Maand: december 2016

2016

2016 is bijna voorbij. Op geopolitiek vlak een jaar om snel te vergeten. Het jaar dat een schertsfiguut tot president gekozen werd van een wereldmacht, een jaar van veel vreselijke aanslagen (niet alleen in Europa), de horror in Aleppo, de Brexit,… Ik vrees dat 2017 niet beter gaat worden. Ik probeer vooral te onthouden dat er ook mensen van goede wil op aarde leven. Ik heb dit jaar gezien hoe veel mensen zich belangeloos inzetten voor een betere wereld. Misschien is er toch nog hoop? Op tuinvlak was het wel beter : na de natte lente kregen we een prachtige zomer, en dito najaar. De tuin die er trouwens steeds beter begint uit te zien. Dat zal me niet beletten om volgend jaar opnieuw veel dingen aan te passen. Ik wens jullie allemaal ’t beste voor 2017, voorspoed, gezondheid whatever. En aan alle sluikstorters, azijnpissers en verzuurde medeburgers: veel jeuk en korte armpjes.

Het Vinne

De morgenstond heeft goud in de mond. Dat werd vandaag nog maar eens bewezen.Na de mist van gisterenavond en een koude nacht scheen vanmorgen een winterzonnetje over een berijmd Vlaanderen. Zoals ik hier al eerder aangaf, dit soort zonnige vriesdagen zijn waarschijnlijk de mooiste dagen van ’t jaar. En neen, ik ga U weer niet lastig vallen met foto’s van berijmde planten uit mijn tuin, dat deed ik eerder dit jaar al, ook al  stonden enkele stukjes tuin er wondermooi bij. Ik besliste een wandeling in het Vinne te maken. Het Vinne is het grootste natuurlijke binnenmeer van Vlaanderen. Dat is toch sedert enkele jaren opnieuw het geval, want dit meer werd in 1841 helemaal drooggelegd met het oog op landbouw. In 2004 werd beslist het gemaal uit te schakelen en het land terug te geven aan het water en de natuur. Zo werd het Provinciaal Domein “het Vinne” op enkele jaren tijd een prachtig natuurgebied, waar heel wat bijzondere watervogels kunnen ontdekt worden vanuit de vele vogelkijkhutten. Maar je kan er ook een wandeling rond en …

Fotoverhaal van de week 53 : Deur

De deur op de foto is dichtgemetst en voorzien van een lik kleurrijke verf. Met deze foto trek ik ook de deur van dit thema achter me dicht! Met dank aan de eigenaar van het pand, zo’n beetje kleur op ’t straat kan voorwaar geen kwaad. Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Solitaire bijen

Deze “Field Guide to the Bees of Great Britain and Ireland” was één van mijn kerstcadeautjes. Ik begon vrijwel onmiddellijk de inleiding te lezen die me al direct een illusie armer maakte rond identificatie van de beestjes. Niet alleen verschillen wijfjes van mannetjes, daarnaast bestaan er ook regionale verschillen , seizoensverschillen, verschillen in functie van de ouderdom en zijn sommige soorten gewoon variabel van uitzicht. Om een solitaire bij correct te identificeren moet je het beestje doden en onder meer ’t hoofd en de poten onder de microscoop bestuderen. Alleen zo kan je met zekerheid de juiste identificatie realiseren. Laat het duidelijk wezen, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om hier beestjes te gaan vermoorden om ze juist te kunnen identificeren. Eerlijk gezegd stoor ik me bij het lezen van dit boek aan de evidentie waarmee het lezers aanzet om dit te doen. In de determinatiesleutels bots je al redelijk snel op enkele kenmerken die je alleen kan bepalen door ’t beestje onder de microscoop te leggen. Ik snap dat wetenschappers wel eens wat van …

Plant van de maand December : Euphorbia x martinii ‘ascot rainbow’

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er op dit ogenblik  niet zoveel keuze is in de tuin qua blikvangers. Door de koudeprik van november zijn de winterbloeiers nog niet van de partij. Toch staat er één plant te schitteren, Euphorbia x martinii ‘ascot rainbow’. Hij staat op een erg moeilijke plek (erg droog, veel zon) maar daar weet de plant zonder moeite raad mee. Ik kocht enkele exemplaren van deze plant bij de Vaste Planten Vereniging op de tuindagen van Beervelde, en heb me dat totaal niet beklaagd.. Het is een bontbladige variant van Euphorbia x martinii, een natuurlijke hybride die in Zuid-Frankrijk werd gevonden aan ’t einde van de 19de eeuw. Euphorbia x martinii is een kruising van Euphorbia amygdaloides en Euphorbia characias en heeft diepgroene bladeren die op zich ook meer dan de moeite zijn. E ‘Ascot Rainbow’ is niet erg stabiel, want op zowat alle plantjes lopen enkele takjes uit die niet bontbladig zijn. Die moeten dan tijdig verwijderd worden… De tekening van het blad zorgt nu voor wat kleur, en de bloemen van de plant beginnen langzaamaan uit …

Doornroosje

Drie jaar geleden plantte ik een rambler tegen de oostergevel van onze woning. Ramblers zijn klimrozen die zich kenmerken door een flinke groei. Ze groeien over alles heen, waarbij de doornen helpen om zich vast te haken aan andere planten. Het zijn beslist geen planten voor een kleine tuintje. Sommige variëteiten groeien tot 20 meter hoog in bomen  en kunnen op enkele jaren tijd je huis  laten lijken op ’t kasteel van Doornroosje. Mijn rambler, Rosa ‘Seagull’, is een rambler die 6 tot 8 meter hoog wordt. Om de plant tegen de muur op te laten groeien had ik vorig jaar enkele staaldraden aan de gevel bevestigd, tot bijna 4 meter hoog. Maar in zijn derde jaar liet de rozelaar merken dat hij het naar zijn zin had. Groeischeuten van meer dan 4 meter lang en de venster van de dressing die helemaal dichtgegroeid waren, duidelijke signalen dat het tijd werd om in te grijpen. De foto hierboven dateert van juni, toen er nog licht door de venster van de vestiaire straalde. Een fikse wintersnoei was noodzakelijk. Eerst bracht ik bijkomende …

Speedbike

Sinds gisteren beschik ik over een nieuw transportmiddel. Een elektrische fiets, meer bepaald een ‘high speed pedelec’. Een fiets die trapondersteuning geeft tot 45 km/uur. Veel mensen zien elektrische fietsen als iets voor ouderen en invaliden, maar ik ben het daar niet mee eens. Het potentieel is veel groter. Ook al ben ik dit jaar opnieuw enkele keren met de fiets naar mijn werk gereden, de afstand (55 km enkele rit) is te ver om die verplaatsing geregeld te rijden. Ik kan de trajecttijd wel beperken tot 1 uur en 45 min, maar dan kom ik bezweet aan op’t werk. Dan moet ik eerst nog douchen en zo ben ik minstens 2 uur kwijt. Daarom spreid ik zo’n tochten over twee dagen. Indien ik mijn gemiddelde van 30 km/uur naar 36 km/uur zou kunnen opdrijven, zou ik de reistijd kunnen beperken tot 1 uur en 30 minuten, slechts een half uur langer dan de rit in de auto. Maar met mijn huidige trainingskilometers heb ik de indruk dat een gemidddelde van 30 km/uur toch bijna mijn plafond is met …

Fotoverhaal van de week 52 : Licht

Een kunstwerk van Jan Fabre in Blankenberge, enkele jaren geleden. Eén van de eerste foto’s met een Nikon (tot dan gebruikte ik steevast mijn Canon). De compositie is absoluut geen hoogvlieger, het licht is dat wel. Ik had toen niet de tijd om werk te maken van een betere compositie, maar wou toch dat licht vastleggen. Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.  

Fotoverhaal van de week 51 : Portret

Nog een portret van me. Enfin, gemaakt door me. Ik hou van een extreem kleine scherpte-diepte, zoals ook op deze foto. Het trekt de aandacht naar de ogen. Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info.

Fotoverhaal van de week 50 :

Ik vertel iedere week ’t verhaal achter één van mijn foto’s, een idee van Thomas Pannenkoek. Af en toe zullen dat echt goede foto’s zijn, soms ook wat minder geslaagde exemplaren, maar met een verhaal, dat is de rode lijn. Hier vind je meer info. Ik had net mijn eerste ‘Full-frame’ digitale spiegelreflex gekocht, een canon EOS 5D, en me er onmiddellijk een sigma 12-24 mm lens bijgekocht. De eerste weken fotografeerde ik als een gek alles met een beeldhoek van 12mm. Je kan er erg leuke effecten mee creëren. Zo ook hier in Leuven op een zonnige winterdag.