Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Deze foto werd gemaakt in het oud Militair Ziekenhuis van Antwerpen, toen het al enkele jaren aan ’t verkommeren was. Fotograferen in vervallen gebouwen, het zegt me wel iets, maar ik doe het alleen als het echt toegelaten is. Urbex-fotografie laat ik dus aan anderen over. Dit was een fotosessie met toelating. Oude gebouwen hebben gewoon iets.
Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Onze zwemclub heeft ook een ouderteam. Er is niets zo saai als in de kantine van ’t zwembad zitten te wachten tot de training van de kinderen voorbij is. Een 50-tal ouders trekken moedig mee baantjes. De trainer van dit ouderteam, Willy, steekt hart en ziel in de trainingen van dat ouderteam. Voor de gemotiveerde ouders bezorgt hij ook iedere week twee bijkomende, aangepaste trainingsschema’s Na anderhalf jaar trainen (3 tot 5 uur per week) kon ik, dankzij zijn begeleiding en mijn inzet, 3 km afleggen in een uur, de eerste training was 50 meter aan één stuk doorzwemmen een probleem.
Ieder jaar trekken de beste zwemmers van het ouderteam naar Le Tour du Roc, een zwemwedstrijd in zee over een afstand van 5 km. Op dat ogenblik train ik iets meer dan een half jaar en ben ik niet klaar om deel te nemen. MadaMasj, die een jaar vroeger is gestart met de zwemtrainingen, doet wel mee, en ik begeleid haar met plezier. Deze foto is genomen bij de start van de wedstrijd. Als toeschouwer krijg ik zin om deel te nemen, en maak ik het voornemen om het jaar erna deel te nemen (en mijn gewicht tegen dan onder controle te hebben).
Een jaar later sta ik ook aan de start, 35 kg lichter dan 18 maanden voordien. De avond ervoor heb ik tijdens een korte training gemerkt dat het zwemmen in de golven me vrij goed afgaat, het water is ook redelijk warm dat jaar (17°C). Maar tijdens de wedstrijd zelf valt dat toch tegen, de golven zijn erg hoog, en heb heel wat moeite om me te oriënteren. Zonder de begeleidende kajaks was ik waarschijnlijk helemaal verkeerd gezwommen. Ik wil vooral niet opgeven en ben onwaarschijnlijk tevreden wanneer ik 101 minuten later uit de branding strompel.
Deze maand ga ik voor een ‘banale’ plant als plant van de maand. De roos. Op de foto hierboven zie je de klimroos ‘Seagull’ op haar hoogtepunt.
In de Fruitberg staan een tiental verschillende rozenrassen, allemaal enkel of halfgevulde bloemen. Op één variëteit na zijn het allemaal gezonde planten, die uiteraard niet behandeld worden tegen één of andere ziekte.
Rozen zorgen niet alleen voor nectar en stuifmeel tijdens de bloei, maar ook voor een soms bedwelmend aroma en mooie bottels in ’t najaar. Ik schreef hier vroeger al iets over de rozen in de tuin.
Plaats nooit rozenstruiken op een plek waar je vaak langs moet lopen. Ik heb hier twee struikrozen vlakbij de waterput staan, en dat is niet zo handig met al die doornen.Indien je zelf ook rozen in je tuin aanplant, kies dan voor niet-gevulde variëteiten. Daar profiteren de insecten ook van.En ze zijn volgens mij ook gewoon mooier 😉
Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
Een fotootje van de Belgische kust, inclusief dubbele regenboog. ‘Nancy’ zou mij niet overtuigd hebben van de parel van de Belgische kust. Neen, ik ben iemand die geen zand en schelpjes lust.
Alhoewel dit stukje, zonder lelijke gebouwen aan de kust, zonder toeristen en met duinvegetatie me wel kan bekoren.
Als je kijkt naar het succes van deze krabspin, kan je jezelf vragen stellen bij het belang van camoufalge. Ofwel hebben insecten gewoon een andere kijk op de wereld dan wij…
Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.
April 2007. Na maanden te fotograferen in de Ancienne Belgique moest ik deze keer in een andere zaal in Brussel zijn, de Botanique. Hier was geen frontstage-zone voorzien voor fotografen, dus moest ik me een beetje tussen ’t publiek wringen. In theorie mocht ik ook hier alleen de eerste drie nummers fotograferen, maar ik stond gewoon tussen ’t publiek en kon dus “wat” langer fotograferen.
Op de foto de frontman van de groep ‘The Automatic’. Eén van de betere optredens die ik dat jaar zag. Op voorhand kende ik ze van één nummer, maar ook hun andere songs waren best te pruimen. De toetsenist van de bende had duidelijk zijn pilletjes vergeten te nemen die avond, en leek een beetje op ’t eekhoorn uit ‘Over The Hedge’, na het drinken van het blikje Coca-cola dan wel te verstaan.
De belichting was voldoende om enkele goede foto’s te maken, maar de joelende menigte rond me verhinderen me om een echte goede foto te maken. Voor die echt goede foto moest ik helemaal vooraan geraken, maar dat was niet evident, zonder frontstage. En ’t is niet mijn gewoonte om andere mensen uit de weg te duwen, je staat daar trouwens ook met voor duizenden EURO materiaal.
Halverweg het concert spreekt een franstalig meisje me aan. Ze vraagt me eens te mogen kijken naar de foto’s die ik heb gemaakt. Blijkbaar wil ze even kijken of ik er in slaagde goede foto’s te maken, want ze vertelt me dat haar vriendin journalistiek studeert en als opdracht voor haar studies foto’s moet maken op een concert, maar dat het helemaal niet lukt. Of ik haar even wil helpen? Even later duikt ze met haar vriendin op, die een splinternieuwe Nikon reflex vast heeft, helemaal overstuur en in paniek. Ze probeert al een half uur een goede foto te maken, maar wat ze me laat zien is echt barslecht. De camera staat ingesteld op ‘automatisch’ en ISO 100, niet direct een recept voor succes bij concertfotografie. Ik stel voor dat ik de instellingen van haar toestel aanpas, en verzeker haar dat het dan wél gaat lukken. Ze bedankt me al bij voorbaat, maar dat lijkt even wat voorbarig.
Ik fotografeer op dat ogenblik al 10 jaar met Canon en heb nog nooit een Nikon vastgehouden. Bovendien zijn op de duurdere fototoestellen waar ik mee werkte alle instellingen met enkele draaiwielen in te stellen, op de instapmodellen moet dat via menu’s. Intuïtief lijkt die eerste ervaring met Nikon niet en het duurt even alvorens ik haar camera kan instellen zoals het hoort (grootste diafragma, een voldoende hoge ISO-waarde, geen flits). Ik maak meteen enkele foto’s die OK zijn, en geef haar het toestel terug.
Ze is erg enthousiast over de eerste foto’s die ze maakt, en werkt zich richting podium – en doet teken van haar te volgen. Een klein detail, de fotografe is een uitzonderlijk knappe verschijning, en ze loodst ze me in enkele tellen tot een veel beter plekje om te fotograferen. Daar maak ik de foto van hierboven.
Ik hou vooral van deze foto vanwege de energie die hij uitstraalt, iets wat de groep écht wel deed. En het verhaal… Ik vraag me wel af of ze geen problemen had met haar volgende opdracht, met de instellingen die ik had geprogrammeerd.
Een jaar geleden sprak ik over Nepeta kubanica als alternatief voor Agastache (dropplant). Een jaar later staat deze Nepeta hier volop in bloei.
Een prachtige plant, met mooi blad en grote blauwe aren, bijna 1 m hoog nu. Een Agastache oost misschien nog iets spectaculairder, maar deze Nepeta is zo robuust als maar kan, terwijl Agastache het in mijn zware grond erg moeilijk heeft. Dus indien Agastache ook bij jou niet lukt, is deze een goed alternatief.
Na de eerste reeks vroege Geraniums – die nu (ongeveer) uitgebloeid zijn – komen nu heel wat andere Geraniums in bloei. De helft in de collage zijn nieuwe planten voor mij. Van de ‘oudjes’ zijn 12, 13 en 20 mijn favorieten vanwege de lange bloei (tot aan de winter).
Een deel van de nieuwe planten zijn kruisingen met G. wallachium (één van de ouderplanten van de meest succesvolle vaste plant van de voorbije decennia, G. ‘Rozanne’). G. wallachium zaailingen blijken vaak een langere bloei te hebben, en deze nieuwe cultivars zouden krek even lang bloeien.
Een Geranium is bijna altijd een goede bodembedekker, een goede drachtplant, vrij van slakkenvraat: kortom een geweldige tuinplant.
G. sangiuneum ‘Album’
G. ‘Ann Folkard’
G. endressi
G. ‘Blue Cloud’
G. ‘Dilys’
G. versicolor
G. ‘Dreamland’
G. sanguineum ‘Max Frei’
G. ‘Lakwijk Star’
G. nodosum
G. ‘Spinners’
G. ‘Tiny Monster’
G. ‘Patricia’
G. ‘Trevor’s White’
G. ‘Orion’
G. ‘Hexham velvet’
G. ‘Rise and Shine’
G. ‘Lilac Ice’
G. pratense
G. ‘Rozanne’
G. ‘Tiny Monster’ wat mij betreft de beste Geranium, ze heeft de langste bloeiperiode en is in milde winters wintergroen. het blad is bovendien erg mooi
Geranium ‘Patricia’ bloeit ongeveer even lang als ‘Rozanne’, maar is wat mij betreft een betere borderplant omdat hij niet zo breed uitgroeit en iets forser in de hoogte groeit. De bloemkleur combineert erg goed met blauwe en paarse bloemen.
Toen ik twee jaar geleden de bloemenweide inzaaide, voegde ik er ook een beetje bloemenakker bij. Zo’n akkermengsel bestaat uit éénjarigen, die het eerste jaar voor wat kleur moesten zorgen. De vaste planten en de grassen zijn ondertussen flink gegroeid, zodat zo goed als alle éénjarigen verdwenen zijn uit de bloemenweide.
Eén eenzame klaproos en nog heel wat bolderik zingen nu hun zwanenzang. Jammer, want het zijn beiden prachtige planten.
G. ‘Tiny Monster’ wat mij betreft de beste Geranium, ze heeft de langste bloeiperiode en is in milde winters wintergroen. het blad is bovendien erg mooi
de Fruitberg 