’t Is vandaag internationale sprookjesdag (“Tel a Faire Tale day”).
Zelf heb ik ook een verhaaltje ‘geschreven’ dat ik mijn kinderen vertelde bij ’t slapen gaan. Niet altijd tot tevredenheid van mijn vrouw, want de kinderen waren meestal zo wild dat het slapen gaan niet zo goed lukte daarna.
Er was eens een groot bos. In één van de hoogste bomen van dat bos hadden twee vogeltjes hun nest gebouwd. Jefke, hun jongste vogeltje had altijd honger, en piepte dan heel luid tot zijn mama of papa hem dikke vette, sappige rupsen bracht om op te eten.
Zowel papa als mama vogel vertelden Jefke dat hij minder luid moest piepen, maar Jefke had altijd honger en bleef maar piepen.
En zo groeide Jefke iedere dag.
Na drie weken was hij oud genoeg om uit te vliegen. Maar Jefke durfde niet. En dus bleef hij, steeds luider, piepen omdat hij honger had.
Papa en mama vogel legden hem uit ‘ Jefke. je moet leren vliegen, kijk zó doe je dat ‘ maar Jefke zei (heel zielig ) ‘Ik durf niet’.
En daarna ‘Piep piep piep piep’ (“Ik heb honger”).
Onder de boom hoorde een jonge poes het kabaal. “Hmm” zei de poes. Een lekker vogeltje, daar heb ik wel zin in”. En dus kroop het jonge poesje in de boom.
Mama en papa vogel zagen de poes in de boom kruipen en probeerden Jefke aan te moedigen om te vliegen
“Ik durf niet” zei Jefke koppig.”Breng me liever nog wat rupsen” (“Piep piep piep piep”).
Het poesje was ondertussen al bijna ter hoogte van het nest in de boom en zijn papa riep “Jefke. Fladder met je vleugels en vlieg weg want die poes gaat je opeten”.
Jefke zag de poes nu ook en kreeg vreselijk veel schrik.
“Ik durf niet’ zei hij.
De poes sloop op het nest af maar net voor dat de poes Jefke kon pakken sprong Jefke enkele takken omhoog. De poes volgde Jefke in de boom, de hoogte in.
Daarop sprong Jefke weer enkele takken omhoog.
“Sla met je vleugels en je kan wegvliegen” zei de papa.
“Ik durf niet” zei Jefke.
Weer kwam de poes dichterbij. En Jefke sprong weer enkele takken omhoog. En de poes volgde opnieuw.
Mama vogel probeerde Jefke nogmaals te overtuigen. “Kom schat, sla met je vleugels en je kan zo wegvliegen’.
Maar Jefke durfde nog steeds niet wegvliegen en sprong weer enkele takken naar boven, tot helemaal in de top van de boom.
Het poesje lachte eens erg gemeen “Nu kan je niet meer verder naar boven springen, ik ga je oppeuzelen”.
Jefke begon heel luid te piepen “Piep piep piep piep”, terwijl de poes langzaam verder naar boven kroop, steeds dichter bij Jefke.
“Vlieg nu weg schat” schreeuwden zijn papa en mama synchroon. Ze durfden niet meer toe te kijken.
“Maar Ik durf niet” zei Jefke beverig.
De poes was nu vlakbij, en net op het moment dat de poes Jefke kon vangen sprong Jefke naar beneden (verteller houdt nu zijn armen tegen het lichaam).
Jefke viel naar beneden. “Goed Jefke. Open je vleugels dan ben je aan ’t vliegen” zegden zijn ouders. “Ik durf niet” . En dus hield Jefke zijn vleugels gesloten en viel hij steeds sneller naar beneden. En sneller. En nóg sneller.
Vlak boven de grond (verteller steekt zijn armen weid open) opende Jefke zijn vleugels en vloog hij terug omhoog.
Jefke was gered!
Algemene hilariteit onder de kinderen. Vooral omdat het vogeltje in 1/3 van de gevallen te pletter stort op de aarde of opgegeten wordt door de kat (dan moet de verteller het opnieuw, en correct vertellen ).
de Fruitberg 