Ik ga hier iedere week ’t verhaal vertellen achter één van mijn foto’s. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer informatie.

In de periode 2006 – 2007 deed ik ook aan concertfotografie. Aangezien dit ’s avonds was, was tijd niet direct een obstakel. En ik hou wel van muziek…

Wat me na verloop van tijd ging tegenzitten, was de bands die ik fotografeerde. Meestal bleken het omhooggevallen Engelse bands die één middelmatig of OK nummer hadden geschreven, maar dachten dat heel de wereld aan hun voeten lag. Niet dus. En met veel pretentie op ’t forum staan is geen garantie voor een goed optreden. Als fotograaf op de eerste rij was ik af en toe bang dat hun ego van ’t podium zou vallen, veel te groot voor het podium.

Sommige concerten bleven me wel bij, waaronder ééntje van Micah P. Hinson, een zanger uit Texas waarvan ik nog helemaal niet had gehoord. U waarschijnlijk ook nog niet. Hij trad op in de rotonde van de Botanique, voor ongeveer 50 personen. Een muzikant waarvoor de poorten van de roem gesloten blijven, en waarschijnlijk nooit zullen openen, na een zwaar ongeval in 2014.

De man speelde op een gitaar omdat zijn banjo verdwenen was op vlucht van Italië naar Brussel. De muzikanten waarmee hij zijn plaat opnam waren er ook niet bij, op één man na.

In vergelijking met de andere bands die ik fotografeerde, was deze man een verademing. Innemend, die zowel tussen de nummers als tijdens de nummers leuke verhalen vertelde. iemand waarvoor je sympathie krijgt. Muzikaal gezien een echte hoogvlieger, helemaal uitgekleed hielden zijn nummers meer dan stand.

De minimale belichting maakte het nemen van foto’s niet direct evident, maar onder andere de foto hierboven vind ik acceptabel…

En hieronder enkele nummertjes zodat je ook eens van Micah kan genieten 😉

Thomas Pannenkoek  is een collega blogger die ook wel eens aan mijn virtuele deur klopt. Voor 2016 stelt hij een jaaropdracht voor die me wel aanstaat, en waarbij ik de handschoen opneem.

Nu ga ik deze opdracht natuurlijk niet klakkeloos overnemen, ’t zal hier niet altijd gaan over reisfotografie, eerder over fotografie tout-court. In een niet zo ver verleden was ik een verwoed hobbyfotograaf (enfin, ik ben nog steeds fotograaf, maar mijn scope van type fotografie is iets of wat beperkter, en ‘verwoed’ gaat niet langer op door tijdsgebrek).

Ik ga hier iedere week ’t verhaal vertellen achter één van mijn foto’s. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn.

We starten deze week met één van mijn allerbeste foto’s, met name ‘Farewell’.

Enkele jaren geleden vormde nachtfotografie één van mijn geliefkoosde bezigheden. ’s Avonds naar een stad reizen, wachten tot de schemering valt en dan foto’s maken tijdens ’t blauwe uurtje, en soms ook nog lang daarna.

Die Januari-avond (30/01/2006) in Leuven was me dik tegengevallen. Het was erg koud, en ik was écht te vroeg in Leuven. Wachtend op het juiste licht zat ik meer dan een uur op een bankje in de kou voor ’t stadshuis te wachten op ’t juiste licht. Eigenlijk had ik er op dat ogenblik al niet zoveel zin meer in, en dus stapte ik niet veel later terug richting station Leuven, dat toen net vernieuwd was.

Wachtend op ’t perron maakte ik deze foto van een vertrekkende trein. Ik hou wel van wat beweging in nachtfoto’s, en dit is op dat vlak zowat het beste resultaat dat ik ooit heb geboekt. Wat deze foto beter maakt dan de anderen in deze serie, was het feit dat de belichting (in totaal 25s) start voordat de trein vertrok, indien je goed kijkt zie je de binnenverlichting van de verschillende tafeltjes.