de Fruitberg

Fotoverhaal van de week 38 : Blauwtjes

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Enkele jaren geleden trok ik er vaak op uit met de plaatselijke vogelwerkgroep van Natuurpunt. Erg leerzame tochten naar plaatsen waar heel wat interessant gevogelte te bekijken was. Er was natuurlijk ook aandacht voor andere beestjes als vogels, zodat ik op ’t einde ook steeds mijn macrolens meenam.

Op al deze tochten zag ik toch wel enkele echt zeldzaamheden, maar toch moet je het nu doen met deze foto van een stel banale icarusblauwtjes die van jetje aan ’t geven zijn.

Klimop

De klimop staat nu volop in bloei. Klimop is één van de weinige laatbloeiende inheemse planten die nu volop nectar en stuifmeel leveren. Op de 6 meter klimophaag die ik hier heb staan zitten steevast enkele vlinders en nog veel meer hommels, solitaire bijen en zweefvliegen.

Ook de klimopzijdebij is hier nu voor het derde of vierde jaar present. Dit is een erg laat vliegende solitaire bij die voornamelijk op klimop foerageert.

Een andere late inheemse plant die het hier uitstekend doet (en pas dit jaar werd aangeplant) is de blauwe knoop (Succisa pratensis). In het begin van ’t jaar had ik per vergissing 20 Succisa pratensis aangekocht om in de bloemenweide aan te planten in plaats van 20 Knautia arvensis. Net zoals bij natuurlijk-rijk een absolute voltreffer dus.

De planten hebben een stekje gekregen in de bessenkamer en varen er wel. Ze lokken ook veel vlinders.

Heptacodium mincoïdes en de dagpauwogen

Heptacodium mincoïdes is een prachtige laatbloeiende struik die ik nog wel eens in detail ga voorstellen.

Toen in vandaag de vlinderpopulatie in de tuin controleerde, zag ik in vergelijking met vorige week toch wel erg veel dagpauwogen, in totaal telde ik er 15. Tot ik deze zevenzonenboom zag. Op een struik van nog geen 2 m hoog en breed telde ik 16 extra dagpauwogen.

De plant wordt door sommige mensen beschouwd als een goede drachtplant voor bijen, andere noemen hem waardeloos als drachtplant. Aangezien laatbloeiende heesters van groot belang zijn voor insecten, en aangezien de plant een echte schoonheid is, kreeg hij toch een plaats in de nectartuin.

Oververdiend blijkbaar.

edit : ondertussen tel ik nu 48 dagpauwogen. Ook atalanta’s beginnen nu in grotere getallen rond te fladderen in de tuin, koolwitjes lijken iets aan “t minderen. Benieuw of de teller de komende dagen nog stijgt…

Fotoverhaal van de week 37 : London

We zijn in Londen, 2014. Een citytip met ’t gezin, waarbij we hier en daar iets bezoeken. ’t Was voor mij een 15 jaar geleden dat ik nog eens in Londen was. In vergelijking met Parijs – waar ik voor mijn werk de voorbije jaren zo vaak moest zijn – een zoveel aangenamere stad. Dag en nacht verschil. Iedereen lijkt er rustiger, beleefder.

In Parijs vind je in ’t centrum ook alleen maar oude gevels, in dezelfde oersaaie stijl. Voor de spannende architectuur moet je in Parijs buiten ’t centrum zijn, in Londen niet. Prins Charles mag Parijs dan een voorbeeld noemen en de vele moderne architectuur in Londen minachten, maar van een anachronisme als een prins verwacht je niet anders.

Ergens op deze weg komen we voorbij dit hedendaagse gebouw, dat bijna een spiegel lijkt, en waarin de gevel van de woning aan de overzijde weerspiegelt. Mooi toch?

Vlinderweelde

De resultaten van de vlindertelling waren dit jaar erg bedroevend. Toen schreef ik dat er na twee weken warmer weer alsnog heel wat vlinders zouden opdagen in de tuin. Maar ondanks de warme augustusmaanden bleven de vlinders afwezig.

Vorig week-end kwam er een eerste kentering, met een flinke toename van het koolwitjesbestand. Ik telde een twintigtal koolwitjes, maar op een afgevlogen koninginnepage, een blauwtje en een atalanta na blonken de vlinders nog steeds uit in hun afwezigheid.

Dit week-end was dat beeld helemaal anders. De fruitberg krioelde van de koolwitjes (ik telde er net geen dertig), maar telde ook 7 dagpauwogen, 5 atalanta’s, 2 distelvlinders, een boomblauwtje, een gehakkelde aurelia (eerste waarneming dit jaar) en een kleine vos. Zulke aantallen heb ik, net zoals natuurlijk-rijk, nooit getzien.

Laten we hopen dat deze nieuwe generatie vor voldoened nakomelingen kan zorgen voor volgend jaar, zodat het vlinderbestand zich terug kan optrekken.

Eerste Gezicht Jaargang 4 / September

~~Eén~~ Vier september 2016. Tijd voor ons maandelijks overzichtje. Het is hier de voorbije drie weken erg rustig geweest, ik heb eigenlijk drie weken lang geen blogpost gelezen of geschreven, wegens andere bezigheden.

Voortuin.

De herfstanemonen proberen de voortuin te domineren, maar de Verbena bonariensis zorgt nog steeds voor heel wat paars.

Slideshow : Evolutie http://supermasj.zenfolio.com/p898793373/slideshow.

Nectartuin

In nectartuin starten de Asters met het najaarsoffensief, terwijl verder vooral de Verbena de aandacht blijft trekken. De Eupatoriums zijn langzaamaan overe hun hoogtepunt heen. Om het contrast in dit stukje tuin de baas te kunnen, heb ik eens een HDR foto gemaakt

Slideshow : http://supermasj.zenfolio.com/p692170129/slideshow

Terras

Rond het terras ziet alles er no redelijk fris uit. Verbena en Gaura op de voorgrond.

En : http://supermasj.zenfolio.com/p627678542/slideshow

Tuin achter de woning

Het gras is duidelijk al even niet meer gemaaid, en ondr de bijenboom moet nog één en ander gewied worden.

http://supermasj.zenfolio.com/p964328696/slideshow

Schaduwtuin

In de schaduwtuin hangen de takken van de notelaar nu erg laag, door het zware gewicht van de vele noten.

Voilà : http://supermasj.zenfolio.com/p574527728/slideshow

Pruimenhaag

Hier valt niet direct veel te zien , tenzij ’t feit dat er hier enkele perelaars rijoen waren zonder dat ik er oog in had. En dat ik ook nog wat afgevallen fruit dien op te rapen.

Met de bijhorende slideshow http://supermasj.zenfolio.com/p1045601173/slideshow

Fotoverhaal van de week 36 : Tilt

Wat spielerei met de Tilt-functie van één van mijn lenzen. Bij een normale fotografie is de foto scherp in een vlak, loodrecht op de as van het objectief (en dus evenwijdig aan de beeldsensor). Door de as van het objectief te draaien, verschuift dat vlak volgens het Schleimplug-principe.

Een van de typische kenmerken van dit soort foto’s: alles wat je fotografeert lijkt plotseling miniatuur, ook al is dat niet per definitie het geval.

Ik hou van het dromerige karakter van dit terrasje in Dendermonde, gefotografeerd vanuit de beiaardtoren.

Fotoverhaal van de week 35 : Windmolens

Overal in Vlaanderen rijzen windmolens uit de grond. Enkele maanden geleden werden er op de parking van ’t bedrijf waarvoor ik werk ook enkele geplaatst.

Deze windmolens staan in ’t zuiden van ’t land, in Amel. Dit is een vergezicht vanuit ons vakantiehuis waar we twee jaar na mekaar een weekje verbleven (Hanshaus). Ik zou tekenen om dit uitzicht te hebben vanuit mijn achteruin.

Nochtans starten overal in Vlaanderen buurtbewoners acties tegen ingeplande windmolens. Ook hier in de buurt, met argumenten die bij mij niet direct op veel begrip kunnen rekenen. Ik ben namelijk er namelijk fan van, van zo’n windmolens.

Fotoverhaal van de week 34 :

Een derde foto als concertfotograaf. Deze vind ik zonder meer de beste foto die ik maakte op een concert. Alles zit hier mee: de kleur van de achtergrond, de belichting, de rode gitaar,….

Van alle groepen is ‘Kasabian’ zonder twijfel de groep die het het verst geschopt heeft.

Fotoverhaal van de week 33 : Lier

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren. Hier vind je meer info.

Nog een fotootje uit Lier, de stad der schapenkoppen. Een nachtfoto met een onwezenlijk mooi, rood licht. Ook de weerspiegeling in ’t water helpt de foto.