fotoverhaal
Comments 6

Fotoverhaal van de week 25: The Automatic

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

April 2007. Na maanden te fotograferen in de Ancienne Belgique moest ik deze keer in een andere zaal in Brussel zijn, de Botanique. Hier was geen frontstage-zone voorzien voor fotografen, dus moest ik me een beetje tussen ’t publiek wringen. In theorie mocht ik ook hier alleen de eerste drie nummers fotograferen, maar ik stond gewoon tussen ’t publiek en kon dus “wat” langer fotograferen.

Op de foto de frontman van de groep ‘The Automatic’. Eén van de betere optredens die ik dat jaar zag. Op voorhand kende ik ze van één nummer, maar ook hun andere songs waren best te pruimen. De toetsenist van de bende had duidelijk zijn pilletjes vergeten te nemen die avond, en leek een beetje op ’t eekhoorn uit ‘Over The Hedge’, na het drinken van het blikje Coca-cola dan wel te verstaan.

De belichting was voldoende om enkele goede foto’s te maken, maar de joelende menigte rond me verhinderen me om een echte goede foto te maken. Voor die echt goede foto moest ik helemaal vooraan geraken, maar dat was niet evident, zonder frontstage. En ’t is niet mijn gewoonte om andere mensen uit de weg te duwen, je staat daar trouwens ook met voor duizenden EURO materiaal.

Halverweg het concert spreekt een franstalig meisje me aan. Ze vraagt me eens te mogen kijken naar de foto’s die ik heb gemaakt. Blijkbaar wil ze even kijken of ik er in slaagde goede foto’s te maken, want ze vertelt me dat haar vriendin journalistiek studeert en als opdracht voor haar studies foto’s moet maken op een concert, maar dat het helemaal niet lukt. Of ik haar even wil helpen? Even later duikt ze met haar vriendin op, die een splinternieuwe Nikon reflex vast heeft, helemaal overstuur en in paniek. Ze probeert al een half uur een goede foto te maken, maar wat ze me laat zien is echt barslecht. De camera staat ingesteld op ‘automatisch’ en ISO 100, niet direct een recept voor succes bij concertfotografie. Ik stel voor dat ik de instellingen van haar toestel aanpas, en verzeker haar dat het dan wél gaat lukken. Ze bedankt me al bij voorbaat, maar dat lijkt even wat voorbarig.

Ik fotografeer op dat ogenblik al 10 jaar met Canon en heb nog nooit een Nikon vastgehouden. Bovendien zijn op de duurdere fototoestellen waar ik mee werkte alle instellingen met enkele draaiwielen in te stellen, op de instapmodellen moet dat via menu’s. Intuïtief lijkt die eerste ervaring met Nikon niet en het duurt even alvorens ik haar camera kan instellen zoals het hoort (grootste diafragma, een voldoende hoge ISO-waarde, geen flits). Ik maak meteen enkele foto’s die OK zijn, en geef haar het toestel terug.

Ze is erg enthousiast over de eerste foto’s die ze maakt, en werkt zich richting podium – en doet teken van haar te volgen. Een klein detail, de fotografe is een uitzonderlijk knappe verschijning, en ze loodst ze me in enkele tellen tot een veel beter plekje om te fotograferen. Daar maak ik de foto van hierboven.

Ik hou vooral van deze foto vanwege de energie die hij uitstraalt, iets wat de groep écht wel deed. En het verhaal… Ik vraag me wel af of ze geen problemen had met haar volgende opdracht, met de instellingen die ik had geprogrammeerd.

6 Comments

  1. Mooi verhaal !
    ‘k Blijf dus nog even met mijn zakcameraatje fotograferen… Héél makkelijk in te stellen !
    Lie(f)s.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s