zou worden.
Daarna werd de plantenzone opgevuld met de leemgrond uit de put. Ondertussen werd de kraan van het water opnieuw opgezet. Na drie uur aanlopen met kruiwagens was de vijver bijna volledig gevuld. Ik wacht met het verder vullen van de vijver tot ik de planten heb aangeplant, zo maak ik minder ‘stof’. En die planten aanplanten en de randafwerking, dat wordt waarschijnlijk een werkje voor volgende week.
De wallen hebben het in ieder geval stand gehouden (zoals ik eigenlijk wel verwachtte). Ik heb nu rondom de vijver plantzones van 60 – 100 cm breed, met 30-50 cm diepe grondlaag. Daar zouden de planten zich goed moeten in kunnen voortplanten.
Adoptie
Vlak voor de winter van 2015-2016 werd ons kippenbestand op enkele dagen tijd flink gedecimeerd door een virus. Eén haan en twee hennen bleven over. In juni ontsnapte één van die hennen, dus toen waren ze nog met twee: één haan en één hen.
Begin dit jaar ging ik op zoek naar nieuwe hennen, en deze keer geen goudbrakels. Hun ‘Houdini’ gedrag begint na verloop van tijd te vervelen. Dus zocht ik naar een rustiger ras, in eerste instantie Mechels hoen of Brahma (lekker zwaar dus geen gevlieg) om dan bij Barnevelders uit te komen (rustig ras).
Maar net voordat ik een bevestigingsmailtje stuurde voor een toom barnevelders dacht ik bij mezelf: waarom geen legkippen adopteren? Sinds 2012 jaar zijn legbatterijen verboden en vervangen door “verrijkte kooien”, zodat het leven van een legkip ‘leefbaarder’ is. Niet dat de dieren nu een riant bestaan leiden (of lijden?), ze vertoeven nu met 13 kippen per m² (een oppervlak van 27 x 27 cm per kip). Na een jaar tot anderhalf jaar zijn de dieren niet langer economisch rendabel omdat ze niet voldoende eieren meer leggen, en worden ze geslacht als soepkip.
Er zijn heel wat ‘Adopteer een legkip’ initiatieven, waarbij legkippen die afgeschreven zijn worden opgekocht, geadopteerd door particulieren en zo behoed van het soepkip-statuut. Na het lezen van de website van één van zo’n initiatieven, besliste ik, er zelf ook drie te adopteren om zo enkele extra stakkers de kans op een fatsoenlijk pensioen te geven. Het lijkt onwezenlijk, maar zo’n kippen hebben nooit aarde gekend om in te scharrelen, weten niet wat gras is, hebben de zon nog nooit gezien en weten zelfs niet wat regen is.
Woensdagavond mocht ik mijn kippen afhalen. Gewapend met een grote kartonnen doos kwam ik aan op het afgesproken adres, waar ik niet alleen was, en er ook nog heel wat volk verwacht werd na me, want er zaten nog tientallen kippen in transportkooien.
Tot nu toe was het eerder een probleem om aangekochte kippen in de doos te houden tot in de ren (ik herinner me de keer dat een haan in de auto uit de doos was gekropen, lachen). Deze diertjes durfden hun kartonnen doos niet te verlaten. Ik heb de beestjes dan maar uit de doos gepakt en in het nachthok gezet, waar ze ook enkele minuten als standbeelden bleven staan. Een pak van mijn hart: geen of weinig agressie tussen de goudbrakels en de legkipjes. Ze slapen nu samen in ’t zelfde nachthok, ik hoop van harte dat ze ook morgen in peis en vree leven.
De dieren zien er nu absoluut niet uit. Ze hebben bijzonder weinig pluimen maar zijn wel duidelijk goed doorvoed. Blijkbaar zouden ongeveer 10% van de rescue-kipjes het niet redden. De overige 90% recupereren verbazend snel en zouden er over enkele weken al een pak beter moeten uitzien, met veren en zo. Tot dan vragen ze wel wat extra zorgen. Want schuilen voor regen, het nachthok opzoeken ’s avonds, dat kennen ze niet. Maar ik reken erop dat ze snel het gedrag overnemen van de goudbrakels (behalve dat vliegen).
De kippen bleven vandaag in het nachthok, we hebben ze na de middag zelf buiten gezet. Ik vermoed dat ik ze vanavond ook terug zal moeten binnenzetten.
De eerstkomende weken dienen alle kippen te vertoeven in het ophokplicht-conforme hokje van 5 m². Niet groot, maar ze hebben wel al meer dan 10 keer meer plaats dan in hun oude kooien. Ik wil eerst wachten tot er terug gras staat in het kippenhok, daarna hebben ze met zijn vijven terug 100m² kippenren ter beschikking. En in de winter mogen ze in de hele tuin scharrelen.
Indien je dus kippen wenst, overweeg dan ook om zo’n beestjes te adopteren. Er zijn over heel Vlaanderen opvancentra waar je terecht kan. Mensen die ieder jaren uren vrije tijd steken in het ophalen, verzorgen en verdelen van deze kippen.
de Fruitberg 