Deze ooievaarsbek dook 3-4 jaar geleden op in de tuin. Ik vermoed dat dit een witbloemige kleine ooievaarsbek is, maar ik ben daar niet helemaal zeker van.
Het is in ieder geval een geweldig onkruidje, dat zich moedig uitzaait en eigenlijk nergens stoort. Het is een perfecte weefplant, die ook kan rekenen op de interesse van heel wat (solitaire) bijen.
Het begon met een gefaald experiment. Ondertussen zaait de pastinaak zich nog steeds verder uit. Ik zag er tot nu toe geen problemen in, het is een mooie plant die ook krioelt van het leven. Hij was tijdens de eco-tuindagen ook één van de blikvangers.
Maar bij deze ga ik volgend jaar de aangroei van de pastinaak een beetje temperen. Anders noemt deze blog over enkele jaren pastinaakberg.
De pastinaak wordt nog steeds 235cm hoog in een stuk van de bloemenweide, het verarmingsproces is dus nog niet afgerond.
Het eerste fruit is ondertussen rijp. De eerste frambozen zijn er, maar ook de saskatoons en de krenten zijn rijp. De zwarte bessen en de aalbessen begin al aardig te kleuren, ik vermoed dat ik over twee weken weer een overdaad aan vers fruit heb.
We hebben een eigenaardige winter achter de rug. De late vorstprik heeft alle vruchtzetting bij kweepeer, abrikoos en mirabel teniet gedaan en de oogst van de amandel gedecimeerd. Maar al het andere fruit (ook perzik, kiwi, cassis, braam, blauwbes, peer, appel, kruisbes, framboos, …) lijkt overvloedig aanwezig. Door de zachte winter gaan de vijgen dit jaar erg vroeg rijpen.
Ik vind deze wel een mooi voorbeeld waarom handel in inheemse plantensoorten ook niet altijd goed is.
Op de foto hierboven zie je beemdkroon, de linkerbloem is de Knautia arvensis die je in de handel tegenkomt, de rechterbloem is de Knautia arvensis die hier in de beemden groeit.
Er is dus echt duidelijk een enorm verschil tussen beide planten. Eigenlijk op alle vlakken, de autochtone Knautia is op alle vlakken een superieure plant. Plant is mooier, bloemen is mooier, plant heeft minder of geen last van meeldauw… Hij begint alleen wat later te bloeien.
Is er dan een probleem ? Ja, want wanneer mensen die Knautia arvensis uit de handel in hun tuin planten, gaan ze mogelijkerwijze de genenpoel van deze planten in het wild beïnvloeden. In mijn tuin worden alle zaailingen van die handelsoort systematisch gerooid.
Enkele weken geleden waren de de drie insectenhotels bijna volgeboekt. Toen ik wat later de tuin in liep, viel me op dat alle stengels uit één van de hotels op de grond lagen. Alle gangen van de houtblokken waren ook leeg geroofd.
De dader kon ik niet op heterdaad betrappen. Ik plaatste alle stengels terug in het hotel; en beschermde het hotel met gaas (20 x 20 mm), iets wat ik al wat langer van plan was maar wat had uitgesteld. De stengels werden nadien niet meer uit het hotel geroofd…
Enkele dagen later was ik in de tuin aan ’t werken en hoorde ik een vreemd geluid. Ik was benieuwd wat ik hoorde, en betrapte een grote bonte specht op heterdaad, aan het tweede hotel.
Ook hier werd dan maar onmiddellijk gaas ter bescherming aangebracht, maar de snodaard heeft nadien toch nog een gaatje in het gaas gevonden. Maar zo slim was dat beest niet, want hij/zij maakte opnieuw hetzelfde kabaal, dus ik was snel ter plekke.
De dag nadien vertrok in naar mijn werk. Ik was er eigenlijk voor bevreesd dat de specht gewoon een gat zou kloppen in de houten planken, maar dat doet zo’n specht dus niet.
Ik vind het wel gek dat zo’n gaas voldoende is om die vogels tegen te houden, volgens mij zou die specht nog altijd een groot deel van die gangen moeten kunnen bereiken. Maar ik ben iig blij dat die het niet probeert. En de solitaire bijenlarven ook.
Dit week-end gaan de deuren hier weer open. Eigenlijk heb ik die deadline nodig om in ’t voorjaar eens even een spurtje te trekken en alles nog eens in orde te zetten. Ik heb vorige week zo fel gespurt dat alles nu al klaar is.
Daarom dacht ik dat het nog eens tijd was om de oude serie foto’s ‘Eerste gezicht’ op te pikken.
Hier zie je de laatste update van juni, uit 2018. Ondertussen is er op die 4 jaar toch echt wel veel veranderd. In de voortuin is op de foto niet zoveel veranderd, alles is ondertussen vooral gegroeid.
Geen perfect kort geschoren gazon, maar jullie hadden niet anders van me verwacht. Dit jaar doen de madeliefjes het heel goed in het gazon, en ik ben daar wreed content over.
In de tuin achter de woning is er wel veel veranderd. Bomen groeien, en de tuin wordt dus wat volwassener.
De schaduwtuin is dit jaar minder mooi. En dat is allemaal het gevolg van het onkruid. Het Robertskruid, dat normaal mooi alle gaten dicht groeit, doet het dit jaar minder. En dus heb ik wat kale plekken. Onkruid, je kan er niet op rekenen.
Ook in de vijver is alles nog wat gegroeid. Maar ik ben vooral tevreden dat er nog eens een zwanenbloem in bloei staat.
De bloemenweide komt langzaamaan op kleur. Het gras blijft er toch ook nog altijd veel (te) weelderig groeien.
De pruimenhaag is vorig jaar komen te gaan, en vervangen door een bloemplukweide. Het is nu een klassieke border, helemaal verloren achterin de tuin, die er best wel mooi bij ligt. Het zijn hier allemaal vaste planten, die het dus goed in de vaas doen.
Ook in de nectartuin zijn alle bomen nog wat verder gegroeid. De akeleien zijn ondertussen bijna uitgebloeid, dus ivm vorig jaar is dit wel een saai stukje. Ook de twee vroegbloeiende vlinderstruiken zijn al over hun hoogtepunt.
De taxushaag die ik in rupsvorm zou scheren is de voorbije twee jaar stevig gegroeid, en heeft nu echt vorm gekregen.
Voilà, zo hebben jullie nog eens een blik achter de schermen gekregen.
Na een vrij lange blogsiesta ben ik hier weer terug. Ik ga de hele reden hier niet in ’t breed uitsmeren, laten we maar zeggen dat het erg druk was met ’t werk en dat ik er geen zin in had.
Ondertussen pikken we de draad terug op, en probeer ik ook terug op tijd en stond een tekstje te schrijven . Op het bord dat de eco-tuindagen aankondigt staat een heel belangrijke precisering. Ik weet dat dahlia’s terug in zijn, maar dus niet in mijn tuin. Hier zijn ze NIET welkom.
Net zoals Tagetes en bloemriet.
’t Is op dit ogenblik behoorlijk druk in de tuin. Het aantal Atalanta’s blijft toenemen, ik zie nu in totaal 40-50 vlinders in de tuin rondfladderen. Ik zie ondertussen ook wel een tiental dagpauwogen, een distelvlinders, nog redelijk wat koolwitjes en één Gehakkelde Aurelia.
Naast deze aster novae-angliae zijn het vooral de klimop, Verbena bonariensis en de Heptacodium miconioides die veel volk trekken. Het blijft ook volgende week nog warm, ik vermoed dat er alleen maar meer volk richting onze tuin zal afzakken.
Na mij deze morgen met wat wereldse dingen bezig te houden (winkelen), begon ik deze namiddag onder een heerlijk zonnetje te werken in de tuin. Onder meer de abrikozenbomen moesten nog gesnoeid worden. Terwijl ik mijn ladder probeerde te laveren tussen de planten in de nectartuin, viel me ineens op dat er wel redelijk wat Atalanta’s zaten. De voorbije dagen zag ik er wel sporadisch enkele fladderen, maar nu zag ik er veel. Even een pauze nemen (tsja, technisch gezien was dat zelfs geen pauze want ik was nog niet aan ’t werken) om wat te tellen, en ik zag alleen in dat stukje tuin 32 Atalanta’s. Met de exemplaren in de rest van de tuin kom ik ergens rond de 40 exemplaren. Zoveel zag ik er nog nooit hier.
Veel minder zichtbaar dit jaar zijn de solitaire bijen, ik vraag me af of de soorten die ondergronds nestelen veel last hebben gehad van de veelvuldige regen? Ik zie alleen enkele behangersbijen, af en toe een kegelbij en vooral heel veel tronkenbijtjes. En dat zijn soorten die nestelen in boorgaten (en dus gebruik maken van insectenhotels).
Daarna alles wat gesnoeid moest worden gesnoeid, het snoeiafval onmiddellijk in de hakselaar gegooid en nog even wat genoten van het mijn ‘wildernis’.* Kortom, een ideale vakantiedag.
Twee weken geleden viel dit groot exemplaar van deze wespspin me op in de tuin. Het was ondertussen weer enkele jaren geleden dat ik deze spin nog eens zag in mijn tuin.
de Fruitberg