Twee jaar geleden, bestelde ik me, in volle lockdown, een aantal Heleniums. Ik kreeg van deze Helenium ‘Sahin’s Earky Flowerer’ 6 mooie, gezonde planten opgestuurd, met 5-6 ogen.
Ze kregen een plaatsje in de vlindertuin, waar ze, in vergelijking met alle andere Helenium-cultivars, uitstekend groeiden.
Toen ik begin vorig jaar de bloempluktuin aanlegde, heb ik één van deze 6 planten uitgegraven, en de plant gescheurd in twee delen. Eén deel plantte ik terug aan, het andere deel heb ik oog per oog gescheurd (dus alle stengels apart gescheurd, elke stengel mét een beetje wortel).
Dat leverde me iets meer dan 20 jonge planten op, die ik 3-4 weken later in de bloempluktuin uitplantte. Deze jonge planten groeiden vorig jaar zeer goed, en zijn dit jaar allemaal al stevig uit de kluitengewassen exemplaren.
Dit veldje Heleniums komt dus voort van één plantje, twee jaar geleden…
Ik heb er al eerder wat over geschreven, composteren. Het is volgens mij dan ook één van de basispijlers van ecologisch tuinieren. Hier bestaat er geen ‘tuinafval’, ik zie alleen grondstoffen voor de compostbakken.
Het snoeihout wordt hier in het vroege voorjaar systematisch gehakseld, en kan al beginnen met composteren. De droge plantenresten uit de border worden in een aparte bak bewaard, en vanaf begin mei worden die droge plantenresten gemengd met ‘groen materiaal’, met name grasmaaisel (van de eerste maaibeurt) en de plantenresten van het wieden. Dat mengen doe ik door een lasagne van groen en bruin te maken, waarbij ik ook het hakselhout toevoeg. Dan volgen 2-3 intensieve weken, waarbij de twee opgestarte compostbakken (5 m³) worden omgezet : alle materiaal eerst uit de bak scheppen, en daarna terug in de compostbak scheppen. Dat duurt per bak 20-25 minuten.
Indien nodig voeg ik nog wat groene plantendelen of keukenafval toe.
Het omzetten doe ik eerst om de twee dagen, nadien laat ik drie en dan vier dagen tussen. Ondertussen zijn we 5 weken verder. Het compost voelt nog steeds erg warm aan, en je kan zien dat de compostering al heel fel gevorderd is na 5 weken.
Dit materiaal ga ik nu nog één keer omzetten, en zal dan in ausgustus/september gezeefd worden en benut worden in de tuin. Net zoals de voorbije jaren ga ik weer 2-3 m³ compost produceren.
Veel werk? Aangezien het keukenafval hier wordt verwerkt door de kippen, hebben we hier geen GFT-bak. En ik verkies deze inspanningen boven die gore, stinkende groene bak. Ik zet echt liever die composthopen enkele keren per jaar om dan één keer die bak proper te maken.
De margrieten in de bloemenweide werden dit jaar zo goed als allemaal kaalgevreten door de slakken. De planten die ik in de bloempluktuin heb gezet (zie boven) niet. Nochtans is er niet zo heel veel afstand tussen beide plantgroepen….
Ook het duizenblad is zo goed als volledig verdwenen. De grassen in de bloemenweide blijven ook erg fors groeien. De bloemenweide heeft er dus ooit beter uitgezien…
Ik heb ondertussen vers ratelaarzaad gekregen. Volgende week ga ik een stuk van de bloemenweide maaien, en dat ratelaarzaad uitzaaien. Op hoop van zegen.
Ik vertel ondertussen al jaren dat de eenjarige bolderik zou verdwijnen in de bloemenweide, maar er is één hoekje waar de plant echt moedig stand houdt… Dat is ook het enige stukje dat er echt fleurig uitziet, ook door het glad walstro dat het daar echt goed doet (niet zichtbaar op de foto).
Deze ooievaarsbek dook 3-4 jaar geleden op in de tuin. Ik vermoed dat dit een witbloemige kleine ooievaarsbek is, maar ik ben daar niet helemaal zeker van.
Het is in ieder geval een geweldig onkruidje, dat zich moedig uitzaait en eigenlijk nergens stoort. Het is een perfecte weefplant, die ook kan rekenen op de interesse van heel wat (solitaire) bijen.
Het begon met een gefaald experiment. Ondertussen zaait de pastinaak zich nog steeds verder uit. Ik zag er tot nu toe geen problemen in, het is een mooie plant die ook krioelt van het leven. Hij was tijdens de eco-tuindagen ook één van de blikvangers.
Maar bij deze ga ik volgend jaar de aangroei van de pastinaak een beetje temperen. Anders noemt deze blog over enkele jaren pastinaakberg.
De pastinaak wordt nog steeds 235cm hoog in een stuk van de bloemenweide, het verarmingsproces is dus nog niet afgerond.
Het eerste fruit is ondertussen rijp. De eerste frambozen zijn er, maar ook de saskatoons en de krenten zijn rijp. De zwarte bessen en de aalbessen begin al aardig te kleuren, ik vermoed dat ik over twee weken weer een overdaad aan vers fruit heb.
We hebben een eigenaardige winter achter de rug. De late vorstprik heeft alle vruchtzetting bij kweepeer, abrikoos en mirabel teniet gedaan en de oogst van de amandel gedecimeerd. Maar al het andere fruit (ook perzik, kiwi, cassis, braam, blauwbes, peer, appel, kruisbes, framboos, …) lijkt overvloedig aanwezig. Door de zachte winter gaan de vijgen dit jaar erg vroeg rijpen.
Ik vind deze wel een mooi voorbeeld waarom handel in inheemse plantensoorten ook niet altijd goed is.
Op de foto hierboven zie je beemdkroon, de linkerbloem is de Knautia arvensis die je in de handel tegenkomt, de rechterbloem is de Knautia arvensis die hier in de beemden groeit.
Er is dus echt duidelijk een enorm verschil tussen beide planten. Eigenlijk op alle vlakken, de autochtone Knautia is op alle vlakken een superieure plant. Plant is mooier, bloemen is mooier, plant heeft minder of geen last van meeldauw… Hij begint alleen wat later te bloeien.
Is er dan een probleem ? Ja, want wanneer mensen die Knautia arvensis uit de handel in hun tuin planten, gaan ze mogelijkerwijze de genenpoel van deze planten in het wild beïnvloeden. In mijn tuin worden alle zaailingen van die handelsoort systematisch gerooid.
Enkele weken geleden waren de de drie insectenhotels bijna volgeboekt. Toen ik wat later de tuin in liep, viel me op dat alle stengels uit één van de hotels op de grond lagen. Alle gangen van de houtblokken waren ook leeg geroofd.
De dader kon ik niet op heterdaad betrappen. Ik plaatste alle stengels terug in het hotel; en beschermde het hotel met gaas (20 x 20 mm), iets wat ik al wat langer van plan was maar wat had uitgesteld. De stengels werden nadien niet meer uit het hotel geroofd…
Enkele dagen later was ik in de tuin aan ’t werken en hoorde ik een vreemd geluid. Ik was benieuwd wat ik hoorde, en betrapte een grote bonte specht op heterdaad, aan het tweede hotel.
Ook hier werd dan maar onmiddellijk gaas ter bescherming aangebracht, maar de snodaard heeft nadien toch nog een gaatje in het gaas gevonden. Maar zo slim was dat beest niet, want hij/zij maakte opnieuw hetzelfde kabaal, dus ik was snel ter plekke.
De dag nadien vertrok in naar mijn werk. Ik was er eigenlijk voor bevreesd dat de specht gewoon een gat zou kloppen in de houten planken, maar dat doet zo’n specht dus niet.
Ook het derde, kleinere insectenhotel werd van beschermgaas voorzien. Ook hier is de vullingsgraad erg hoog.
Ik vind het wel gek dat zo’n gaas voldoende is om die vogels tegen te houden, volgens mij zou die specht nog altijd een groot deel van die gangen moeten kunnen bereiken. Maar ik ben iig blij dat die het niet probeert. En de solitaire bijenlarven ook.
Dit week-end gaan de deuren hier weer open. Eigenlijk heb ik die deadline nodig om in ’t voorjaar eens even een spurtje te trekken en alles nog eens in orde te zetten. Ik heb vorige week zo fel gespurt dat alles nu al klaar is.
Daarom dacht ik dat het nog eens tijd was om de oude serie foto’s ‘Eerste gezicht’ op te pikken.
Hier zie je de laatste update van juni, uit 2018. Ondertussen is er op die 4 jaar toch echt wel veel veranderd. In de voortuin is op de foto niet zoveel veranderd, alles is ondertussen vooral gegroeid.
Geen perfect kort geschoren gazon, maar jullie hadden niet anders van me verwacht. Dit jaar doen de madeliefjes het heel goed in het gazon, en ik ben daar wreed content over.
In de tuin achter de woning is er wel veel veranderd. Bomen groeien, en de tuin wordt dus wat volwassener.
De schaduwtuin is dit jaar minder mooi. En dat is allemaal het gevolg van het onkruid. Het Robertskruid, dat normaal mooi alle gaten dicht groeit, doet het dit jaar minder. En dus heb ik wat kale plekken. Onkruid, je kan er niet op rekenen.
Ook in de vijver is alles nog wat gegroeid. Maar ik ben vooral tevreden dat er nog eens een zwanenbloem in bloei staat.
De bloemenweide komt langzaamaan op kleur. Het gras blijft er toch ook nog altijd veel (te) weelderig groeien.
De pruimenhaag is vorig jaar komen te gaan, en vervangen door een bloemplukweide. Het is nu een klassieke border, helemaal verloren achterin de tuin, die er best wel mooi bij ligt. Het zijn hier allemaal vaste planten, die het dus goed in de vaas doen.
Ook in de nectartuin zijn alle bomen nog wat verder gegroeid. De akeleien zijn ondertussen bijna uitgebloeid, dus ivm vorig jaar is dit wel een saai stukje. Ook de twee vroegbloeiende vlinderstruiken zijn al over hun hoogtepunt.
De taxushaag die ik in rupsvorm zou scheren is de voorbije twee jaar stevig gegroeid, en heeft nu echt vorm gekregen.
Voilà, zo hebben jullie nog eens een blik achter de schermen gekregen.
Na een vrij lange blogsiesta ben ik hier weer terug. Ik ga de hele reden hier niet in ’t breed uitsmeren, laten we maar zeggen dat het erg druk was met ’t werk en dat ik er geen zin in had.
Ondertussen pikken we de draad terug op, en probeer ik ook terug op tijd en stond een tekstje te schrijven . Op het bord dat de eco-tuindagen aankondigt staat een heel belangrijke precisering. Ik weet dat dahlia’s terug in zijn, maar dus niet in mijn tuin. Hier zijn ze NIET welkom.
de Fruitberg 