Ik heb de gewoonte om steeds Latijnse namen te gebruiken voor planten. Het is de enige nomenclatuur die je verzekert dat je over de juiste plant spreekt.

Toen ik vorig jaar een plant met mooie blauwe bloemetjes in de beemd bij Ecoflora zag, vertelde één van de medewerkers dat het Ossentong was. Ik kocht me meteen 4 plantjes Achusa officinalis. Toen die plantjes enkele weken later in bloem stonden, was de bloei duidelijk anders dan die ik me herinnerde (foto bovenaan).

En ja hoor, er bestaat nog een tweede plant die de benaming Ossentong heeft, met name Pentaglottis sempervivens.

Het zijn beiden geen échte inheemse planten, maar planten die lang geleden ingeburgerd geraakten. En ze hebben nog meer gemeen: het zijn allebei telgen uit de familie van de Boraginaceae, met ruwe bladeren die enigszins irriteren bij huidcontact (net zoals Verbena bonariensis). Maar net als deze laatste , zijn het beiden echte insectenmagneten, en best wel leuke plantjes. Ze bloeien ook van de lente tot de herfst. En terwijl het geen grootbloemige planten zijn, kan ik de planten best smaken. Pentaglottis heeft ook erg mooi blad.

Maar het belang om de Latijnse nomenclatuur te gebruiken, is nog maar eens gebleken. De Nederlandse benaming is trouwens niet erg logisch, Pentaglottis sempervivens is de Overblijvende Ossentong, maar ook de Gewone Ossentong (Anchusa officinalis) is overblijvend. Ik vraag me ook af waarom deze planten Ossentong worden genoemd, vanwege het ruwe blad?

Beide planten zouden zich vlot uitzaaien en staan in de border aan de oprit, die op zich wat wilder en natuurlijk oogt dan de rest van de tuin.