Naar aanleiding van een berichtje van de Rebelse Huisvrouw, een straf verhaal uit de nog niet zo oude doos. Dit is géén fictie.

Begin 2010.

Ik veer recht in bed.  “Wat was die knal?” vraagt Madamasj, die ook rechtop in bed zit. Een autoalarm begint op straat te loeien.  Ik bedenk me dat dat wel eens van mijn wagen zou kunnen zijn. De klok geeft iets na drie uur aan. Ik loop naar de badkamer aan de voorgevel, doe een venster open, kijk naar beneden en zie dat mijn Audi met vier knipperlichten tegen de wagen voor hem opgebotst is. “Godverdomme, vergeten mijn handrem op te zetten” is mijn eerste reflex. Ik doe snel wat kleren aan en storm naar beneden. ‘Laten we hopen dat niet alle buren wakker zijn geworden’ is de tweede gedachte. We wonen in het centrum van Tienen…

Wanneer ik de voordeur opendoe zie ik dat de rechterachterzijde van de wagen helemaal ingedeukt is en dat het rechterachterwiel gewoon 90° gedraaid is. “Een aanrijding , vluchtmisdrijf” bedenk ik me, en ik kijk naar rechts in straat. Geen vluchtmisdrijf. Een Passat staat, enkele meters verder, omgekeerd in onze straat, de voorzijde helemaal opeengeplooid. De chauffeur zit nog achter ’t stuur.

Een jonge man stapt uit de auto, en vraagt me of ik weet van wie die Audi is. ‘Van mij’ zeg ik, terwijl ik de afstandsbediening van de wagen neem en het alarm afzet. Ik loop rond mijn wagen en zie erg veel schade: de achterzijde flink bijeengeplooid, de voorzijde geplooid over de trekhaak van de terreinwagen voor mij, onder het rechterachterwiel liggen heel wat tandwielen op de grond… Vooraan links is mijn wagen op de 15 cm hoge stoep geknald (waarbij een stuk van de boordsteen is losgesprongen). De man verontschuldigt zich en vertelt dat zijn GSM was aan ’t zoeken… Ik ben nog altijd onvoldoende wakker om te reageren.

De man ruikt naar alcohol. “En weet je van wie die Mercedes A is die daar wat verderop staat , want daar ben ik ook tegenop gereden”. “Het is niet waar” roep ik uit. De rechterflank van de Mercedes A van MadaMasj is helemaal ingedeukt. Bij nadere inspectie blijken de wielen aan de linkerzijde tegen de stoep te zijn geknald en door de klap naar binnengeplooid. Nog een perte totale, denk ik.
De Passat heeft nadat hij tegen mijn wagen is geknald een spin van 180° gemaakt en is dan zijdelings tegen de Mercedes A van MadaMasj geknald. De auto die tussen onze wagens in geparkeerd stond werd wonderbaarlijk gespaard…

“Hoe regelen we dit?” vraagt hij. “De Audi is een firmawagen, ik moet de politie een vaststelling laten doen” zeg ik. Madamasj komt net naar buiten en vraagt wat er gebeurt is. “Iemand is tegen mijn auto gereden en hij heeft tegelijkertijd ook jouw auto op een hoop gereden” zeg ik.  Ze staat een beetje verbouwereerd in het deurgat naar de ravage te staren. Ik loop naar binnen om mijn GSM te halen.

Volgens de noodcentrale zal de politie in minder dan 10 minuten ter plaatse zijn. Buiten komt er een vrouw aangesneld, blijkbaar de partner van de chauffeur. Ze slingert enkele verwijten naar de man. “Ik had nog gezegd dat je niet met die wagen mocht rijden. Hoe gaan we dat ooit terug betalen?”. Ze draait zich om naar mij, de wanhoop staat in haar ogen te lezen.  Ze verontschuldigt zich voor wat er gebeurt is, legt uit dat de wagen geleend is van een vriend,  schudt haar hoofd en zet zich neer op de trap van de woning. Ik heb medelijden met haar, zij heeft hier niet voor gekozen.

Ik kleed me snel om en ga terug naar buiten, wachten op de politie. Ik zie dat heel wat buren het gebeuren volgen bekijken vanachter hun venster. Kijkfiles vanachter gordijnen…

Een beetje later rijdt een politiewagen met blauwe zwaailicht de straat in. Twee agenten stappen uit en monsteren de situatie. Ik vertel in ’t kort wat er gebeurd is.  De politie vraagt me een verklaring af te leggen. Op dat ogenblik ben je bloedserieus, bijna in shock, maar achteraf zijn enkele antwoorden wel grappig. Er wordt een ongeluk beschreven met drie wagens terwijl de eigenaars van twee van die drie wagens samen in bed lagen te slapen 🙂

Als ik wat later in ’t gesprek aangeef dat ik toch ook wat inzit met de gevolgen voor de ‘dader’, zegt de agent heel kordaat : “Je moet daar helemaal geen medelijden mee hebben. Die man wist op het ogenblik dat hij in de wagen stapte wel risico hij nam, dat was zijn keuze. Wij worden vaak met veel ergere dingen gevolgen van een ongeval geconfronteerd dan deze blikschade*.”

De agenten groetten ons en startten met het verhoor van de veroorzaker van het ongeval. “Nog een goede nacht.” Ik onderzoek de documenten van de leasemaatschappij en bel hun noodnummer op. Ik leg kort uit wat er gebeurd is aan een vrouw die erg onvriendelijk overkomt. “We sturen onmiddellijk een takelwagen met vervangwagen”. Ik vraag haar te wachten tot 08h00, zo kunnen wij – en de buren – toch nog genieten van wat nachtrust.
Die nacht doe ik geen oog (meer) dicht. Mijn bloed staat nog stijf van de adrenaline.

In ieder geval een ‘straf’ verhaal dat ik nog wel enkele keren heb moeten uitleggen…

*Nog geen twee maand later wordt enkele honderden meters verder een driejarige peuter doodgereden op een zebrapad. De bestuurder reed door omdat de meeneemchinees die hij besteld had anders koud zou worden…