Een dagje verder

 
De grondwerker is vanmorgen begonnen. De waterputten zitten ondertussen al in de grond, en aan de rechterzijde is ook bijna geen kiezel meer te zien. 
Eigenlijk is het indrukwekkend hoe snel zo’n graafwerken verlopen met zo’n kraan. Ik wil er ééntje voor sinterklaas… Misschien straks een stekje vragen. De witte geranium-border voor de bramen is wel ten dele verdwenen…

Tot gisterenavond laat alles opgeruimd achter de woning zodat de grondwerker daar zijn ding kan doen. ’t gaat er hier straks fris en proper uitzien. Kijk maar eens naar onze opruiminspanningen van gisteren.

Wat ook indrukwekkend snel was… het bezetten binnen.

Ontkiezelen

Net geen twee jaar geleden (20 december 2010) werden we eigenaar van het huis met maanlandschap. Niet minder dan 8 a verharding, grotendeels kiezel die wel 30 cm dik was aangebracht. Tijdens de verbouwingen was deze grote parking af en toe uitermate handig, maar toch vloek ik al twee jaar lang op al die kiezel. Zonder gif (ah ja) is het erg arbeidsintensief werk om alles onkruidvrij te houden (mijn welgemeende excuses aan de buren voor het weelderig groeiende onkruid).

Maar nu de verbouwingswerken zo goed als achter de rug zijn, kan de grondwerker maandag starten  met  het ontkiezelen van ons terrein. Niet minder dan 200 m³ kiezel zal afgevoerd worden en vervangen worden  goede zwarte teelaarde. Vandaag starten we in ieder geval al met het afvoeren van het bouwafval.

Dit week-end werden de nodige voorzorgen genomen om de grondwerker vrij spel te geven. De rommel en het bouwafval werden dus keurig weggewerkt. De foto hieronder is ‘voor’ deze opruimwerken.

De grondwerker gaat meteen ook twee regenwaterputten plaatsen van 7500 l, zodat er hier altijd hemelwater ter beschikking zou moeten zijn. Zo zal ik zonder gewetensbezwaren de planten water kunnen geven in de zomer (de installatie zal uiteraard ook in huis gebruikt worden voor wasmachine en toiletten).

Hoe plant ik een (fruit)boom?

Over de perfecte manier om bomen te planten bestaat heel wat discussie. Het hangt ook af van de grondsoort waar je die boom in plant.

Deze (intensieve) manier van werken werkt voor mij.

Vaak wil ik een boom op een welbepaalde plaats planten, bijvoorbeel mooi in de rij, met gelijke tussenafstanden. In dat geval bepaal ik de gewenste positie van iedere boom en plaats een bamboestok op deze positie.

Daarna breng ik vier korte (bamboe)stokjes aan in kruisverband rond deze bamboestok, zodat de koorden tussen deze stokjes mekaar net kruisen ter hoogte van deze bamboestok. Zo kan ik het plantgat uitgraven en achteraf toch de exacte positie voor de stam (of steunpaal) terugvinden. Plaats die bamboestokjes iets meer dan 1 meter van de uiteindelijke plantpositie, zodat ze niet storen tijdens de graafwerkzaamheden.

Ik heb de gewoonte een stevig plantgat te maken voor mijn bomen. Voor een laagstamfruitboom graaf ik een  put van 60 x 60 x 50 cm diep . Anderen zweren bij een kleiner plantgat om de bodem zo weinig mogelijk te verstoren. Ik schuif een mal van 60 x 60 over de bamboestok, en steek het plantgat af. Zo ben ik er zeker van dat ik mijn plantgat voldoende groot maak, zonder het té groot te maken . Zo past het mollennet dat ik nadien zal aanbrengen om woelmuizenvraat tegen te gaan.

 

Ik verwijder de mal en begin te graven. Van zodra het gat voldoende diep is uitgegraven span ik opnieuw draden tussen de bamboestokjes. Zo vind ik makkelijk de gewenste plantpositie terug.  Ik breng een steunpaal aan.

In theorie plant ik alle bomen met zo’n boompaal. Omdat (de meeste) laagstamonderstammen voor appelaars en perelaars onvoldoende wortelen voorzie ik ze van een permanente steunpaal uit kastanjehout. De onderstammen van laagstampruimelaars en -kerselaars worden met een tijdelijke boompaal uit niet-geimpregneerd dennehout geplant, de onderstammen van deze bomen (Saint-Julien A en Gisella 5) maken na enkele jaren een voldoende sterk wortelgestel aan.
Deze steunpaal zet ik steeds ten zuidwesten van de boom (dominante windrichting) en ram die nog eens 20-30 cm dieper in de grond.

Zelf breng ik systematisch een mollennet aan in de plantput om woelmuizenvraat te verhinderen.

Daarna meng ik de grond van de plantput met goed verteerde compost of bodemverbeteraar en vul de put. Ik maak een heuveltje in het midden van de put, en laat de boom boven op dit heuveltje rusten. Door dit heuveltje kan ik de wortels mooi in een natuurlijke positie draperen over het gehele plantgat
Ik maak dit heuveltje net voldoende hoog zodat de boom op dezelfde plantdiepte staat als bij de boomkweker (met de entplaats boven de grond ). Hou daarbij ook rekening met het inzakken van de bodem. Wortels die te lang zijn kort ik in (zeker niet dubbelplooien!).

Ik maak de boom vast aan de steunpaal en vul het plantgat verder op, en druk de aarde goed aan. Daarna geef ik de boom water.

Daarna maak ik de boom nog een tweede keer vast  aan de boompaal. Een boom planten op deze manier kost ongeveer 40 minuten . Ik knip tenslotte het mollennet 5 cm boven de grond af.

Kweepeer ‘Vranja’ is nu geplant

Ik snoei de planten nog niet. Ik wacht daarvoor tot in februari – maart, op een moment dat het enkele dagen droog is geweest (en droog zal blijven). Dat is ook het ideale moment om de takken uit te buigen.

Levering

Vandaag heeft Bart Dequidt van Boomkwekerij de Linde het bestelde plantgoed geleverd.

Eén hoogstamappelaar (Reinette Dubois), een pruimelaar (Reine-Claude Sanguine de Wismes), één amandelboom (Robijn) en één kweepeer (Vranja), samen met de nodige boompalen.

Ik had deze zomer al besloten om nog één hoogstamfruitboom aan te planten. Dat het een appelboom zou worden was vrij snel beslist, maar de raskeuze was minder evident, waarbij ik lang twijfelde tussen Reinette Dubois en Transparante de Lesdain, twee appelrassen die vrij recent op de RGF-lijst zijn toegevoegd. Het uitstekende stuifmeel van Reinette Dubois was uiteindelijk van doorslaggevend belang.

Met deze levering zijn we bijna aan het einde van het aankopen van plantgoed voor onze fruitcollectie. Twee Nashi-peren, twee abrikozenbomen en een perzikboom staan al enkele weken ongeduldig te wachten om uitgeplant te worden.
Eén perzik (Avalon Pride) en een oranje framboos (Valentina) zijn besteld en moeten nog afgehaald worden. Daarna is het gedaan met aankopen, en start het plukken.

Alle bomen met blote wortel zijn ondertussen vakkundig ingekuild.
Ik hoop al deze planten nog voor kerstmis te kunnen planten (zodra de grondwerken uitgevoerd zijn).

Rek voor de aardbeibakken

Vandaag, tussen de verbouwingswerken door, wat tijd gemaakt om de stelling voor de aardbeibakken te bouwen. Van zodra die bakken in de stellingen hangen, kan ik ten volle profiteren van de voordelen van deze bakken.

De oren van de aardbeibakken hebben twee functies: ze ondersteunen niet alleen de vruchtstengels, maar kunnen ook gebruikt worden om de bakken mee op te hangen. Twee evenwijdig opgestelde planken op de juiste afstand volstaan.

De stelling staat opgesteld in de bessenkamer, tussen de Ribes-rijen. Deze rijen zijn  voldoende ver uit mekaar gezet zodat de aardbei-rekjes er perfect tussen passen. De bessenopbrengst per m² van de bessenkamer gaat in ieder geval gevoelig toenemen. De eerste stelling is nu klaar, er moeten nog twee stellingen volgen om al mijn aardbeibakken een plaatsje te geven. Ook de huidige stelling zal nog wel iets aangepast worden.

Om plaats te besparen staan de aardbeibakken opgesteld ik twee verdiepingen boven mekaar. De planten onderaan hebben dan wel iets minder licht, maar dat moet in theorie de oogst nog wat beter spreiden. Later voeg ik nog een U-vormige goot toe om makkelijk uitlopers te kunnen afnemen, ook al omdat ik de aardbeiplanten jaarlijks wil verjongen.
In de zomermaanden komt er ook nog een capillair irrigatiesysteem op basis van regenwater.

Maar ondertussen wacht ik gewoon de lente af (en bouw ik nog twee extra stellingen nog).
In theorie kan ik nu aardbeien kweken zonder me te bukken. En zonder rotte vruchten. Zelfs de slakkenvraat zou onder controle moeten blijven op deze manier.

Fruitige herfstkleuren

Na enkele vrij koude heldere nachten beginnen de herfstkleuren langzaamaan af te zwakken. Maar toch zijn er nog heel wat leuke kleurenschakeringen in de tuin te vinden.

Zo beginnen de aardbeien mooi te verkleuren…

… terwijl de doordragende bosaardbei haar naam alle eer aan doet en nog blijft bloemen

Ook heel mooie verkleurend : zomerframboos Glen Doll

De herfstframbozen dragen nog vruchten, maar door het gebrek aan warmte of zonlicht zijn die veel minder smakelijk dan enkele weken geleden

Herfstframboos Pokusa blijft bovendien enthousiast verder bloemen…

Een vergelijkbaar contrast bij de blauwbessen. Op één na dragen ze allemaal nog enkele rode of gele bladeren…

… terwijl Sunshine Blue nog steeds helemaal groen is. Sunshine Blue is een kruising tussen Vaccinium corymbosum en een meer zuidelijke amerikaanse bosbes (Vaccinium virgatum?). Daardoor blijft de plant wintergroen, blijft hij wat kleiner en geeft hij bessen die superieur smaken, een smaak die veel meer doet denken aan onze bosbes. Plantje is hier goed winterhard (heeft de twee voorbije winters overleefd)

Maar het mooiste fruitstruikje in de tuin – qua herfstverkleuring dan toch – is Rubus odoratum,  de Amerikaanse zwarte bes. De plant lijkt net een kleine Liquidamberboom, met bladeren die van dieprood bovenaan in de toppen naar geelgroen onderaan in het struikje schakeren.
Ook in het voorjaar is de plant een lust voor het oog, overladen met gele geurende stervormige bloemetjes.

Maar de optimist in mij ziet niet alleen het verval. Die ziet namelijk ook erg veel embryonale vijgenvruchten, net kleine erwtjes, maar volgend jaar sappige viijgen.

en ook bloemknoppen op onder meer de appelaars (en de kerselaars, pruimelaars, perzikken)… Als het van de fruitbomen afhangt, zal de wereld dus niet vergaan… Volgend jaar is er opnieuw fruit

Mario

De kippenpokken bleken hier ondertussen uitgeraast. De jonge haan heeft het overleefd, maar is door het oog van de naald gekropen. Twee weken lang was hij volledig blind door de pokken die zijn oogleden toeduwden. Sinds begin deze week was er duidelijk verbetering zichtbaar. Het beestje is terug fit en de pokken vallen langzaam aan af. Over twee weken ziet hij er weer kerngezond uit. Maar van de kippen van vorig jaar houd ik alleen één hen over…

Aangezien de jonge hennen allemaal zusters zijn van deze jonge haan, en aangezien ik een voorkeur heb voor goudbrakels, heb ik me een nieuwe haan aangeschaft als vervanger voor  Sylvio, die logischerwijze de naam Mario krijgt.
Het is nog een jong dier, en werd bij de aankoop vergezeld van 2 hennen. Ik heb deze dieren zaterdagmiddag opgehaald. Het zijn vrij jonge kippen die bij de vorige eigenaar in een bosje zaten, en daar in de bomen sliepen. Volledig verwilderde dieren dus.
Hier verkozen ze de eerste nacht de zilverspar van de buren boven mijn riante nachthok. Kortwieken drong zich dus op. Maar om de te kortwieken moet je ze wel kunnen vangen (in de tuin van de buren). En dat viel tegen. Het vangen van de haan verliep redelijk vlot, maar de twee hennen toonden met volle overgave dat ze familie zijn van de fazant. De eerste vloog een weide verderop in, de andere vloog in mijn tuin. Ik ben niet zeker dat ik die eerste hen ooit nog zal zien… De andere hen en de haan zijn gekortwiekt, en samen met de rest opgesloten in het nachthok. Zo wennen ze daar een beetje aan.

Ik had een kandidaat-overnemer voor de zilverhaan en twee hennen, maar die heeft zich afgemeld . Nu zit ik dus met 6 (of 7) hennen en 2 hanen. Een beetje teveel van het goede.
Binnenkort kunnen twee van hennen naar keuze en de zilverbrakelhaan voor een vriendenprijsje opgehaald worden in de Fruitberg. Een beetje levend erfgoed in je tuin.

Een foto? Daar was het rijkelijk laat voor. Dat wordt iets voor volgende week.

Doorbraak

Nu de vensters geplaatst zijn is het tijd om eens een flinke spurt te trekken. Gisteren werden het nieuwe volume verenigd met het oude woonvolume. De bestaande opening werd verbreed, na het plaatsen van twee poutrellen. Dat dit alles met het nodige stof gepaard ging, is een evidentie.

Nu is het wel erg koud in onze woning. Dus wordt er even vol gas doorgewerkt. Vrijdag wordt de opvulchappe gelegd, wij hopen nog dit weekend de isolatie en de vloerverwarming te leggen (of anders het week-end daarna).
Daarna volgt dan de definitieve chappe en komt de aannemer de gyproc plaatsen en afwerken.

Dan alleen nog tegelen en wat bezettingswerken …

Eindelijk

De bouwwerken lagen  hier al enkele weken of zelfs maanden stil, meer bepaald sinds het bouwverlof. De belangrijkste reden voor deze vertraging : de ramen.

Er ligt nog wat rommel achter, maar ’t begint toch al wat meer op een huis te lijken

We hadden grote glaspartijen gevraagd gespecifieerd bij onze architect, met als gevolg dat de ramen erg groot en vooral hoog zijn. Zo levert geen enkele leverancier garantie op schuiframen van hoger dan 3 meter, en op ons plan stonden schuiframen van 3,45m. De glaspartij aan de voorzijde was ook te groot om in één deel uit te voeren. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer we een offerte konden ondertekenen.

Het stuk tuin voor deze venster (2-3 a) wordt één grote omhaagde en strakke vlindertuin, vol bloemende planten,. In de achtertuin komt er als contrast een bloemenweide

Nog eens twee maanden later, is alles geïnstalleerd. Ik vind dat het er goed uitziet. Vooral de hoekvenster met koudlas (dus geen profiel in de hoek) ziet er erg strak uit. Als alles volgens plan verloopt, beginnen de werken met de binnenafwerking volgende week.

Het wordt dringend want ik wil absoluut begin december de grondwerken laten uitvoeren om alle verharding weg te nemen. Maar dan moet alle bouwafval wel weg zijn. Ondertussen wacht het leeuwedeel van de tuinwerken op de uitvoering van deze grondwerken .

Herfst

Vorige week schreef ik nog uitvoerig over mijn jacht op internet naar ‘Kuresia’ en ‘Benedicte’. Een tip van Tom gaf me aan dat ik beide fruitbomen kon aanschaffen in het Genker Plantencentrum, wat ik dan ondertussen ook gedaan heb (van Kuresia  het laatste exemplaar). Nog heel wat andere interessante dingen gezien, maar ondertussen heb ik echt geen plaats meer in de tuin.

In ieder geval, nogmaals van harte bedankt Tom! De boompjes zullen morgen geplant worden (als het tenminste droog blijft)

De grote berg pompoenen is ondertussen al iets verkleind. Toen ik eergisterenavond thuis kwam van het werk trof ik volgend tafereel aan. De kinderen vervelen zich dus niet. Ik ben vooral blij dat ze de moeite hebben gedaan om de minst rijpe pompoenen te gebruiken.

Tegen alle verwachtingen (en ondanks de flinke nachtvorst dit week-end) in heb ik vandaag ook nog wat frambozen geplukt. De planten komen volgens mij de komende dagen nog meer in productie, als het niet te koud wordt tenminste.

Verder begint de tuin er nu wel erg kaal uit te zien. Zoals reeds eerder aangegeven vormt een oude notelaar een belangrijke landmark in onze tuin.  En terwijl notelaars bomen vormen met een prachtige vorm en mooie bladeren, scoort zo’n boom in de herfst net iets minder. Op mooie herfstkleuren ga je tevergeefs wachten bij een notelaar. Bij de eerste nachtvorst laat zo’n boom ook onmiddellijk al zijn bladeren vallen, bruin en verdord, zonder interessante verkleuring.

In de lente scoort hij ook iets minder. Het is één van de laatste bomen die volledig terug in blad komt. Je kan dat natuurlijk aanwenden om onderbegroeing in de lente de kans te geven om wat zonne-uren te krijgen.
Maar ook daar is er een probleem.De wortels van een notelaar maken juglone aan. Dit is een gif dat er voor zorgt dat heel wat bomen en planten niet of bijna niet groeien onder een notelaar. Vooral Juglans nigra produceert dit gif, maar ook de gewone okkernoot Juglans regia zou dit gif produceren, maar dan in sterk verminderde mate.

 

Enfin, dit alles om te zeggen dat ik ik deze winter echt wel enkele struiken ga planten om toch wat meer herfstkleur in de tuin te krijgen…En maar hopen dat die niet gevoelig zijn aan die juglone.

Dit week-end ook voor het laatst het gras afgereden dit jaar. Daarna onmiddellijk het grasmachine binnengebracht voor een winteronderhoud. Door het aanhoudende vochtige weer moest ik het gras nu wel opvangen in de bak, en niet langer mulchen. Maar zo heb ik alle mulchbakken onder mijn fruitstruiken nog eens afgeladen vol kunnen vullen.

En kan er iemand de kraan toedraaien? Ik zou het de komende weken graag wat droger hebben. Onze zware leemgrond begint te verzadigen van al dat vocht, en je loopt de grond nu erg makkelijk dicht. Ik moet dus een beetje werkeloos toekijken in de tuin…