Vorig jaar schreef ik op 10 juni een berichtje over het feit dat het eerste fruit bijna rijp was.
Ondertussen zijn we een jaar en 14 dagen verder.
De kruisbes ‘Risulfa’ is nu ongeveer even ver afgerijpt als vorig jaar op 10 juni
Hetzelfde geldt voor de aalbesjes.
En de Taybes
Maar de frambozen staan duidelijk meer dan twee weken achter
En de druiven komen nu pas in bloei
De voorbije twee weken is er geen gras meer afgereden. De reden?
Klaver was hier twee jaar geleden nog ongeveer afwezig maar spreidt zich ongebreideld uit doorheen het gras. De hommels varen er wel bij en ’t is bovendien erg mooi.
Op sommige plaatsen begint het gras erg hoog te staan, dus is het gras ondertussen wel afgereden. De Fruitberg heeft nu klavervierkanten, veel leuker dan graancirkels.
Naar aanleiding van de reacties op mijn logje over mijn aardbeienoogst nog wat extra fotokes.
Er wordt geadviseerd om de bodem onder laagstamfruitbomen ‘bloot’ te houden. Dat is mij teveel gedoe. Daarom staan er in de Fruitberg bosaardbeien onder de fruitbomen. Die maken zeker niet veel wortel aan, dus de wortelconcurrentie zou nogal moeten meevallen. Perfecte bodembedekkers want ze zijn nog redelijk wintergroen.
Over het wilde bosaardbeitje dat ik uit mijn vorige tuin heb meegenomen en de strijd die ik er ooit tegen streed heb ik al eens een berichtje gepleegd. Welgeteld drie plantjes kwamen mee naar de nieuwe woonst, nu twee jaar later staan er meer dan duizend van die bosaardbeiplantjes in de tuin. Want deze plantjes spreiden zich enorm fel uit. En dragen erg rijkelijk vruchten, maar niet zo lang.
Daarnaast heb ik een meer gecultiveerde bosaardbei, die veel hoger groeit en waarvan de uitlopers vlak bij de moederplant uitkomen. Ik heb geen idee van het ras, maar aangekocht bij Aveve. De vruchten zijn wat groter en de plant draagt veel meer gespreid over het jaar.
Beide planten hebben hun voor- en nadelen, en ik gebruik ze door mekaar. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar het wilde bosaardbetje. Het is hier trouwens een standaard cadeau voor iedereen die de tuin bezoekt. Eén plantje, want dat volstaat om éénder welke tuin te overladen met bosaardbeien.
Als de planten ergens storend zijn, kan je ze vlot wieden. Of met het grasmachine er overheen rijden.
In de Fruitberg draaien we ons hand niet om voor een mirakel meer of minder
1…2…3… én
De bosaardbeien zijn nu erg productief, ik kan dagelijks een groot glas plukken wanneer ik alle planten af ga. Maar dat vergt wel veel tijd en geduld.
Aan de aardbeibakken pluk ik nu zonder enig probleem een halve kg aardbeien per dag.
En dat alles zonder vogelnetten…
In de bakken heb ik ook zo goed als geen schade door slakken. Dat betekent niet dat alles er probleemloos verloopt.
Eén aardbeiras levert nu steevast beschimmelde aardbeien. Deze planten ga ik verwijderen, maar het ras (Lambada) wil ik volgend jaar wel nog eens opnieuw uitproberen.
En de doordragende aardbeien maken helemaal geen (Ostara) of bijna geen (Evie2) nieuwe bloemen aan.
Bij samengesteldbloemige planten heb je niet direct de neiging om ieder bloemetje individueel te bekijken. Maar soms zijn ook die écht de moeite. Bij deze Alchemilla mollis bijvoorbeeld
Het duurt jaren voor een nieuwe tuin er echt goed uit begint te zien. Bomen en struiken moeten wat groeien, planten moeten hun juiste plaats in de border vinden,…
Ondertussen kan ik wel al genieten van de individuele planten. Vandaag zijn het vooral witbloeiende planten die in ’t oog springen.
De Magnolia virginiana var ‘Sattelite’ staat ondertussen in bloem met grote roomwitte bloemen.
Pioen ‘Jan van Leeuwen’ is eigenlijk nog maar een maand geleden geplant maar staat hier de show te stelen met een eerste bloem.
Nog wit? Deze Pioen ‘Laura Dessert’, die ik meer vanwege de geur dan voor het uiterlijk van de bloem kocht (ik hou niet van gevulde bloemen).
Astrantia ‘Snow Star’ staat ondertussen ook volop in bloei, een prachtige plant om macro-opnames van te maken.
Van de drie soorten die ik heb staan vind ik dit verreweg de mooiste.
Niet dat Astrantia ‘Buckland’ lelijk is, maar ik prefeer het groen-witte van ‘Snow Star’.
En deze roodkleurige Astrantia doet me eigenlijk niets. Ik vind de kleur er een beetje gekunsteld uitzien. Misschien herzie ik mijn mening nog een dezer…
.
Er is meer schoonheid in de tuin dan alleen bloemen en bladeren. Vaak zijn bloemen al voor ze opengaan erg mooi. Enkele beelden…
Deze Allium sphaerocephalum is zonder bloem nog erg discreet, maar wanneer je hem van dichter bekijkt is hij toch erg mooi.
De Eryngium bourgatii wou vorig jaar voor geen meter groeien. Dit jaar gaat het hem heel wat beter af. Over enkele dagen lokken zijn blauwe bloemhoofden insecten. Maar ook nu mag hij er best wezen.
Het bloemscherm van de pastinaak, voor het ontvouwen
En deze is natuurlijk alom gekend, pioen
En deze Scabiosa dan…
Zelfs indien hij uitgebloemd is…
Ook mooi: hoe de hechtranken van de druivelaars zich vast wikkelen rond de binddraad. Over enkele weken drogen deze hechtranken uit en zijn ze verbazingwekkend stevig.
Nu dat de rest van het tuinwerk achter de rug is, begin ik aan de laatste zware klus in de tuin: de borders afzomen. Door het mollengaas is het onbegonnen werk om het gras goed af te rijden, en zoveel meter graskant beheren loopt ook niet van een leien dakje. Onder de laagstamfruitboomhagen staan overal bosaardbeien geplant, en daar wil ik dus geen gras.
Vooraan in de tuin ligt een berg kasseien, gerecupereerd tijdens de grondwerken. Een grote berg, maar die zal de komende weken zienderogen slinken. En dat is maar goed ook want net in die hoek moet de Parrotia, die ik van Muggenbeet kreeg, geplant worden.
Dit week-end is een eerste stukje border onderhanden genomen, het is zwaar werk maar het zou me de komende jaren ook wel heel wat werk moeten besparen. Het wieden onder alle fruitbomen heeft me eerder dit jaar meerdere dagen gekost.
Als je met kasseien aan ’t zeulen bent krijg je respect voor kasseienleggers en nog meer voor de steenkappers die vroeger deze kasseien kapten. Op 10 uur tijd heb ik ongeveer 25 m zoom aangelegd. Er moet nog meer dan 100 meter aangelegd worden. Mijn benen en mijn schouders zijn vandaag extra stroef.
Ik leg alles aan zonder chappe, dus de kasseien rechtstreeks op zwarte grond. Kwestie mijn ecologische voetafdruk niet te groot te maken. Ik vermoed dat ik om de zoveel jaren wel een stukje moet herleggen, maar dat is dan maar zo.
Het leuke aan dit werk : ik kan me tijdens de pauzes te goed doen aan de bosaardbeien.
Het is nu twee weken geleden dat ik de eerste bosaardbeitjes kon oogsten. Wanneer je nu langs de borders loopt kan je er tientallen oogsten.
Maar dat is alleen maar voorspel voor het echte werk. Vandaag is de eerste aardbei rijp.
En het zal duidelijk niet lang meer duren voor we er veel meer plukken.
Scabiosa ochroleuca, zachtgeel. Een mooie plantje, maar echt goed groeien doet hij niet. Deze bloem lijkt wel een gewei te hebben.
Dan doet deze Scabiosa het veel beter, die staat al een maand in volle bloei en waarvan de planten op een jaar tijd uitgebreid zijn tot grote pollen, waarop steed heel veel leven te zien is.
Ook de vlier staat hier nu volop in bloem en kan op heel wat aandacht van het gevleugelde volk rekenen.
Nog een samengesteldbloemige die aardig wat aandacht krijgt van bestuivers, bijna in bloei.
Niet herkend? Astrantia dus.
En dan is er ook deze discrete schoonheid nog, Gillenia trifoliata. In mijn eerste tuin lukte deze niet goed, maar hier gaat hij er echt als een speer van door. Door de rode stengels en het mooie blad is de plant ook mooit buiten het bloemseizoen.
de Fruitberg