In de nectartuin zijn de afgelopen twee jaar wel enkele veranderingen doorgevoerd, maar het concept is niet veranderd: een zeer grote bloemenborder met een paar kronkelige taxusrupsen in iedere windrichting en een smal paadje om door de borders te wandelen.
De taxusrupsen zijn ondertussen wel groot genoeg om ze in vorm te snoeien, zoals al eerder uitgelegd moeten ze structuur aanbrengen in deze redelijk wilde border. Over enkele weken neem ik ze onderhanden.
Na enkele jaren heb ik voor de meeste planten een ideaal plekje gevonden (voor sommige planten was dat de composthoop of het plantenwalhalla). Alleen aan de straatzijde heb ik dit jaar nog wat flinke wijzigingen doorgevoerd. De rest is zowat volledig dichtgegroeid met planten die voor hun plekje strijden (en af en toe een handje geholpen worden door mij, wanneer hun buur een beetje te enthousiast is).
Praktisch is deze border niet, en dat zal hij nooit worden. Maar onze keuken is praktisch. Een tuin moet niet praktisch zijn, of toch niet in de fruitberg.
De nectartuin is eigenlijk de enige plek waar ik nog fruitbomen (abrikozen) gebruik in een bloemborder. Geeft altijd wat gesukkel tijdens de snoei, maar is geen onoverkomelijk probleem.
Deze border staat nu nog niet in bloei, het echte spektakel is later in het jaar. Maar er staan wel al enkele plantjes te bloeien.
de Fruitberg 