’t Gevaar schuilt soms in een klein hoekje.
Valt er U iets op? Even van wat dichterbij bekijken?
Betrapt!
Die maand in de Fruitberg – Augustus 2014
Dit jaar post ik iedere maand 4 foto’s volgens het traditionele rijmpje ‘Something old, something new, something borrowed, something blue’.
De uitleg vind je hier terug.
Begin Augustus is het nog steeds erg makkelijk om onderwerpen te vinden voor alle thema’s. ’t Was echt afwegen welke foto’s te gebruiken. Ik denk dat vanaf oktober vooral de something new een probleem zal worden, maar dat is voor later. Deze maand was er weer keuze te over 😀
Calamintha nepeta
Op internet vind je heel wat lijstjes met insectenlokkende planten. Voor het aanleggen van de nectartuin heb ik daar ten dele rekening mee gehouden. Maar je leert vaak veel meer bij het bezoek aan een plantenkwekerij.
Toen ik vorig jaar ergens einde juli voorbij een groot vak planten van ‘Calamintha nepeta var ‘Blue Cloud’ liep, was het me overduidelijk dat deze een uitstekende bijen- en zweefvliegenplant was. Eén grote wolk witte bloemetjes, omringd door honderden bestuivers. Ik nam direct enkele planten mee huiswaarts.
De plant houdt niet van natte voeten (dus niet van natte grond), maar de plantjes zijn hier toch goed de winter doorgekomen. En ook in de Fruitberg is deze kleine plant een perfecte stuifmeel- en nectarleverancier voor hommels, bijen en zweefvliegen. De nederlandstalige naam is ‘Bergsteentijm’, de plant geurt ook erg kruidig, een typische muntgeur. Dit voorjaar kocht ik nog een tiental bijkomende plantjes en zette die in kleine groepjes verspreid door de nectartuin.
Als je nog ergens een plekje in volle zon over hebt, is dit dus een perfect plantje. Past perfect bij lavendel, rozemarijn, tijm, … ook allemaal goede insectenlokkers. Maar Calamintha overtreft ze allemaal in het lokken van bijen.
Er bestaan heel wat verschillende cultivars, in de tuin staat Calamintha nepeta var nepeta en Calamintha nepata var ‘Blue Cloud’. Het verschil is vooral aan de bladeren te zien, de bloeiwijze is niet zo sterk verschillend.
Waar zijn de vlinders?
In vergelijking met vorig jaar zijn er hier erg weinig vlinders te bespeuren. Nu was vorig jaar dan wel een topjaar, omdat het een warme lente was geweest, maar dat was toch ook het geval dit jaar? Ik ben in ieder geval benieuwd naar de resultaten van de http://www.vlindermee.be/dit jaar.
Eerste Gezicht Jaargang 2 / Augustus
Het is vandaag 1 Augusus, het moment om jullie een nieuwe aflevering van het Eerste Zicht voor te schotelen, een stokje dat in 2012 in mei werd gegooid door Annetanne. Iedere eerste dag van de maand toonden meerdere bloggers een overzichtsfoto van hun tuin, om de evolutie van die tuin te laten zien. De meeste bloggers zijn er begin 2014 (of vroeger) mee gestopt, maar mijn doel is om dit enkele jaren vol te houden zodat er op termijn een leuke time-lapse van de ontwikkeling van de tuin overblijft. De foto’s worden per beeldhoek in een slideshow opgenomen.
Iedere foto is aanklikbaar, zodat je een groter exemplaar te zien krijgt indien je dat wenst.
Voortuin.
Dit stukje tuin ziet er ondertussen toch weer een beetje anders uit. Naast de nog steeds weelderig bloeiende Verbena bonariensis springt onder meer de Hydrangea ‘Silver dollar’ nu in het oog. Dankzij de regenstoom van gisteren hangen de bloemen wel een beetje door, maar dat is nu niet direct een ramp.
Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.
Nectartuin
Van maand tot maand verschuiven de accenten, maar het blijft een bont zooitje, en dat is de bedoeling. De insecten zijn er tevreden mee, en ik dus ook. Op enkele kleine wijzigingen na zullen hier in ’t najaar ook bijna geen wijzigingen doorgevoerd worden. Er zijn ook hier heel wat platgeslagen planten door de stortbuien.
Het zicht vanuit het salon is in ieder geval erg leuk op ’t moment…
> Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow
Terras
De Verbena bonariensis belemmert het zicht nog steeds. En terwijl de gele Ligularia prezwalski uitgebloeid is, start de oranjekleurige Ligularia dentata ‘Othello’De gele vlekken achter die Verbena is Rudbeckia. Links vooraan, ziet U Gaura lindheimeri ‘Whirling Butterflies’ en Aster divaraticus. En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow
Tuin achter de woning
Ondertussen is het duidelijk waarom dit de ‘Gele border’ heet. Ik ben er wel niet helemaal tevreden van, er zal hier in de winter nog menig plant van plaats veranderen. De belangrijkste blikvangers vormen Rudbeckia, Hemerocallis en Helenium.
Het gazon staat er nu mooi bij. Zonder sproeien met rotzooi, egaal groen gras. De komende jaren zal er steeds meer klaver en madeliefjes ingroeien, maar dat deert mij niet.
Hopla!: http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow
Schaduwtuin
De planten in de schaduw doen ondertussen ook vrolijk verder hun ding. De notelaar is zo overladen met vruchten dat het steeds moeilijker wordt om de foto te maken (vandaar ook de bamboestok om een tak te ondersteunen). Ik heb de hangmat even weggenomen om een beter beeld te geven op het achterste deel van de schaduwtuin.
Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow
Pruimenhaag
Peren en pruimen rijpen steeds verder. En ’t gras is ondertussen wel eens afgereden, maar terug opgeschoten. En de pompoenen zijn ook een beetje gegroeid.
Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow
Micro-zicht – Juli
Een tijdje geleden lanceerde Zem haar eerste ‘bodemzicht‘. Iedere maand een foto van een m² tuin, om de evolutie doorheen het jaar op te volgen. In tegenstelling tot het Eerste Gezicht geen wijds beeld van de tuin, maar de evolutie van een klein stukje tuin. Een knap idee, en dus treed ik met plezier in haar voetsporen. Ik pas het wel lichtjes aan voor mijn tuin, het stukje dat ik toon is de pioenenborder van de voortuin, ongeveer 6m² groot.
Dit tsukje border staat er nu behoorlijk leeg bij, omdat alle Verbascum chaixii is teruggeknipt. Zo voorkom ik het mateloos spontaan uitzaaien en over 6-8 weken zullen de planten ook nog eens opnieuw bloeien. Ze waren ook helemaal aangetast door meeldauw.
Zowel de Echinacea, Geranium en sinds twee weken ook de herfstanemoon staan nu in bloei, maar ’t stukje border zager vorig jaar beter uit. Waarschijnlijk een gevolg van de droogte (dit stukje tuin staat van 8h tot 19h in de zon, en ten dele afgeschermd onder de vrij brede dakgoot )
De klimroos is ondertussen uitgebloeid, maar is wel nog flink aan ’t groeien. Volgend jaar ziet het er hier beter uit, zeg ik U.
Zondvloed
Na de laatste flinke regenbuien van drie weken geleden was het opnieuw droog aan ’t worden in de Fruitberg. Ook dit week-end was er hier geen noemenswaardige regen op te tekenen. Ik keek dus een beetje uit naar de voorspelde regen, maar wist ik veel wat zou volgen.
Iets na 17h00 begon het flink te regenen. MadaMasj had zich gehaast op de fiets, en met reden. Toen het regen 18h00 stopte met regenen was er ongeveer 15 mm water gevallen. De buienrader kondigde nog extra regen aan, en om 18h45 barstte hier een onwaarschijnlijke stortbui los. Net na 19h00 was de pluviometer vol, er was dus minstens 25 mm water gevallen in net iets meer dan een kwartier. Een weerstation op een 10 km hier vandaan mat een regenintensiteit van 150 mm/uur. In totaal viel er hier in een tijdspanne van minder dan 3 uur minstens 60 mm regen.
Verschillende dorpskernen rond Tienen liepen onder water. In één buurgemeente (waar ook twee bloggers wonen) werd zelfs een rampenpan afgekondigd (ik hoop dat ze geen waterschade hebben). Zelfs het treinverkeer werd stilgelegd uit veiligheidsoverwegingen (wegspoelen spoorwegberm).
HIer in ieder geval geen noemenswaardige schade. En nu graag een beetje normaal Belgisch zomerweer (niet te warm, niet te koud, niet te nat, niet te droog).
Magnolia grandiflora
We schrijven 1996. We hebben net ons eerste huis gekocht, en ik probeer me te verdiepen in tuinontwerp. In één van die boeken staat een prachtige leiboom, in volle bloei, Magnolia grandiflora, een wintergroene Magnolia met grote witte bloemen. 
Na wat opzoekwerk (internet stond toen nog in zijn kinderschoenen), vond ik een arboretum dat de plant verkocht. 3200 Belgische franken, ik herinner me het nog goed, een bom geld voor een boompje (zeker in 1996), maar hij zou in onze tuin de lelijke muur van de buren bedekken.
Maar enkele jaren later verhuisden we. Ook in de nieuwe tuin was Magnolia grandiflora opnieuw van de partij, nu als haag (wat trouwens een total failure was). Begin vorig jaar kocht ik me opnieuw een exemplaar aan voor de tuin van onze derde woning.
En ja, sinds donderdag staat de boom in bloei, dat is de allereerste keer dat ik een bloem heb in mijn tuin (heeft dat lang geduurd, we hadden beter iets minder vaak verhuisd).
Eén bloem dit jaar , maar alle begin is moeilijk. En de naam ‘grandiflora’ is niet gestolen, de bloemen zijn enorm uit de kluiten gewassen. Deze wintergroene boom is redelijk winterhard (er staan exemplaren van meer dan 10 meter hoog in België), zolang hij maar een beetje beschut staat. 
De andere Magnolia in mijn tuin, Magnolia virginiana ‘Satellite’ staat nog steeds in bloei, en dat al van einde mei (en er zijn nog enkele bloemknoppen in de maak). Ook al betreft het een vrij kleine plant (ongeveer 2 m hoog nu), is deze plant dus goed voor meer dan 2 maanden genot…
Eupatorium
Het aanplanten van een grote nectartuin is niet alleen ingegeven door ecologische overwegingen. Het heeft ook, ergens, te maken met kortzichtige luiheid. Enkele jaren geleden veranderde ik het geweer van schouder bij het uitoefenen van fotografie. Ik verlegde de focus van stadsfotografie naar macrofotografie. Ik zou niet langer ’s avonds op een bankje moeten wachten op het blauwe uur, en niet langer met peperduur fotografisch materiaal ’s nachts door de straten slenteren, maar vlinders, zweefvliegen en ander klein grut fotograferen. Maar de zoektocht naar een geschikte plek om vlinders te fotograferen viel tegen. En dan spreek ik nog niet over het om 05h00 ’s morgens opstaan om vroeg genoeg ter plaatste te zijn. Door zo’n nectartuin zouden de vlinders, zweefvliegen, hommels en solitaire bijen mijn tuin bezoeken, zodat ik niet meer op zoek moest naar hen. Ik zou een soort salonnatuurfotograaf zijn. Lijkt een strak plan, maar dat salon gehalte valt wel tegen, want de nectartuin is op dit ogenblik zonder twijfel het meest arbeidsintensieve deel van de tuin (ik schat 4-8 uur werk per week, maar dat zal naarmate de planten groeien wel verminderen).
Eén plant moest zou sowieso een plaatsje krijgen in die tuin, om dat de aantrekkingskracht van het inheemse leverkruid op vlinders tijdens de zoektochten me niet was ontgaan. Eupatorium stond dus op mijn aankooplijstje toen ik ging shoppen. In ’t plantencentrum was er keuze tussen E. maculatum en E. purpureum, en op goed geluk koos ik voor de eerste. Thuis aangekomen bleek dit niet het inheemse leverkruid (E. cannabinum) te zijn dat ik eigenlijk wou kopen… Geen probleem, plaats genoeg in de nectartuin, ik zou me de volgende keer wel de inheemse soort kopen. Enkele maanden later was duidelijk dat de aangekochte E. maculatum in de smaak viel bij de lokale vlinders en verscheen het inheemse Leverkruid (E. cannabinum) als “onkruid” elders in de tuin. Ik nam er meerdere stekken van die ik eind vorig jaar uitplantte in de nectartuin.
Tegelijkertijd groeide de aangekochte E. maculatum niet alleen uit tot een grote pol met tientallen bloemschermen maar ook tot favoriete plant in de Fruitberg van vlinders en hommels. Ik nam ook van deze plant stekken om de plant te vermeerderen en liet me eind vorig jaar verleiden tot de aankoop van Eupatorium purpureum en Eupatorium maculatum ‘Alba’. Bovendien kocht ik dit voorjaar ook nog enkele planten Eupatorium dubuim ‘Baby Joe’, een andere plant uit dezelfde familie die maar 80 cm hoog zou worden. E. maculatum wordt ongeveer 200-250cm hoog, E. cannabinum 125 cm .
De planten staan allemaal in mekaars omgeving in de nectartuin en beginnen nu allemaal te bloeien. Op esthetisch vlak verkies ik de E. cannabinum, vanwege het mooie blad en de donkere stengels en de E. dubuim (ietsje meer gekleurd).
De voorkeur van de insecten is enigszins verdeeld : zweefvliegen en (solitaire) bijen vliegen vooral op E. cannabinum, de hommels zijn zo goed als unaniem voorstander van E. maculatum.
Allemaal leveren ze een aangename geur, die wat weg heeft van zoete vanille.
De planten hebben tijdens het uitlopen in de lente wel last van slakkenvraat… Verder zijn het flinke groeiers, die je wel onder controle moet houden. Het beeld op de eerste foto is één pol, van een plant die drie jaar geleden werd aangekocht.
Pumpkin Mayhem
HoneyBunny noemde haar ventje Pumpkin. En ook al was haar ventje niet direct iemand om zonder handschoenen aan te pakken, échte pompoenen zijn nog een graadje erger.
Twee maanden na het aanplanten van vier plantjes ziet het pompoenrek er helemaal anders uit…
Er er zijn ook pompoenen die in de lucht hangen, aan het rek.
de Fruitberg 
