Het vijgenseizoen is gestart. Ik heb 10 jaar geleden drie vijgelaars aangeplant, en dat zijn nu struiken van 3-4m hoog en breed.
“Madeleine des deux saisons” is nu volop in productie (foto hierboven), ik kan dagelijks een tiental vijgen oogsten. De twee andere vijgelaars (“Del Portugallo”, zeer grote gele vijgen en “Dalmatie” moeten nog starten met hun opbrengst dit jaar).
Ik sprak in mijn vorige berichtje dat ik mijn neus niet ophaal voor ‘gewonere dieren’. Eén gewoon dier dat ik de voorbije jaren niet of amper zag in de tuin was de Passer domesticus, huismus. De eerste serie mussenhotels werden bewoon door boomklevers en mezen, niet door mussen …
Sinds dit jaar is er een kentering te merken. Sinds mei zitten er flink wat mussen in één van mijn hagen, en de voorbije weken lijken ze een optrekje gevonden te hebben in de klimroos.
Tijd voor een tweede poging om mussen te laten broeden in mijn tuin. De oude mussennestkasten zijn ondertussen 10 jaar oud, en zijn, net zoals de andere nestkasten, gewoon “op”. Ik heb die nestkastjes wel gebeitst 10 jaar geleden, maar nadien heb ik die niet meer behandeld. En zo lang beschermt een (eco)-beits dus niet.
De oude mussennestkasten zullen dus deze winter weggehaald worden, maar worden nu al vervangen door mussenloften, zodat de huidige mussen al kennis kunnen maken met deze geweldige nesthasten.
Dit zijn nestkasten met een terras en aparte broedruimte. Dat terras wordt door het mannetje gebruikt als zangpost, en laat de mussen toe de omgeving af te scannen alvorens het nestkast te verlaten. Dit model van nestkast zou het populairst zijn bij huismussen. Er wordt ook aangeraden van minstens drie loften op te hangen.
Volgens natuurpunt moet je verder ook nog zorgen voor een doornige of compacte struik op minder dan 10m van het nest en ook nog voor voldoende voeding, maar dat laatste zou ook geen probleem mogen vormen in mijn tuin (kippenhok, composthoop, bloemenweide, veel beestjes,…)
Om het nestkast zo weinig mogelijk te laten opvallen voor roofvogels, heb ik deze nestkasten rood gebeitst, maar dat weinig opvallen is toch een beetje mislukt… De mussenloften hangen ongeveer 3.5 m hoog.
Laten we hopen dat we die mussen hier nu aan ’t broeden krijgen. Indien dat lukt, maak ik volgende winter nog extra mussenloften om een lekker grote kolonie te maken.
De voorbije dagen heb ik een aantal waarnemingen van niet direct courante insecten gedeeld. Ik wil daarmee niet de indruk wekken dat alleen dat soort beestjes mij interesseren, integendeel.
Ik denk dat het veel beter is om het “succes” van mijn streven naar een biodiverse tuin af te meten op de hoeveelheid ‘gewone’ beestjes die ik in de tuin zie. En daar zie ik de voorbije twee – drie jaren toch wel een flinke verandering. Ik ga er hier enkele neerpennen.
Gisterenavond deed ik vlak voor het slapengaan nog even het licht aan buiten. Ik zag op het terras twee padden rondlopen. Vroeger was zo’n pad een eerder uitzonderlijke waarneming in de tuin, vandaag kom ik ze frequent tegen. Dat zal enerzijds door de vijver zijn, maar voor roofdieren als padden is ook de aanwezigheid van prooidieren belangrijk, en dat lijkt dus wel snor te zitten.
Dat de vijver een aantal dingen in de goede richting heeft beïnvloed, naast die padden, is nogal wieders: kikkers, libellen, waterjuffers,… zag ik hier vroeger niet, nu wel.
Maar dat een vijver een positieve impact heeft weten we allemaal, maar wat met die bloemenweide? Het maai-mei-niet gazon (dat ondertussen nog steeds niet gemaaid is)? Tot voor enkele jaren zag ik amper zandoogjes in de tuin. Wanneer ik naar mijn resultaten in de vlindertellingen van een aantal jaar geleden terug kijk, stonden die zandoogjes helemaal onderaan het lijstje, terwijl ze het bruine en oranje zandoogje bij de meest voorkomende soorten in België horen. Op dit ogenblik zijn ze, net zoals vorig jaar, de meest voorkomende soort in mijn tuin. Ik telde begin van de week 18 exemplaren in de tuin. Zandoogjes hebben grassen als waardplant, en ze lijken zich steeds beter thuis te vinden in mijn tuin, met de bloemenweide en het maai-me(i)-niet-gazon.
Over dat gazon gesproken. Dat blijft ondertussen verder verschralen. Ik denk dat velen onder ons wel het geluid herkennen van tsjirpende sprinkhanen in een natuurgebied of een weide, wanneer we er wandelen. Wel, ik hoef op dit ogenblik niet naar een natuurgebied, in mijn maai-me(i)-niet gazon wemelt het echt van de sprinkhanen, je hoort ze voortdurend.
En dan zijn er tenslotte de hommels en zweefvliegen. In mijn tuin zie ik geen of amper honingbijen, maar des te meer hommels, en ik heb de indruk dat de aantallen alleen maar toenemen. Ze hebben dan ook een overvloed aan eten. Toen ik hier 12 jaar geleden begon met de aanleg van de tuin, was de tuin een half maanlandschap vol kiezel, en de andere helft een grasveld waar tientallen ganzen op leefden. Ik zag in dat eerste jaar eens af en toe een vlinder of een zweefvlieg. Met wat geduld en het juiste beheer, kan iedereen zijn of haar tuin omtoveren tot een paradijs.
Vandaag opnieuw een eerste waarneming in mijn tuin. Deze gouden tor is echt wel algemeen voorkomend, maar had de Fruitberg tot nu toe links laten liggen, of rechts, ik weet het niet.
De larve van dit dier leeft in dood hout, de kever zelf van nectar en bloemblaadjes.
Toen ik met mijn buurman aan ’t keuvelen was (over de Knautiabij), zag ik nog een dier foerageren op Echinacea dat ik nooit eerder had gezien.
Dit is blijkbaar een wilgenwespvlinder, blijkbaar ook zeldzaam. Laat het duidelijk zijn, het krioelt van het leven in mijn tuin, en ik apprecieer alle beestjes, ik haal mijn neus niet op voor een banale akkerhommel, maar ’t is toch altijd fijn nieuwe dingen te zien. Of die nu zeldzaam zijn of niet. Maar ik doe duidelijk toch niet alles verkeerd in mijnen hof.
Toen ik vanmiddag in de tuin rondliep dacht ik even dat ik aan ’t dromen was. Er zat zowaar een vrouwtje knautiabij op mijn Knautia.
Hier heb ik stiekem altijd op gehoopt, maar ik beschouwde de kans als quasi onbestaande, omdat deze bij niet zo mobiel is, en de meest nabije populatie toch enkele km van mijn tuin verwijderd is.
Laten we nu hopen dat er volgend jaar nazaten van deze pionier opduiken in mijn tuin. Ik ga in ieder geval nog wat extra Knautia vermeerderen.
Deze solitaire bij foerageert alleen op Knautia, en is eigenlijk het slachtoffer van ons maaibeleid: bermen worden gemaaid net voor de Knautia in bloei komt, en zo is dit diertje zo goed als volledig verdwenen. Er zijn nog maar enkele plaatsen in Vlaanderen waar nog populaties overblijven, naast Mechelen liggen die allemaal in Oost-Vlaams-Brabant of het Maasland. Maar ook dan spreken we over 600 waarnemingen per jaar, terwijl er echt wel actief achter deze diertjes wordt gezocht (via tellingen in natuurgebieden)
Leuzea zijn planten uit de familie van de Asteracea. Ze staan duidelijk erg dicht bij Centaurea. Deze Leuzea rhapontica bicknellii is een laagblijvende variant van Leuzea rhapontica en zou afkomstig zijn uit Ligurië. “De distelachtige bloemen hebben veel weg van een mini-artisjok”, zo omschrijft Hessenhof de plant.
En ik kan daar alleen maar volmondig mee instemmen. De plant staat nu voor ’t eerst in bloei, het zijn erg mooie planten. De planten lijken ook goed winterhard, zijn deze winter zonder enig probleem doorgekomen.
Ik had al eerder gesproken over de bloemvorming op deze planten, de bloemknoppen bleven de voorbije maand verder groeien tot een diameter van 3-4 cm. Die bloemknoppen lijken wel van papier gemaakt, ik ken geen vergelijkbare plant op dat vlak.
Om een idee te krijgen van de grootte van de bloem, een foto met een tronkenbij, typisch 6-8 mm groot.
Een wandeling door de tuin, meer bepaald de route die ik voor de tuinbezoekers had uitgestippeld. Ik kom tot de conclusie, dat wanneer iemand de rondleiding volgt die ik had uitgetekend, zonder alle infobordjes onderweg te lezen (die ik ondertussen heb weggehaald) toch al 3:30 door de tuin loopt, zelfs wanneer die flink doorstapt … Want zolang duurt dit filmpje dus… En eerlijk gezegd heb ik een stuk van de fruittuin niet gefilmd…
Zet wel het geluid uit indien je het filmpje bekijkt, de Iphone is echt alle achtergrondgeluiden aan het versterken…
Ik telde een 120 bezoekers dit week-end, vooral zondagmiddag was het druk. En zowat al die bezoekers waren echt fijne mensen.
Het resultaat van de plantenverkoop lag in lijn met mijn vooropgestelde verwachtingen. En wanneer je planten verkoopt, moet je dus de blikvangers van dat moment vermeerderen. Heel wat mensen die informeerden achter Trifolium rubens, Phuopsis stylosa, Salvia pratensis en Nepeta ‘Walker’s Low’. Ook de Buddleja alternifolia en globosa waren bijna direct uitverkocht. Indien ik volgend jaar nog zo’n plantenverkoop doe, kan dat dus alvast beter.
Mijn eega stuurde me een berichtje woensdag. Een pakjesbezorger had zich flink boos gemaakt over het feit dat ons huisnummer niet zichtbaar was.
Mijn fout, want Rosa “Lady of the Lake” is helemaal over dat huisnummer gegroeid.
Ik hoop dat de aanpassing die ik nu heb doorgevoerd volstaat voor de pakjesbezorger en de postbode.
Ondertussen is de tuin volledig klaar voor de velt ecotuindagen van dit week-end. Ik moet wel nog de speculaas bakken, de infobordjes en wat extra vlaggen ophangen, maar verder is alles klaar.
Het blijft wel een zeer eigenaardig seizoen. Sommige planten zijn relatief vroeg, andere laat tot extreem laat. De rambler tegen de gevel was vorig jaar zo goed als uitgebloeid, en is dit nog lang niet aan zijn hoogtepunt qua bloei.
Wel positief : alles blijft tot nu toe frisgroen, ook al vrees ik dat dat niet lang meer gaat duren zonder regen.
Ook nieuw voor me, een eerste keer een eco-tuindag zonder zware onweersbui de week ervoor. Geen platgeslagen bloemenweide, bloemenborders,…
Maar ’t mag wat mij betreft volgende week dus wel regenen. Ik geef nog eens alle info:
Net zoals de voorbije jaren doe ik ook dit jaar weer mee aan de eco-tuindagen. Op zaterdag 3 juni (09h00-17h00) en 4 juni (09h00-13h00) is iedereen welkom in mijn tuin, de Fruitberg, Sint-Truidense Steenweg 394, 3300 Hakendover (Tienen).
De tuin is makkelijk te bereiken, er is een bushalte op een steenworp van de tuin (lijn 313, Halte “Hakendover dorp”) met rechtstreekse connectie naar het station, en parking is er in theorie ook meer dan voldoende in onze straat.
de Fruitberg