Gefladder

Eergisterenavond, zo rond 17h30. Ik zat aan mijn bureau, een teleconferentie te volgen. Ik zag een pop-up verschijnen met de melding van een nieuw berichtje, van mijn vrouw.

‘Ga jij een vogeldierentuin starten of zo? Hier is iemand twee zware pakken komen afzetten van Vivara.”

Ondertussen zitten er hier hele wat kepen (zoals al eerder gezegd, ik heb geen echte groot telebereik dus ’t is behelpen)

Net zoals Muggenbeet heb ik vorige week nog wat vogelvoeder bijbesteld. In totaal nog 30 kg zaad, 30 vetbollen en 12 pindakaasblokken. Want zolang er hier sneeuw ligt, wordt het volop met zaad gestrooid (niet met zout), en het aantal vogels blijft verder toenemen.

Met zo’n bende spreeuwen op bezoek vliegt het eten er wel door

Grappig om steeds weer hetzelfde tafereel te zien : eerst blijven alle vinken in de notelaar zitten. Dan gaan ze met zijn alleen naar beneden, om dan allemaal opnieuw een minuutje later in paniek weg te vliegen naar de bomen…

Ik tel niet minder dan 45 vogels
Een beetje later zijn ze weer daar
om opnieuw met zijn allen te vluchten
Dan zijn de mezen een pak minder schuw
wat weer niet gezegd worden van de specht (die pindakaasblok is vanmorgen opgehangen)
Ik ben wel benieuwd hoe ‘trouw’ de vogels gaan blijven eens de sneeuw weg is…

Ladder

 

U vraagt zich waarschijnlijk af waarom deze ladder vanonder de sneeuw uitkomt.
En neen, dit is géén foto vanop een dak, maar dit is de begane grond.

Alleen een bewijs/herinnering dat ik nog enkele dingen moet afwerken aan de waterputten.

De ladder is duidelijk zichtbaar vanop straat, ik vraag me af of de toevallige passant zich afvraagt wat dit te betekenen heeft…

Wintergroen

Wintergroene, fruitdragende planten? Ze zijn erg zeldzaam. Sommige bramen behouden hun blad (onder andere ‘Thornless Evergreen’, alhoewel deze laatste niet de lekkerste bramenvariëteit is), langer is het lijstje toch niet?

Toch wel. Blauwbes ‘Sunshine Blue’ blijft wintergroen, en is zelfs nu nog een mooie struikje. Er wordt wel eens geopperd dat de plant niet volledig winterhard is, maar hij overleefde de winter van 2011-2012 in mijn tuin (ik had wel geen fruit op de struik deze zomer, wegens invriezen van de toppen).

Bovendien is het een uitzonderlijk lekkere blauwbes (de lekkerste in mijn collectie).

Op de achtergrond zie je een andere blauwbessenstruik, volledig kaal. Die plant heeft dan wel voor spektakel gezorgd in de herfst, maar een wintergroene struik geeft de fruittuin toch direct wat meer punch.

Het is een vrij recent aangeplante struik (lente 2010), uit een P9 potje. De plant is de voorbije twee jaren behoorlijk gegroeid, en zal de komende  2 tot 3 jaar nog een pak stuk forser worden, maar de plant zou, in vergelijking met andere blauwbessen, wel een pak kleiner blijven.

In ieder geval een aanrader voor de tuin. Er bestaan trouwens nog andere blauwbesvariëteiten die min of meer wintergroen zijn (maar ’t zijn uitzonderingen in een lange lijst van bladverliezende cultivars)

Vloerverwarming

En? Het vandaag in de tuin gewerkt? Wandeling gemaakt?

Neen dus. Vloerisolatie en vloerverwarmingsleidingen gelegd als een volleerde puzzelaar. Eigenlijk is zo’n kamer wel mooi met al die buizen. De vloerplaten die we gebruikt hebben zijn van UF (resolschuim), omdat dat de laagste lambda-waarde heeft van de commercieel beschikbare isolatiematerialen. Het verwerken was een ware marteling (heel mijn benen zien rood van de uitslag).

Nu nog wachten op de chappe (kan pas als het niet meer vriest) en het vloeren de week erna. Dan is de verbouwing zo goed als klaar.

Ondertussen kan ik niet meer in huis werken, en ben ik dus verplicht om weerom in de tuin te werken :-). Enfin, morgen nog wel even de berging afwerken, want buiten werken gaat nu toch niet.
Laten we wel hopen dat de winterkoude tegen volgend week-end weg is, anders zal het moeilijk zijn om in de tuin te werken.

Vogels

Met het vallen van de sneeuw wordt het nu nog moeilijker voor de vogels om eten te vinden. In de fruitberg wordt iedere morgen een stuk grond van 3m²vrij gemaakt van sneeuw en rijkelijk voorzien van strooivoer.

Ik ben geen ‘telefotograaf’, ik heb 5 lenzen, geen enkele met een bereik > 200 mm. Voor dit soort fotografie is het behelpen geblazen.

De vogels zijn erg enthousiast. Ik tel tot twintig vinken, samengehoopt op een klein stukje grond, en een tiental mezen die eten van de vetbollen en pindanoten in de bomen. Eerlijk gezegd ben ik zelf ook enthousiast, niet alleen door het aantal vogels, maar ook door de diversiteit, want naast de vaste bezoekers van onze tuin (vink, koolmees, groenvink,  pimpelmees, boomklever, tortelduif, bonte specht), heb ik vandaag de eerste noordvinken (keep) gezien van ’t jaar – door de warme decembermaand waren deze blijkbaar nog niet afgezakt naar onze contreien. Bovendien mocht ik vanmorgen ook nog een flinke zwerm staartmeesjes begroeten.
Krijg ik nooit of amper te zien in de tuin: mussen, roodborstjes en winterkoning. Ook merels schitteren hier al heel de winter in hun afwezigheid.
Als men op mijn waarnemingen zou afgaan, is de boomkruiper minder zeldzaam dan het roodborstje;-)

Maar laten we vooral tevreden hebben met wat we hebben, redelijk wat leven in de tuin. Eerlijk gezegd kijk ik steeds een beetje  jaloers naar vogels. Ze kunnen vliegen. Ook heeft de mensheid vliegtuigen gemaakt, dan nog blijven we leven op een platte aarde, en hebben we niet de vrijheid om te bewegen in drie dimensies.

Maar ook Muis is erg enthousiast. Zoveel lekkers dat in de tuin rondfladdert, en dat kan ze sinds gisteren allemaal bekijken vanop de vloerisolatie, veel warmer en zachter dan die koude beton. En bovendien kan ze nu liggend kijken naar de vogelkens.
Buiten gaan is niet direct haar ding, dus echt schrik moeten de vogels niet hebben.

Edit : Net na het publiceren van het berciht fladdert er een roodborstje rond…

Winterbescherming

15 jaar geleden zag ik tijdens het nieuws een reportage over een koudegolf in New York. -20° C was het daar, en toch filmden ze iemand die in een hemd met korte mouwen de vuilnisbakken aan ’t buiten zetten was. ‘Having Cold is a State of Mind’ zie hij. Sindsdien heb ik daar mijn lijfspreuk van gemaakt.
Ik heb al jaren geen winterjas meer gedragen, en loop buiten rond in een hemd en een dunne trui.

Probleem is dat de kinderen met dat idee gaan lopen, en er nog een schep bovenop doen. Tot eind november reed de jongste in huis nog in korte broek met de fiets naar school, maar toen het -5°C was ’s morgens hebben we hem verplicht een lange broek aan te doen (men zou ons nog gaan aanklagen voor kindermishandeling). Sindsdien loopt hij in lange broek rond, maar gisteren liep hij wel op blote voeten door de tuin om de kat te gaan zoeken.

Vanmorgen kwam hij naar beneden in lange broek en sweater.
MadaMMasj ‘Je gaat toch een jas aandoen op de fiets’ 
‘Neen’
‘Doe dan op zijn minst handschoenen, een sjaal of een muts aan’
‘Maar neen’
‘Maar je gaat het echt koud hebben’
‘Dat is niet waar’
Zijn oudere broer kwam met vergelijkbare klederdracht de keuken binnen, met dezelfde discussie als gevolg.

Discussiëren heeft geen zin, en ik vermoed dat het allemaal niet veel kwaad kan.

Met de druiven, kiwi’s, kiwibessen, de wintergroene blauwbes ‘Sunshine Blue’, de perzikken, abrikozen en amandelaar ben ik ook geen discussie begonnen. Die heb ik gisterenavond allemaal een lekker warme winterjas gekregen om vorstschade te vermijden (goed voornemen : de volgende keer doe ik dat tijdens het week-end, zodat ik niet om 22h00 ’s avonds met een hoofdlamp in de tuin vliesdoek moet zitten aanbrengen). De vijgen in potten zijn vrij vlot – dank zij mijn nieuwjaarscadeau – in de tuinberging geplaatst (ook dat kan in het week-end).
Eigenlijk ben ik dus een slechte vader. Ik verzorg mijn fruitstruiken beter dan mijn bloedeigen kinderen 😉

De voorspelde sneeuw was vannacht niet op de afspraak. Eén of hooguit 2 cm sneeuw hier. En dat is jammer, niet alleen vanuit esthetische overwegingen, maar ook omdat die sneeuw een goede bescherming is tegen de aangekondigde winterkou (er wordt -8 en -9°C voorspeld woensdag en donderdagnacht).  Maar volgens de huidige voorspellingen zou het volgende week al terug iets zachter worden, dus is het ook geen echt probleem.

Ei

Vroeger stuurde mijn moeder me met de fiets naar de bakker/buurtwinkel om wat aankopen te doen. Ik herinner me nog levendig dat er op de toog twee stapels eieren stonden. Bruine en witte. Zelf had ik een voorkeur voor witte eieren, vraag me niet waarom. Misschien wel omdat onze kippen thuis bruine eieren legden?

Ondertussen is dat witte ei een beetje in vergetelheid geraakt. Het bruine ei is trouwens nog wat bruiner geworden, ik heb ooit ergens gelezen dat de consument geen witte eieren wil omdat daar meer vuil op te zien is, en het smetteloze, bruine ei verkiest.
Zou me niet verbazen in een wereld waar mensen vinden dat je vuil bent als je niet iedere dag een douche neemt en propere kleren aandoet, waar mensen hun handen en nu hun huis wassen met ontsmettingsmiddel,  en waar scoutsleiders klachten krijgen omdat de kinderen (en hun kleren) vuil worden tijdens de vergadering …

Maar ik was dus aan ’t spreken over eieren. Witte eieren. Brakels leggen witte eieren. Dat was, samen met het feit dat ze net iets minder eieren leggen dan de leghybriden en  niet zo goed aarden in kleine hokken, de reden waarom ze in het verdomhoekje geraakten, en ei (hehe) zo na volledig verdwenen. Van dit ras bleven er in 1971 nog twee hanen, twee hennen en 12 eieren over. Enkele liefhebbers slaagden erin om uit deze kleine genenpoel het ras opnieuw te doen herleven, een goede zaak, want volgens mij zijn brakels – met voorsprong – de mooiste hoenders van allemaal. Die kleuren! Die vorm!

En kijk… deze week vond mijn zoon een eerste ei sinds maanden in het kippenhok. Vijf van de zes hennen zijn nog erg jong en de enige oude kip was gestopt met eieren leggen tijdens de pokkeninfectie.
Maar nu vindt ze het dus terug tijd om eieren te leggen. Vanaf nu staan hier dus terug witte eieren op het menu. Kakelvers.  Met remsporen. Who cares?

Eergisteren lagen er twee eieren in het nest, gisteren één. Nu maar hopen dat ze niet stoppen met eieren leggen door de winterprik.  Met zes hennen zullen we binnenkort eieren in overvloed hebben, misschien moet ik de naam van deze blog nog veranderen in eierberg of zo….

Druiven in Lyra-systeem

Enkele dagen geleden plaatste ik een post over het snoeien van druiven, waar ik ook refereerde naar het lyra-systeem  waarin ik deze druiven opkweek.

Ter verduidelijking van de uitleg op beide pagina’s had ik nog een tekeningetje gemaakt hoe het lyra-systeem  opgebouwd is en hoe het er moet uitzien … maar tekst werd al zo lang.
Het Lyra-systeem bestaat uit twee rijen druivelaars (afstand tussen de rijen ongeveer 30 cm), die elk mogen opgroeien aan één zijde van het Lyra-systeem. De druivelaars zijn geschrankt geplaatst (driehoeksverband) met een tussenafstand van ongeveer 60 cm (dit kan in theorie nog korter op mekaar, maar ik heb gekozen voor een wat ruimere tussenafstand).
In iedere rij staan de druivelaars dus steeds 120 cm van mekaar verwijderd.